"Ze kunnen niet kijken, ze kunnen niet schrijven. En wij moeten depressief worden, ons ongelukkig voelen, omdat ZIJ het niet zo goed vonden?" Na het zien van deze voorstelling moet ik weten wat ik kan aanrichten met het schrijven van mijn recensie. Daarom ga ik de acteurs Annet Nieuwenhuijzen en Hans Croiset niet de grond in boren. Nee, ze spelen voortreffelijk!
En dat zeg ik niet om hen te plezieren, maar omdat het echt zo is. Ze zetten een schitterend toneelstuk neer. Hij met zijn - soms wat voor de hand liggende - grappen, maar met een mimiek waardoor je wel in de lach schiet. En zij met haar bedenkende gezicht, ze is goed in het dramatische spel. Nieuwenhuijzen en Croiset vullen elkaar perfect aan. Elke acteur mocht willen dat hij na 50 jaar, net als deze twee, nog zo op de planken staat.
Klagen en dromen
'Het licht in de ogen' gaat over een oud theaterechtpaar. Het toneel heeft hen niet meer nodig en daarom zitten ze thuis te klagen en te dromen. Zij droomt van tropische warmte, hij van warme aandacht. Ondertussen gunnen ze elkaar het licht niet meer in de ogen. Als op een dag de telefoon rinkelt en zij het goede nieuws krijgt om aan een come back te beginnen, neemt hun leven een radicale wending.
Het tweede deel van het stuk is sterker dan het eerste deel. Die radicale wending wordt op een gegeven moment dramatisch en dan kan Nieuwenhuijzen zich prima uitleven, een lust voor het oog. Terwijl zij in het eerste deel meer op de achtergrond bleef. Daarentegen komt Croiset, zelf ook regisseur bij Het Toneel Speelt, in het eerste deel meer tot z'n recht en moet hij daarna een stapje terug doen. Goed geregisseerd door Gijs de Lange.
Toneelwereld
Ger Thijs schreef de teksten. Goed, kort en raak. Met een minpuntje: er kwamen wel erg veel grappen over de toneelwereld voorbij, die waarschijnlijk toch bij een deel van het publiek (dat minder met het theatermilieu bekend is) niet aankomt. Soms kwamen er teveel namen van recensenten en regisseurs voorbij. Uiteraard is het een afweging geweest, omdat het wel bij de beleving van dit uitgerangeerde theaterechtpaar hoort, maar het had nog iets meer beperkt kunnen worden. Verder is 'Het licht in de ogen' gewoon een lachwekkend, maar ook een verdrietig toneelstuk over het leven, ijdelheid, jaloezie en liefde.
