Vier homoseksuele vrienden komen elk jaar bij elkaar in het kleine Portugese Hotel Atlantico om hun vriendschap, hun succes en vooral zichzelf te vieren. Al kletsend over lintjes, hoeren, zonnebrillen en elkaar verdrijven ze de tijd. Dit jaar is het anders. De onzichtbare pensionhoudster, een afwijzing, jaloezie en de dood gooien roet in het eten. ‘Echte’ levensvragen passeren de revue: "Waarom wordt Nick niet uitgenodigd voor een feestje?", "Hoe hoor je je wijnglas vast te houden?" en "Waar eten we vanavond?". Eén knal maakt een einde aan de lol.
Copyright Ben van Duin'Hotel Atlantico’ zegt een tragikomedie te zijn, maar het tragische is in eerste instantie ver te zoeken. De komedie overheerst. Vooral in de tekst zitten veel briljant gevonden grappen, die goed verstaanbaar zijn doordat de heren allemaal voorzien zijn van een microfoontje. De personages worden neergezet als typetjes; zo is daar de macho Hans (Hajo Bruins) met zijn aparte lachje en de verwijfde Bram (Marc-Marie Huijbregts) met zijn nieuwe zonnebril. Relnicht Ties (Paul Groot) heeft overal een negatieve kijk op en de serieuze Nick (Dick van den Toorn) is vaak onderwerp van Ties’ sarcastische uitlatingen. Af en toe tot groot plezier van de anderen. Op één moment barsten de heren in aanstekelijk gelach uit met als gevolg dat zowel spelers als publiek vijf minuten lang onbedaarlijk lachen.
Richting
Toch wordt het niet goed duidelijk waar de voorstelling nou om draait. Wat is de rode lijn? Pas op het eind, na het overlijden van één van de personages, kan je terugdenkend concluderen wat de opbouw moet zijn geweest. Niet bevorderlijk voor het ontspannen kijkgenot, maar wel precies wat schrijver Frank Houtappels voor ogen heeft gehad. Helaas komt door het ontbreken van een duidelijk plot de ontwikkeling van de karakters niet goed naar voren. Daardoor krijg je het gevoel dat de acteurs hun personage in de loop van het stuk kwijtraken. De serieuze overpeinzingen van Nick en Ties komen onecht over doordat de typetjes in de rest van de voorstelling zo clichématig worden neergezet.
Vals
Copyright Ben van DuinOm een
time-lapse aan te geven, wordt een Portugees muziekje afgespeeld terwijl de spelers om beurten op hun dooie gemak van positie wisselen. Elk plekje op het toneel wordt op enig moment gebruikt om op te zitten, hangen of zelfs liggen. Het decor leent zich daar goed voor; stenen muurtjes, tafeltjes en stoeltjes. Zodra één van de karakters het podium verlaat, wordt er ongegeneerd geroddeld over diegene. Iedereen komt aan bod en er wordt geen onderwerp geschuwd. Zelfs over de doden hebben deze valse nichten hun zegje klaar. Lekker lachen om andermans ellende dus en achteraf in alle rust nadenken over de diepere lading.
