Behoeftes en (lichamelijke) verlangens zijn er om nagestreefd te worden. Ieder mens geeft hier aan toe, zij het in meerdere of mindere mate. Appie heeft niet de rust gehad om zelfreflectie toe te passen in het leven. Jarenlang heeft hij geleefd om zijn innerlijke behoeftes te bevredigen en te jagen op instant geluk. In deze zoektocht genoot hij van de kick; van een lichamelijke verovering, of van de sensationele, prikkelende twinkeling die de coke op zijn slijmvliezen achterliet. Al die tijd ging het goed, totdat zijn lichaam begon te protesteren en eindelijk het besef groeide dat het zo niet langer kon. Maar hoe kon hij er tegen vechten? En wie kon hem er bij helpen?
Copyright Stephan van HesterenEvert (Harpert Michielsen) en Roel (Tijn Docter), Appie’s oude jeugdvrienden, zijn met een smoesje naar een vakantievilla gelokt. De vrienden hebben elkaar in geen tijden gezien en zijn als vreemden voor elkaar. Toch zijn zij de enigen die Appie (Freek Brom) nog heeft en hem kunnen bijstaan om af te kicken. Roel is een intelligente, maar sullige huisvader wiens ambities gesmoord zijn door de sleur van het leven. Hij leidt een burgerlijk bestaan en heeft geen weet van de vernietigende (aantrekkings)kracht van drugs. De kakkineuze en verveelde Evert rommelt echter thuis op zijn zolderkamer met chemicaliën, brouwt vernieuwende, geestverruimende middelen en is zelf parttime dealer. Evert en Roel moet Appie er dus bovenop helpen.
Villa
De drie mannen zijn samengekomen in een riante villa op een eiland ergens in de Middellandse Zee (Ibiza?). Het domein van Appie is van alle comfort voorzien: er staat een groot rond bed waar gelounged wordt, er is een zwembad, een draaitafel en een heus cocktailbarretje. Een achtergrond met kleurrijk behang, waarop modellen je toelachen en opgekalkte oneliners je toeschreeuwen. De leuzen slaan op het drugsgebruik van Ap, maar vooral ook op de belevingswereld van de drie vrienden (en daarmee de huidige generatie dertigers): ‘Geluk is niet genoeg, ik eis euforie’. Het decor is zeer creatief vormgegeven en zit vol verrassingen. Na het zien van de voorstelling blijven nog steeds nieuwe, kleine details ineens opvallen. Er is zoveel te zien, iedere blik levert een nieuw schouwspel op.
Richtingloze generatie
Copyright Stephan van Hesteren‘Hond’ is een maatschappijkritisch stuk waarin filosofische denkbeelden worden afgewisseld met luchtige grappen. Verschillende zware thema’s worden besproken, als vrijheid, tolerantie en loyaliteit, die zeker aanzetten tot denken. Het hedonistische wereldbeeld dat in ‘Hond’ wordt opgeroepen is exemplarisch voor de generatie dertigers die deze voorstelling heeft gemaakt. Deze generatie groeide op in een klimaat waarin – na de val van de Muur - ideologieën wegvielen en de ideologie van het individu bovenaan kwam te staan. Het nastreven van de eigen lichamelijke en geestelijke behoeften was hierdoor een direct gevolg. Dat dit uiteindelijk ook niet bevredigend hoeft te zijn, komt in ‘Hond’ erg goed naar voren. Bovendien wordt er enorm goed geacteerd. Docter overtuigt als sullige vriend, met de goedbedoelde adviezen. Brom heeft als verslaafde – zwetend als een otter – de mooiste rol. De lichte regie van Vincent Rietveld draagt bij aan de voorstelling als geheel. ‘Hond’ is een visuele en boeiende trip van begin tot eind en een absolute aanrader.
