| Artikel |
 Copyright Jochem Jurgens
Waldemar Torenstra speelt een gevoelige Katadreuffe bij wie eer en moraal hoog in het vaandel staan. Zijn karakter brengt hem zelfs in de problemen als hij in de rechtszaal niet in staat is voor zichzelf op te komen met een klein leugentje. De brave inborst van Katadreuffe wordt geaccentueerd door zijn net gekamde haartjes en zijn nette kleding. Hoewel hij graag door het leven gaat als een man van morele waarden, is het nog maar de vraag of zijn gedrag werkelijk zo onberispelijk is als zijn uiterlijk voorkomen. Hij steekt zich immers telkenmale in de schulden.
 Copyright Jochem Jurgens
Het is deurwaarder Dreverhaven, een prachtige, ingetogen rol van Joost Prinsen, die Katadreuffes schulden dient te innen. Dit tirannieke personage blijkt ook over een gekwetste en gevoelige kant te beschikken. Prinsens Dreverhaven overtuigt op beide fronten. De dynamiek tussen Torenstra en Prinsen is zichtbaar, maar niet invoelbaar. De meeste andere rollen worden karikaturaal ingevuld. Met name de rol van Stroomkoning, gespeeld door Jules Croiset, wordt met zoveel gebaar en aplomb neergezet dat het ongeloofwaardig wordt. Dit is echt het acteren dat gangbaar was voor een voorbije generatie. George van Houts speelt De Gankelaar en hij balanceert op het randje met zijn armgebaren. Die zijn minder wijdverbreid aanwezig dan bij Croiset, maar hij speelt te veel op de lach waardoor ook hij niet geloofwaardig is. Jara Lucieer daarentegen overtuigt wel als elegante en bekoorlijke assistent van Stroomkoning. Zij heeft de beheersing om haar rol ingetogen te spelen.
Saaie enscenering
De voorstelling is snel gemonteerd. De meeste scènes spelen zich af op het advocatenkantoor, bij Katadreuffes moeder Joba thuis en in het kantoor van de deurwaarder. Opvallend is dat het decor niet verandert, behalve wat stoelen en tafels die anders worden gerangschikt. De setting verandert doordat Katadreuffe twee passen naar voren doet en een andere spot op zich gericht krijgt. Het ontbreken van een dynamiek in de enscenering maakt het toneelbeeld statisch. Om nog iets van schwung en elan in de voorstelling te krijgen worden de scènes op het kantoor te veel op de lach gespeeld, ook op momenten dat het minder gepast is. Een andere gebruikte manier om meer spanning op te wekken is de muziek die start als Dreverhaven ten tonele verschijnt. Deze muziek zou niet misstaan in de eerste de beste politieserie. Het plotseling aangewakkerde gevoel van suspense verdwijnt echter direct zodra Dreverhaven zich weer naar de coulissen begeeft. De momenten dat Dreverhaven ten tonele verschijnt, zijn helaas spaarzaam. De weinig sprankelende regie maakt dat de voorstelling rustig van begin naar eind kabbelt. Het verhaal wordt goed en toegankelijk verteld, maar zelfs het geraffineerde spel van Prinsen kan de voorstelling niet naar een bijzonder niveau tillen. Daarvoor is de regie en de enscenering te weinig prikkelend.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
