Theaterjournaal hoofdpagina
Artikel

I puritani [De Nederlandse Opera]

Regie: Francisco Negrin. OPERA

‘I puritani’ is een opera over het geluk en de pijn van liefde tegen een achtergrond van de burgeroorlog in Engeland. Terwijl de puriteinen tegen het regerende huis van Stuart strijden voor democratie, wordt Elvira door Arturo achtergelaten voor het altaar. Het helpt niet dat zij in een puriteins bolwerk woont en hij sympathiseert met de Stuarts. Vincenzo Bellini schreef dit stuk, volgens velen zijn grootste werk, in het begin van de 19e eeuw. Hij wordt vaak gezien als voorloper van Verdi. Net zoals zijn opera’s heeft ook Bellini’s voorstelling vele overweldigende koorpartijen. Hij wilde zijn publiek dan ook vooral raken met de muziek, niet met de woorden.

I puritani
Copyright Clärchen und Matthias Baus
De Obama van de 17e eeuw was genaamd Oliver Cromwell. Hij leidde de protestanten in de strijd tegen het katholieke koningshuis van de Stuarts en hun absolute macht. Hij wilde de staat veranderen in een democratie, inclusief parlement, met meer voorspoed voor het volk. ‘I Puritani’ vindt plaats in het fort van Elvira’s vader, een puriteins bolwerk. Elvira is beloofd aan Riccardo (Scott Hendricks), een van haar vaders vertrouwelingen, maar zij is hartstochtelijk verliefd geworden op Arturo (John Osborn), een sympathisant van de Stuarts. Dit laatste ziet Elvira’s vader door de vingers, aangezien hij wil dat zijn dochter gelukkig wordt. Maar als Arturo Elvira voor het altaar laat staan, notabene omdat hij een spion van de Stuarts laat ontsnappen, wordt de doodstraf over Arturo uitgesproken.
I puritani
Copyright Clärchen und
Matthias Baus

Waanzin
Het verhaal laat vooral de wanhoop en het verdriet van een verwarde Elvira zien nadat zij verlaten is door haar grote liefde. Het motto daarbij is letterlijk “de liefde of de dood” en “geef mij hoop of laat mij sterven.” Mariola Cantarero heeft er een zware dobber aan om het verdriet van protagoniste Elvira te laten zien. Toch slaat ze daarbij nergens door naar de overdrijving. En dat is knap gezien het feit dat het best lastig is om je in deze tijd nog steeds een voorstelling te blijven maken van een vrouw die zonder man niet kan leven. Cantarero zet haar Elvira op een waardige en realistische wijze neer. Bellini wilde daarbij dat de waanzin van Elvira getemperd zou worden door de bijna militaristische en sacrale toon van de muziek en het decor. En ook dat is goed gelukt.

Staal
I puritani
Copyright Clärchen und Matthias Baus
Het decor is inventief en prachtig vertaald naar deze tijd. Het is een constructie bijna geheel van staal, koel en strak, verdeeld in meerdere lagen. Soms doet het dienst als uitkijkpost voor de soldaten van het fort en op andere momenten lijken het kerkbanken of de tribunes van een rechtbank. In ieder geval biedt het voldoende ruimte aan het voltallige koor van de Nederlandse Opera, dat op zeer ingetogen manier de solisten aanvult. Het is een lust voor het oor om te horen hoe Bellini zoveel stemmen wist te beteugelen met bijna sacrale klanken. Het geeft een spannend en interessant effect. Net zoals de sobere, puriteinse kostuums in schril contrast staan met het meeslepende drama en de liefde van Elvira en Arturo. Juist deze tegenstellingen maken deze opera van Bellini tot een interessante voorstelling, die het publiek niet ongemoeid kan laten. En is het niet het verhaal, dan zijn het zeker de klanken van de muziek die Bellini’s passie zullen overbrengen. Al met al een prima invulling voor bijvoorbeeld Valentijnsdag.




Artikel informatie
Redacteur: Ellemieke Visser
Gezien: 08-02-2009 in Het Muziektheater in Amsterdam
Speelperiode: tot en met 01-03-2009
Meer artikelen van deze toneelgroep: meer...

Artikelen Theaterjournaal RSS
meer artikelen...
Advertentie
redacteuren
gezocht
In première
09-02 De broekophouder
10-02 De boot en het meisje
10-02 Hemels
10-02 Rosa sub rosa 9: Europa 5.1
12-02 De Gebroeders Leeuwenhart
17-02 Wil je in ons groepje?
17-02 Saturday Night Fever
Nieuws
meer nieuws...
Advertenties
Contact Nieuwsbrief Hoofdpagina Zoeken

Theaterjournaal RSS Follow Theaterjournaal op Twitter
© 2007-2012 Theaterjournaal