Soms is het decor van een voorstelling of de locatie waar die gespeeld wordt niet erg belangrijk. Aankleding is fijn, maar niet altijd noodzakelijk om een toneelstuk goed of slecht te vinden. Dat verandert als je naar locatietheater gaat. Dan kan ineens de gekozen locatie en de sfeer er omheen er al voor zorgen dat je de voorstelling bij voorbaat al leuk vindt. Een overduidelijk voorbeeld is 'Ik Beken' van Podium Deluxe. Voordat het stuk daadwerkelijk begint, is er al zo'n spannende sfeer gecreëerd dat deze makers eigenlijk al geen onvoldoende meer kunnen scoren.
Copyright Marc Susan
Dat begint al met een ME-bus voor de poort waar je je als bezoeker moet melden. Op het pleintje waar je moet wachten totdat de voorstelling gaat beginnen, lopen bewakers in blauwe politie-uniformen rond. Uitgerust met handboeien en een wapen houden ze iedereen nauwlettend in de gaten. Af en toe wordt er iemand mee naar binnen genomen. Let the show begin! Onder begeleiding van twee bewakers mogen we het voormalig gebouw van de Rijksvoorlichtingsdienst in Den Haag in. Het oude gebouw ligt naast het Vredespaleis, een erg mooie locatie, zeker 's avonds. Binnen gaan we trappen op en af en worden we naar verschillende, apart ingerichte cellen geleid. Daar vertellen zes gevangenen wat ze op hun kerfstok hebben.
Veel concentratie
Hun monologen zijn geschreven door Arjen Lubach, Hassan Bahara, Michiel Varga, Guusje Eijbers, Frederieke Hijink en Rob van Dalen. Elk verhaal duurt ongeveer twintig minuten en daarin wordt de spanning heel goed opgebouwd. De acteurs weten hun bekentenis ook erg goed te brengen. Niet alleen hun relaas is boeiend om naar de luisteren, maar ook de manier waarop de 'gevangenen' met het publiek omgaan. Hoe ze naar de aanwezigen kijken, soms net even te dichtbij komen. Ook het tempo waarop ze hun bekentenis doen is knap gedaan; de spanning wordt goed vastgehouden en opgevoerd. Het enige nadeel van de gehele voorstelling is dat zes personen/verhalen net iets teveel van het goede zijn. Tijdens de laatste bekentenis wordt er dan ook door een aantal mensen gegaapt. Niet omdat de man saai vertelt, maar omdat er veel concentratie wordt gevraagd van de bezoekers. Eén crimineel minder was wellicht beter geweest voor de duur van de gehele voorstelling (en de grappige kunstrooffilm die tussendoor een keer wordt vertoond, kan worden geschrapt, want die valt wel uit de toon). Maar ja, welke crimineel moet dan afvallen?
Copyright Marc Susan
Regisseur en bewaker Eijbers
Zelfs de cipiers nemen hun rol zeer serieus. Ze houden constant het publiek in de gaten en nemen geen blad voor de mond als mensen net iets te lang treuzelen met hun schoenen uittrekken of niet snel op hun stoel gaan zitten. Dat werkt natuurlijk een beetje op de lachspieren van het publiek, maar de bewakers vallen dan niet uit hun rol en blijven ernstig kijken. Het maakt de voorstelling absoluut af, want daardoor wordt constant een gevangenissfeertje gecreëerd. Leuk detail is dat Guusje Eijbers een van de cipiers is. Zij is de artistiek leider van Podium Deluxe en ook samen met Varga de regisseur van deze korte voorstellingen. Zichtbaar geniet ze van het eindresultaat en terecht, want het niveau is hoog en de uitwerking op deze prachtige locatie erg bijzonder. Dat zij maar met een enthousiaste groep acteurs mag blijven streven naar theater op een andere plaats of op een andere manier te maken.
Vanaf januari komt Podium Deluxe met een soort vervolgvoorstelling. Dan worden niet de criminelen maar hun slachtoffers aan het woord gelaten. Isa Hoes houdt dan een monoloog.
