| Artikel |
Het Huiskameronweer [Orkater]
Regie: Jeroen van den Berg.
TONEEL
Een krakende deur en een streep licht dat de huiskamer invalt. Vol spanning kijkt een gezin naar het grote, onbekende leven dat buiten wacht, totdat vader bruut de deur dichtgooit. De familieleden zijn weer op elkaar aangewezen; de opgebouwde spanning bij het zwijgzame avondmaal is de voorbode voor een aanzwellende storm.
Copyright Ben van Duin De nieuwe voorstelling van Orkater 'Het Huiskameronweer' wordt gebracht door Ria Marks en Titus Tiel Groenestege en is geïnspireerd door de absurde verhalen van de Belgische schrijver Henri Michaux (1899-1984). Michaux schreef zijn korte verhalen vaak onder invloed van hallucinerende middelen, waarin op humoristische wijze gedroomde en echte gebeurtenissen en verhalen over reizen door elkaar heen lopen. Onsamenhangende delen worden afgewisseld met persoonlijke verhalen. Met dit uitgangspunt in het achterhoofd lijkt decorontwerper/ videokunstenaar Catharina Scholten aan de slag te zijn gegaan. Het decor weerspiegelt een doorsnee huiskamer uit de jaren 50 van de vorige eeuw. Een bankstel, een groezelige kamerlamp en een oranje pannenset voor aan de kleine eettafel. Er is een raam, een trap en er zijn deuren, maar daarachter het grote niets. Er is geen ontsnappingsmogelijkheid, geen ontkomen aan een stroperige bestaan van het familieleven.
Projecties De behangen muren met fijn reliëf vormen de achtergrond voor projecties waarop het gezin even naar lucht kan happen, in de hoop op verandering van het kansloze bestaan. De prachtige projecties van bomen met lange grijpende takken op de huiskamermuren doen het publiek duizelen als een trip waarin Michaux verkeerde toen hij zijn stukken schreef. De geprojecteerde boten zorgen eveneens voor een duizelingwekkende snelheid en nemen je mee naar andere oorden, ver van de beklemmende huiskamersfeer. En als het ronkende geluid van een langs denderende trein voorbijsnelt waan je je in een virtuele achtbaan. Ook de gezinsleden trillen mee en weten zich ternauwernood staande te houden. Maar als het geluid langzaam wegsterft, is de dagelijkse realiteit weer aan de orde: familieleden die elkaar wantrouwen en op hun hoede zijn voor de op komst zijnde uitbarstingen. De drukkende sfeer doet beklemmend aan, maar weet niet altijd te overtuigen.
Copyright Ben van Duin Verjaardag Op sommige momenten is vader (Porgy Franssen) een tiran die het gezinsleven met grof geweld naar zijn hand weet te zetten. In het begin van het stuk wordt moeder (Ria Marks) van links naar rechts het podium overgesleurd, zich niet verzettend tegen dit geweld van vader. Het enige verweer dat ze daar tegenover weet te stellen - weglopen - is gelijk ook haar sterkste wapen. Moeder pakt vijf keer haar koffers, maar ze komt ook vijf keer terug, wetende dat haar gezin de afgrond in zal gaan bij een definitief vertrek.
De scène waarin moeder de verjaardag van de zoon (Jakop Ahlbom) viert, is het hoogtepunt van het stuk. Ria Marks verbeeldt op uitmuntende wijze het loyaliteitsconflict waar ze zich in bevindt. Ze wil haar zoon een onvergetelijke dag bezorgen en leidt hem geblinddoekt naar de tafel waar een verpakt cadeau op hem wacht. Hij krijgt een feestmutsje op, ze vertelt nog eenmaal dat ze van hem houdt, maar op het moment dat hij zich vol spanning van de blinddoek ontdoet, is moeder al stilletjes het huis uitgeslopen.
Verhalenverteller Wanneer de twee zussen dan de kamer binnenkomen, ontvouwt zich een volgende ruzie. Broer probeert op enthousiaste wijze zijn verhaal te doen over zijn cadeau, maar de zusjes begrijpen hem niet; hij schreeuwt hen toe in het Zweeds. Deze onkunde tot verbale communicatie staat in contrast met de anekdotes waarmee vader het gezin in vervoering kan nemen. Als een ware verhalenverteller neemt vader hen mee naar andere landen waar hij als zeevaarder is geweest. Franssen speelt ijzersterk en ontroert als hij hierover vertelt.
Nieuwe start Hoort een gezin ten koste van alles bij elkaar te blijven? Moeder besluit iedere keer terug te keren en kiest zodoende voor harmonie in plaats van conflict. Opa (Titus Tiel Groenestege) besluit echter anders en als vader op een onbewaakt moment ligt te slapen wordt hij met meubilair en al bedolven en bij het grof vuil gezet. Na een aarzelend begin helpt de rest van het gezin uiteindelijk mee. Het decor is leeg, op de puinhoop na, en het verleden begraven. Het gezin kan zich opmaken voor een nieuwe start. Al met al een voorstelling met technische en fysieke snufjes, maar met een erg moraliserende ondertoon.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|