| Artikel |
Regie: Antoine Uitdehaag.
TONEEL
 Copyright Leo van Velzen
DeLaMar Producties heeft regisseur Antoine Uitdehaag en actrice Tjitske Reidinga gevraagd om drie jaar lang gedurende de zomerperiode een toneelstuk te produceren. Een nieuw en bijzonder initiatief in ons land, waar de meeste grote theaters hun deuren sluiten in de maanden juli en augustus. ‘Het geheugen van water’ van Shelagh Stephenson is hun eerste productie.
Klucht
Het stuk wordt beschreven als een bitterzoete komedie. Het gaat over drie zussen die de avond voordat hun moeder zal worden begraven voor het eerst sinds lange tijd weer samen zijn in het ouderlijk huis. De oudste, Teresa, gespeeld door Anneke Blok, heeft het meest voor moeder gezorgd en is daar behoorlijk verbitterd over. De middelste, Marie (Tjitske Reidinga), is arts en in maatschappelijk opzicht het meest geslaagd in het leven. Zij heeft gedurende de voorstelling een aantal gesprekken met de gestorven moeder (Rick Nicolet). De jongste, Catrien (Pauline Greidanus), is een ongeleid projectiel. In deze versie van het stuk is er weinig bitterzoets. De lach is het belangrijkst. Stephensons tekst is vaak geestig, maar het is ook prettig als naast alle humor complete mensen getoond worden. Er is iemand gestorven en niet zomaar iemand, nee, een moeder, dat is toch iets groots, zeker in het leven van een vrouw. Daar is hier niets van te merken. Het stuk is in deze regie geen tragikomedie, het is een klucht.
Geen contact
 Copyright Leo van Velzen
Tjitske Reidinga is zonder meer de ster van de show. Zij is het meest sympathieke personage en met haar lijzige stem en uitstekende timing een perfecte vertolker van Stephensons dialogen. Blok en Greidanus werken heel hard, maar het komt niet over. Greidanus schreeuwt te veel, het is een opluchting als er in haar scènes een moment stilte is. Blok is onuitstaanbaar als, weliswaar herkenbare, maar irritante oudste zuster vol zelfmedelijden. Meer nuancering en gelaagdheid in hun spel, vooral in beider huilmonologen, had veel uitgemaakt en misschien die heerlijke combinatie van huilen en lachen gecreëerd die hoort bij een tragikomedie. De beide mannen in de voorstelling zijn een prettige afwisseling tijdens de hysterische onderlinge communicatie van de zusters. Vooral Michiel Nooter als Frank, Teresa’s man, is droog en geestig.
Te laat
Maar had er niet meer uit dit acteermateriaal, zowel spelers als stuk, gehaald kunnen worden? Er zijn wel degelijk kansen voor verdieping, bijvoorbeeld Mikes verhaal over het geheugen van water of Franks verlangen naar een ander bestaan, maar iedere poging tot ernst eindigt snel weer in een lach-of-ik-schiet moment. Aan het einde houdt alle kluchtigheid op en wordt er een poging gedaan tot stilte en ontroering. Het is te laat, het werkt niet in deze setting en dat ligt niet aan de spelers.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
