| Artikel |
Regie: Titus Tiel Groenestege.
TONEEL
Copyright Ben van Duin Het leven is aan hem voorbij getrokken. Het woeste haar staat in kleine plukjes omhoog, wat hem in de verte nog een vleugje levendigheid meegeeft. Met zijn broek op zijn enkels strompelt hij de wachtkamer in om zich bij de huisarts te laten onderzoeken. De huisarts geeft hem echter op niet mis te verstane wijze te kennen de broek maar weer op te trekken. Dit is letterlijk onderbroekenlol. De twee oude jeugdvrienden kijken terug op het leven en komen tot de conclusie dat ze vroeger echt hebben geleefd. Nu zijn ze oud, maar ooit waren ze jong en fris. Of romantiseren zij de werkelijkheid?
Het is een van de mooiste en meest ontroerende scènes uit de voorstelling ‘Het laatste nippertje’, het nieuwste stuk van schrijver Wim T. Schippers. Titus Muizelaar en Kees Hulst verbeelden op enerverende wijze de vergankelijkheid van vriendschappen, de tijd en het bestaan. Net als in ‘Wuivend graan’, de voorgaande voorstelling van Schippers staan Muizelaar en Hulst weer samen op het toneel. Ook nu weten zij goed raad met de absurde teksten en verkleedpartijen in deze voorstelling. Echt grappig is Hulst als chagrijnige klant die een nogal exquise bestelling doet in een restaurant. Maar meest verrassend op deze avond is misschien wel de jonge, veelbelovende Abdelhadi Baaddi. De danser brengt elan en schwung in de voorstelling met zijn brutale lichaamstaal en zijn stiekeme scooterritjes op het toneel. Mareille Labohm is ‘de lange actrice’ en weet telkens weer vervreemdende typetjes neer te zetten.
Melig
Copyright Ben van Duin Het spel speelt zich af in een hypermoderne omgeving waarbij geprobeerd is het toneelbeeld te delen door ‘meerlijnigheid’. Als je realiseert dat iedere lijn een ruimte in twee vlakken deelt die wordt afgebakend door andere lijnen is de verwarring compleet. Misschien is de meerlijnigheid van deze voorstelling nog meer opzienbarend dan de meerkantigheid. De opening doet vermoeden in een Kafkaesk drama terecht te komen. De problematiek van de meerkantigheid wordt van zoveel zijdes waargenomen en bekeken dat het al snel gaat duizelen. Als er dan een verhandeling begint over epifytische cactussen moet je wel aanhaken, anders ben je de draad goed kwijt. Al is dat helemaal geen ramp, want een echte rode draad lijkt er niet in de voorstelling te zitten.
Apart
De vele losse scènes zijn snel achter elkaar gemonteerd, maar blijken vooral aan elkaar geplakt met een slappe meligheid die de boel redelijk bij elkaar kan houden. De vlotte spelregie en de vaak perfecte timing van de spelers dragen bij aan een overtuigend geheel. Echt hoogstaand wordt het niet, maar de maffe en scherpe teksten maken dat je blijft uitkijken naar de volgende spitsvondigheid. Naarmate het stuk vordert, wordt het platvloerser. Baaddi komt nog een aantal keer toeterend op de scooter voorbij, zelfs ook naakt. De tekst van Schippers is niet zo opzienbarend als in eerdere stukken, maar staat absoluut garant voor een enerverende avond.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|