| Artikel |
Copyright Maarten Laupman Een wolvenroedel vindt een klein, verdwaald jongetje. Ze verzorgen hem met liefde en voeden hem, met de hulp van een panter en een beer, op tot een ware wolf. Mowgli leert de wetten van de jungle en voelt zich er volledig thuis. Maar wanneer zijn wolvenvader sterft, is Mowgli's verblijf in de jungle niet langer veilig. Shere Khan, de tijger en vijand van de jungle, heeft het op Mowgli gemunt. Mowgli zal terug moeten naar het mensendorp, waarvandaan hij ooit verdwaalde.
Zoals het Hofplein betaamt is het verhaal bekend. Maar hoe maak je iets wat iedereen kent nog interessant? Simpel, zet het op muziek en maak er een opera van. Alle kleurrijke dieren op het toneel brengen muziek van Guiseppe Verdi ten gehore, fenomenaal gearrangeerd door Ton Scherpenzeel en op een manier waarop je het nog nooit gehoord hebt. De harmonieën zijn prachtig. De partijen vloeien door elkaar en vullen elkaar aan. Het is wonderlijk en opzienbarend om te horen hoe een groep jonge spelers kan klinken, alsof ze allen klassiek geschoold zijn. Ze beschikken over de juiste techniek en het geheel is absoluut adembenemend. Jammer is wel dat dit over het algemeen enkel voor de koorstukken geldt. Afgezien van Bagheera's requiem, weergaloos gezongen door Evelien van der Ham, worden de solopartijen vaak wat zwakjes gebracht.
Enkel dassen
Copyright Maarten Laupman Petje af voor costumière Babette van den Berg. Zij doorbrak het verwachtingspatroon en durfde de kostuums hier en daar een menselijk karakter te geven. Zo heeft de chique Bagheera - de panter - een prachtige zwarte jurk aan, in haar hand continu een klassiek parapluutje. Tjilp, een Engels sprekende vogel, heeft een jas en broek, gemaakt van enkel gekleurde stropdassen. Samen bewegen zij zich door het schitterende decor, ontworpen door Bartel Meyburg. De grote jungle is mooi weergegeven door het gebruik van veel bamboe en, hoe kan het ook anders, de kleur groen. De scènes in het mensendorp kenmerken zich door een eenvoudig changement. Een aantal houten stellages wordt simpelweg naar voren en terug geschoven.
Beertje Beteuterd
Regisseuse Carla van Driel heeft wederom haar taak met verve volbracht. De spanning tussen Mowgli en Shere Khan is duidelijk voelbaar. De gevechten zijn goed uitgedacht. De voortdurende interactie met het publiek zorgt voor de juiste feeling; spelers komen vaak zingend tussen het publiek door op, of ze gaan erlangs af. Slang Kaa, die overigens ook over een geweldig stemgeluid beschikt, speelt verleidelijk en dreigend. Intimidatie ten top. Shere Khan, statig en cru, heeft zijn rol een prachtige, gemene invulling gegeven. Jammer is dat Van Driel het talent van gastacteur Pim van Alten weinig benut heeft. Baloe - de beer die Mowgli opvoedt - fungeert in deze versie voornamelijk als verteller. Hij straalt in zijn weinige teksten continue een bepaalde weemoed uit.
'Jungle Boek' wijkt geenszins af van het oorspronkelijke verhaal, wat bij de kinderen voor een fijne herkenning zorgt. Ook voor ouderen is deze show zeker niet saai. Een verademing voor iedereen die houdt van de jungle, Verdi, Hofplein of gewoon meeslepend theater; ontroerend met een vleugje humor. 'Jungle Boek' is opgenomen in het programma van de Operadagen Rotterdam, het jaarlijkse operafestival in de havenstad (www.operadagen.nl).
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|