Theaterjournaal hoofdpagina
Artikel

Hera [Hummelinck Stuurman Theaterbureau]

Regie: Bruun Kuijt. MUSICAL

'Hera' begint zodra we de zaal betreden. We worden opgewacht door regelneef Fabio (een zelfs voor hem bizar geklede Arjan Ederveen) en krijgen van hem te horen dat we dood zijn. Het goede nieuws is echter dat we zijn aanbeland in de reïncarnatiekliniek van de Griekse godin Hera (Vera Mann). Nummertjes worden uitgedeeld en zodra we aan de beurt zijn, ontvangen we een geheel nieuw lichaam. Het kan alleen even duren voordát we aan de beurt zijn, want het lijkt erop dat Zeus (Rob van de Meeberg) zijn 3000-jarige huwelijk voor gezien houdt en er met een aardse vrouw vandoor gaat...

Hera
Copyright Ben van Duin
En zo blijken we dus opeens zelf onderdeel uit te maken van deze musical, hoewel, niet voor lang. Hera en Zeus zijn zojuist aangetreden om God, Allah en Boeddha te vervangen. Zij waren dringend aan een rétraite toe en hebben hun voorgangers gevraagd tijdelijk de boel in de gaten te houden. Fabio legt Zeus en Hera het klappen van de tegenwoordige zweep uit en staat hen terzijde. Hij blijkt al net zo nuttig voor de kijkers als hij voor de goden is; hij zorgt voor de rode draad en verlicht het drama regelmatig met een komische noot. Toch vervalt Zeus al bij het eerste probleem in zijn oude fouten. Baby Waldemar Torenstra (schattig in baby fatsuit) wordt namelijk maar niet opgehaald door z'n nieuwe ouders. Zeus zoekt een oplossing en valt ondertussen voor een aardse vrouw. Hij laat de winkel, inclusief zijn vrouw, in de steek.

Hysterie
Hera staat er nu alleen voor, maar houdt zich goed staande met behulp van Fabio. De stem van Vera Mann is dan ook zeker goddelijk te noemen, alhoewel haar spel soms iets naar hysterisch doorslaat. Hoewel haar overdreven jaloerse en wraakzuchtige spel goed past bij de rol van Hera, maakt haar hysterie het tegelijkertijd moeilijk om mee te leven met de titelrol. Er verstrijken intussen zomaar twintig jaren en we belandden na de pauze aan op het eiland Samos, waar een ware opleving van de aanbidding van Hera aan de gang is. Hera wordt zelfs geëerd met een eigen Idols-wedstrijd. En daar ontmoet zij een 20-jarige jongeman. Dat gaat problemen geven; Zeus wil namelijk zijn oude leven weer terug...

Chaotisch
Hera
Copyright Ben van Duin
Met al deze verwikkelingen zou je haast vergeten waar deze reis mee begon. We zijn overleden en zitten in een wachtruimte te hopen op een nieuw lichaam. En dat is nou net waar deze voorstelling in met name de eerste helft wat vastloopt. Er gebeurt van alles, maar er zit weinig lijn in. Het is nogal chaotisch, bijna richting een klucht. Er wordt iets gestart, maar het duurt erg lang voordat het wordt afgemaakt. Zo zitten we al heel lang met een nummertje in onze handen te wachten op een nieuw lichaam. De liedjes tussen de heftige dialogen door worden prachtig gezongen, vol hartstocht en dramatiek. Maar de verwikkelingen zijn zo bizar, dat het moeilijk is om betrokken te blijven. Tijdens de tweede helft vallen alle losse puzzelstukjes in elkaar, en wordt de zo goed verstopte moraal alsnog hardop uitgesproken. Het lijkt alsof ook de spelers nu minder verloren zijn en weten waar ze naartoe willen. En ze geven het publiek een goddelijke boodschap mee naar huis, voer voor een interessante discussie op weg naar huis (in ons eigen lichaam). Hiermee verlaat je met een goed gevoel de zaal, ondanks de onheilsboodschap aan het begin van de voorstelling.






Artikel informatie
Redacteur: Ellemieke Visser
Gezien: 04-10-2008 in Theater de Veste in Delft
Speelperiode: tot en met 01-02-2009
Meer artikelen van deze toneelgroep: meer...

Artikelen Theaterjournaal RSS
meer artikelen...
Advertentie
redacteuren
gezocht
In première
09-02 De broekophouder
10-02 De boot en het meisje
10-02 Hemels
10-02 Rosa sub rosa 9: Europa 5.1
12-02 De Gebroeders Leeuwenhart
17-02 Wil je in ons groepje?
17-02 Saturday Night Fever
Nieuws
meer nieuws...
Advertenties