Ibsen3 [De Tijd]

Tijdens ‘Ibsen3’ krijgen de toeschouwers een compilatie voorgeschoteld uit drie verhalen van de Noorse schrijver Hendrik Ibsen (1828-1906): ‘Een Poppenhuis’, ‘Een vrouw van de zee’ en ‘Hedda Gabler’. Drie verhalen die los van elkaar staan, maar één ding gemeen hebben: een ongelukkige vrouw die haar leven een positieve draai wil geven.

In elk deel maakt het publiek, in ruim 40 minuten, kennis met één van de vrouwen. Alle drie de vrouwen (gespeeld door Suzanne Grotenhuis) zijn getrouwd en verre van gelukkig. Ze hebben een verleden dat niet helemaal verwerkt is, een heden dat nog afgewerkt moet worden en met hun hoofd lopen ze al in een betere toekomst. Maar voor ze daadwerkelijk zover zijn, moeten ze eerst hun huidige situatie afsluiten.

Moeizame start
De verhalen komen een beetje moeizaam op gang. Het lijkt erop dat er in 40 minuten geprobeerd wordt teveel informatie over de achtergrond en omgeving van het hoofdpersonage te geven. Ook komen er te veel nevenpersonages aan bod. Tegen de tijd dat de aanwezigen echt in het verhaal zitten, is het alweer klaar en wordt er overgegaan naar het volgende personage. Dat maakt het soms een beetje verwarrend. Zeker omdat er aan het begin van het volgende verhaal nog niet duidelijk is hoe het afloopt met het vorige personage.

Grotenhuis neemt de rollen van de drie vrouwen voor haar rekening maar slaagt er, door haar oppervlakkige manier van spelen, niet in om hun emoties op het publiek over te brengen. Hierdoor zal de toeschouwer minder snel een band met de personages krijgen en wordt het moeilijk om je in de situaties in te leven. Lucas Vandervost en Michael Vergauwen spelen alle overige personages. Dit zijn er nogal veel en soms zit er weinig tijd tussen de opkomst van de één en het vertrek van de ander. Dit wordt prima opgelost door vlug een andere trui aan te trekken, een pet of muts op te zetten, of een deken om te slaan.

Uitgekauwde clichés
Een ongelukkige vrouw die haar leven drastisch wil omgooien is een cliché dat al heel vaak en op veel manieren is uitgekauwd. Het is niet vernieuwend meer. Dat blijkt ook wel in deze productie. In deze voorstelling komt het leven van drie vrouwen aan bod. Alle drie hebben ze verschillende persoonlijkheden en leven ze in andere omgevingen. Maar hun situaties zijn hetzelfde. Tegen de tijd dat de derde vrouw haar leven gaat vertellen, zou je bijna gaan denken: “Nu weet ik het wel, hoor.” Het komt allemaal op hetzelfde neer en daardoor is de twee uur, die deze uitvoering duurt, een lange zit.

Het publiek heeft moeite om geconcentreerd te blijven en dat is goed te merken. Naarmate de voorstelling vordert, begint het een beetje onrustig te worden in de zaal. Aanwezigen beginnen heen en weer te schuiven in de stoelen of om zich heen te kijken. Het acteerwerk is matig en niet sterk genoeg om de toeschouwers te blijven boeien.

Vlug vergeten
Ook zijn de spelers er onderling niet in geslaagd elkaar naar een hoger acteerniveau te tillen. Grotenhuis brengt haar tekst vaak te hakkelend en daardoor loopt het niet vloeiend. Het klinkt te gemaakt. Vandervost heeft er wel plezier in om na lange tijd weer eens zelf op de planken te staan. Hij slaagt erin om zich in de personages in te leven en deze ook allemaal een eigen identiteit te geven. Daardoor acteert hij nog het sterkst. Vergauwen speelt erg timide en ingehouden. Gelukkig heeft theater De Tijd vaak hele goede en sterke voorstellingen en dat zorgt er hopelijk voor dat het publiek deze ‘misser’ vlug vergeet.