De eerste paar minuten van 'Hollandse Spoor' weet je niet waar je moet kijken. Mensen rennen heen en weer, de roltrappen op en af. Op en rond een imposante ijzeren stelling dat een stationshal voorstelt speelt zich van alles af. Het is bijna onmogelijk om alle personen rustig te bestuderen. Een Haagse Harry, een zwerver in een rolstoel, een supporter van ADO Den Haag, een vrouw in boerka, een Indo, een hoer die ongetwijfeld 's avonds achter HS tippelt, een toiletjuffrouw: aan zoveel mogelijk mensen die je normaal ook op station Hollands Spoor in Den Haag tegen kan komen, is gedacht. Je hoort telefoongesprekken in allerlei talen, er wordt gepraat over de Ha-Schi-Ba en de Pasar Malam en de sfeer in de stationshal wordt zelfs even grimmig als ADO-supporters rondlopen. Kortom: genoeg herkenning voor Hagenaars (zoals de beschaafde inwoners van de Hofstad zich noemen) en Hagenezen (de 'aso's').
Het Nationale Toneel noemt de voorstelling een cadeautje aan de inwoners van Den Haag vanwege hun gloednieuwe gebouw dat met veel subsidie is gebouwd. Maar afgezien van wat Haagse persiflages had het verhaal zich ook kunnen afspelen in bijvoorbeeld Rotterdam of Amsterdam. De voorstelling draait vooral om het Turkse meisje Hayat, gespeeld door Meral Polat. Ze is moed aan het verzamelen om op de trein te stappen, op weg naar een nieuw leven. Ze kan mooi zingen en droomt van een zangcarrière, maar ze twijfelt of ze haar apothekersbaan en Turkse familie achter kan laten. Ze krijgt in de stationshal ongevraagd advies van mensen met allerlei achtergronden, waarbij discussies over nationaliteiten niet uit de weg worden gegaan, maar waarbij het niveau van de gesprekken ook niet hoogdravend is. 'Hollandse Spoor' is prima voor een avondje niet al moeilijk toneel.
Veertien acteurs
Regisseur Johan Doesburg heeft z'n handen vol aan veertien acteurs. Sommigen vervullen meerdere rollen, sommigen mogen de hele voorstelling één type spelen en dan het liefst zoveel mogelijk uitvergroot. Aan humor ontbreekt het zeker niet in deze voorstelling en de vaart zit er ook goed in. Ondanks dat het verhaal uiteindelijk klef en dun is, wordt er geen gelegenheid gegeven om je te vervelen. En mocht je dan toch even afdwalen, dan is daar de live band die tussen de scènes door van zich laat horen.
Hoofdrolspeelster Polat is absoluut het stralend middelpunt van deze multiculturele voorstelling. Naast het hele circus aan typetjes blijft zij krachtig overeind staan en kan je haar serieus nemen. Ze speelt overtuigend haar rol en staat bijna het gehele toneelstuk (zonder pauze) op het toneel. Polat is een veelzijdig acteertalentje waar we zeker nog vaker van gaan horen. Een compliment moet ook worden gegeven aan Stefan de Walle, die als straatkrantenverkoper in z'n rolstoel heel filosofisch uit de hoek kan komen. Een prachtige rol. Genoeg redenen dus om naar Den Haag af te reizen, want alleen daar kan je dit komische theaterspektakel aanschouwen. Overigens ook leuk en begrijpbaar voor mensen die niet in Den Haag wonen.
