| Artikel |
Jonge Harten Theaterfestival 2011
Op 18 november is het Jonge Harten Festival in Groningen voor de veertiende keer van start gegaan. Tijdens dit negendaagse festival staat Groningen met 35 producties bol van het jong talent en theater voor jong publiek. Het festival wordt geheel in de geest van deze tijd, door middel van een tweet geopend door burgemeester Rehwinkel. Dat laat meteen de boodschap van de nieuwe directeur van het festival, Marga Kroodsma, zien: we moeten niet bang zijn voor vernieuwingen van deze tijd, ook niet in kunst. Geen standaard theatervoorstellingen dus die krampachtig vasthouden aan conventies, maar voorstellingen die een nieuwe frisse kijk op de wereld leveren. De Noorderlingen bijten met dat in hun achterhoofd de spits af.
Kinetica [De Noorderlingen]
 Copyright Joren Molter
De voorstelling komt maar moeizaam op gang. Een mat uitgevoerd stukje gymnastiek op een kaal podium raakt totaal niet aan de spetterende energie die de titel doet vermoeden. Er gebeurt niet zoveel en wat er gebeurt lijkt nogal lukraak uit de lucht geplukt te zijn. Het energie niveau stijgt aanzienlijk als er een dik pakket zeil uit de lucht komt vallen en het groepje pubers zich daar als een stel jonge honden op stort.
Het zeil verandert in rap tempo van kolkende zee en gevechtsvoertuig tot rotspartij en springkussen. Het is een ontdekkingstocht waaraan geen limiet lijkt te zitten. Een speeltuin waarin het gestoei en gespring een steeds scherper randje krijgt. Geen brug is meer te ver. Met een elastiek katapulteren ze elkaar bijvoorbeeld de ruimte in, wat zorgt voor veel hilariteit maar ook voor ongemakkelijke stiltes, vooral wanneer ze in hun ‘spel’ elkaar rochelend opknopen met touwen.
Nadat de voorstelling op gang is gekomen wordt de titel dus toch nog waargemaakt. Het geeft een kijkje in het vliegensvlugge spel van een groepje jonge harten die geen grenzen kent, zich alweer in een nieuw avontuur stort nog voordat hun huidige hersenspinsels verwezenlijkt zijn. Het is tenenkrommend en komisch en houdt zonder moeite de aandacht voor een uur vast. Toch is het jammer dat het stuk zich niet ontwikkeld. De energie spat er onuitputtelijk vanaf en de apenstreken volgen elkaar blijvend en moeiteloos op. Het komt echter niet tot een ontknoping. Hierdoor blijft de voorstelling een vermakelijke greep uit de onuitputtelijke verzameling grillen van een stelletje pubers.
Gezien op 18 november 2011 in Grand Theatre in Groningen.
Freeze! [Nick Steur]
 Copyright Chrystophe Brysse
Een verzameling stenen op de grond met een jongen ernaast die ze op elkaar stapelt. Dat alles op een vloer van spiegels, waardoor zijn millimeterwerk en concentratie nog beter te volgen zijn. De tegenstelling tussen het fragiele van de spiegelvloer en het ruwe van de onbewerkte keien schroeft de spanning nog hoger op. Op een nasale, trage toon vertelt Steur via een voice-over waarom hij dit doet, waarom hij zo langzaam praat, over de reden waarom er óók tekst in deze performance zit en over dat wat creativiteit bevordert: beperkingen. Zo vergelijkt Steur zichzelf met een "kat in het nauw" die zulke rare sprongen maakt dat hij ineens op plekken komt waar hij anders van z’n leven niet bij had gekund.
Inderdaad, deze performance is een openbaring. Een openbaring dat zoiets alledaags als een hoopje stenen nog zo’n indruk kan maken. Wat een geruststelling dat men zich nog kan laten verwonderen door zoiets minimalistisch als het secuur op elkaar stapelen van natuurkeien. De voice-over werkt lachwekkend en brengt tegelijkertijd de concentratie tot een nog hoger niveau als de kabbelende stem ineens stilvalt. Zo zorgt de voorstelling voor een totaal andere stroomversnelling, eentje die er altijd is, maar die wordt ondergesneeuwd door de hectiek van het hightech leven anno 2011. ‘Freeze!’ is tijdloos en zorgt voor een moment van tastbare balans.
Gezien op 20 november 2011 in het CBK in Groningen.
Leo [Circle of Eleven]
Rechts op het podium bevindt zich een klein speelvlak: een rood vloertje met drie blauwe muren eromheen. Een man ligt op zijn rug, zijn benen zweven een stukje boven de grond en zijn voeten raken net de muur aan. Niet zoveel bijzonders behalve dat er een peertje horizontaal uit de muur steekt en dat de man op een vreemde manier zijn hoofd en schouders een stukje omhoog houdt zodat ze net iets boven de grond zweven.
Links op het podium wordt duidelijk wat het effect is van deze vreemde verschijning. Op een groot scherm worden namelijk live de beelden geprojecteerd van wat er zich op het rechter speelvlak afspeelt. Er staat nu een man op een blauwe vloer die rustig tegen een rode muur aanleunt. Het beeld is 90 graden gedraaid waardoor de merkwaardige situatie van het speelvlak weer op z’n plek valt. Maar als je denkt het te snappen, de situatie onder controle denkt te hebben, ben je te snel. De logica wordt verstoord als de man zijn hoedje van zich af gooit en het horizontaal weer naar hem toegevlogen komt.
Toch zijn we blijkbaar zo volkomen geketend aan het perspectief wat we op de wereld hebben, dat een simpele verwisseling van de x- en y-as zelfs na vijftig minuten van verbazing, vergelijken, beredeneren en interpreteren nog niet genoeg is om eraan te wennen. De gekke poses en sprongen worden steeds absurder, toch zijn het de meest simpele trucjes die het meeste effect sorteren. De voorstelling zou dan ook aan kracht winnen als de helft zou worden geschrapt, en het geheel zou worden teruggebracht tot die mooie momenten van totale bevreemding, als bij het zien van werk van M.C. Escher waar je totaal de weg kan kwijtraken in de verschillende dimensies.
Gezien op 25 november 2011 in het Grand Theatre in Groningen.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
