| Artikel |
Als versteend staan de levensgrote poppen opgesteld op het toneel. Het zijn er zoveel, het lijkt wel alsof er een heel dorp is uitgelopen. De grote groep mensen verhoudt zich tot elkaar als een ontoegankelijk volk, waarin geen plaats is voor indringers van buitenaf. De verstarde gezichten van de mensen maken het onmogelijk om met hen in contact te komen. Op het voortoneel zit een klein meisje dat met haar gitzwarte ogen intimiderend de zaal toekijkt. Deze mensen hebben een juk van zich afgeworpen en zijn zich bewust van de kracht van het collectief. De rechten die ze hebben afgedwongen laten ze zich niet meer ontnemen.
Copyright Jan Versweyveld De Vlaamse regisseur Luk Perceval regisseert ‘In ongenade’ bij Toneelgroep Amsterdam, een voorstelling gebaseerd op J.M. Coetzee’s bestseller ‘Disgrace’. Het verhaal schetst de verhoudingen in het nieuwe Zuid-Afrika van na de Apartheid. Blank en zwart leven nog steeds gescheiden van elkaar, maar moeten toch een vorm vinden om met elkaar in ‘een huis’ te wonen. De mentaliteitsverandering van de nieuwe generatie die zich bewust is van het feit dat samenwonen de nieuwe realiteit is, wordt op pijnlijke wijze helder aan de hand van David Lurie en zijn dochter Lucy. Lurie is docent aan de Kaapse Hogeschool en komt op een dag in opspraak doordat hij een relatie onderhoudt met een leerlinge. Hij bekent de aanklachten en neemt ontslag, waarna hij zijn dochter Lucy op het platteland bezoekt. Als zij op een avond wordt verkracht door twee zwarte overvallers is Lurie in alle staten. Wat hem betreft worden de daders aan de hoogste boom opgeknoopt, terwijl slachtoffer Lucy zich berust in de werkelijkheid.
Niet alleen generatiekloof
Coetzee schetst een haarscherp beeld van een gespleten land waarin verschillende bevolkingsgroepen verder moeten met elkaar ondanks een geschiedenis van ongelijkheid, pijn en vernedering. De rollen tussen zwart en wit zijn weliswaar omgedraaid, maar in werkelijkheid is er niet veel veranderd. Lucy accepteert het feit dat haar onrecht is aangedaan, terwijl dit voor haar vader onacceptabel is. De vele ruzies tussen de twee maakt duidelijk dat er tussen hen, naast generatiekloof, ook een mentaliteitskloof is geslagen. Lucy is pragmatisch ingesteld en in staat om te vergeven, Lurie kan dat niet.
Innerlijke pijn
Copyright Jan Versweyveld Lurie wordt op weergaloze wijze vormgegeven door Gijs Scholten van Aschat. In hem huist een man die langzaam afglijdt van een vrouwenverslinder die midden in het leven staat, tot een starre man die wild om zich heen slaat en de wereld om zich heen niet meer begrijpt. De onmacht en vertwijfeling is van zijn gezicht te lezen als hij merkt dat zijn dochter zoveel flexibeler om kan gaan met de ontstane situatie. Lucy wordt gespeeld door Janni Goslinga, die subtiel haar innerlijke pijn weet te verbeelden. Uiterlijk valt haar niets aan te zien, maar van binnen is ze verscheurd. Goslinga uit het verdriet op een discrete manier, waardoor het nog meer invoelbaar wordt. Ook de kleinere rollen worden mooi weergegeven, met name die van Petrus gespeeld door Felix Burleson.
Dit keer geen projecties of multimediale, technologische hoogstandjes bij Toneelgroep Amsterdam, maar een eenvoudige enscenering. ‘In ongenade’ is een hele knappe vertelling van een ingrijpend verhaal over schuld, berouw en vergeving en vertelt op ingenieuze wijze de staat van het nieuwe Zuid-Afrika.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|