Instinct [NTGent]

De rijke en verveelde Phyllis verleidt de wat saaie verzekeringsman Walter Ness tot een doortrapte misdaad. Hij zal haar echtgenoot een levensverzekering aansmeren, waarna ze hem samen om het leven zullen brengen en het verzekeringsgeld kunnen opstrijken. Maar: zij hebben geen rekening gehouden met de collega van Ness, Keyes, die over een feilloos instinct beschikt en nattigheid voelt. Ness raakt in paniek, maar Phyllis, die een twijfelachtig verleden blijkt te hebben gaat liever nog een paar stappen verder. Ness wordt uiteindelijk neergeschoten - de voorstelling opent ermee - en biecht alles (wat hij weet) op aan Keyes.

Regisseur Johan Simons heeft deze voorstelling gebaseerd op de Amerikaanse film ‘Double Indemnity’ uit 1944. Daarbij heeft hij de oorspronkelijke context intact gelaten door onder andere met het decor en de kleding te verwijzen naar het vooroorlogse Amerika. Maar ook de namen zijn Amerikaans en de buit wordt in dollars uitgerekend. Simons heeft de stijlkenmerken van deze film noir consequent overgenomen: de cynische (mannen)wereld, de femme fatale, de hard-boiled detective, de protagonist die het verhaal achteraf zelf verteld; alles is ook in ‘Instinct’ aanwezig.

Wahwah
Simons heeft niet zomaar de film overgezet naar theater; hij heeft er een eigen draai aan gegeven. Zo is de voorstelling doorspekt met een aantal liedjes, die door de volledige cast a capella wordt gezongen. Een vondst die hij overigens niet zelf claimt, maar die hij rechtstreeks uit de BBC serie ‘The Singing Detective’ uit de jaren tachtig van de vorige eeuw heeft overgenomen. Maar werden daar bestaande nummers gezongen, in ‘Instinct’ blijft het beperkt tot tekstloze, meerstemmige zang; een soort vocale wahwah. Door het op goed gekozen momenten in te zetten, dient het als een vorm van ontlading van opgebouwde spanning of juist het uitspinnen van een cruciaal moment. Deze muzikale intermezzo’s werken daarnaast zeer op de lachspieren. Deze humor is eveneens een toevoeging van Simons aan het doorgaans nogal zwartgallige genre van de film noir. De drie uur durende voorstelling heeft een constante en hoge grapdichtheid, al zijn de grappen zelden verbaal. De humor varieert van de slapstickachtige motoriek van Wim Opbrouck, tot de in het ridicule getrokken vergeetachtigheid van Pierre Bokma waar het de naam van een van de ander personages betreft.

Reprise