| Artikel |
Hatchlings #4 [Meekers]
Meekers maakt al bijna twintig jaar kleurrijk en eigentijds danstheater voor de jeugd. Dit keer heeft Meekers’ artistiek leider en choreograaf Arthur Rosenfeld drie jonge choreografen gevraagd om dansstukken te maken voor de hele familie. Tot nu toe hebben de choreografen alleen voorstellingen gemaakt voor volwassenen, dus het was spannend om te zien hoe deze stukken overkwamen op het jonge publiek.
Copyright Pepijn Lutgerink Het eerste stuk werd verzorgd door Jan Martens, die een choreografie over de unieke relatie tussen broer en zus had gemaakt. Jammer is echter dat hij direct vervalt in het vertellen van simpele verhaaltjes en niet vertrouwt op het vermogen van kinderen om ook dans zonder tekst te kunnen begrijpen. Zijn stuk gaat over broers en zussen, die samen hutten van dekens bouwen, wat in dit geval resulteert in welbekend haren trekken. Martens had zijn dansstuk interessanter kunnen maken door het bijvoorbeeld abstracter te choreograferen en broer en zus de hele tijd onder een deken te laten dansen. Uiteindelijk is er niets spannends om naar te kijken, terwijl iedereen toch zeker ideeën heeft als het gaat om een broer-zus relatie.
Goed fout
Ook het tweede stuk ‘Het is goed om slecht te zijn’ van Sabina Perry kan niet bekoren. Vier dansers onderzoeken wat ‘slecht’ en wat ‘goed’ precies inhoudt. Ze verdelen de rollen en terwijl de goeden zich aan de regels houden, doen de slechten wat ze zelf willen. Ook Perry heeft zich laten verleiden gesproken tekst te gebruiken in plaats van het centraal zetten van de dansende lichamen. Juist voor dat laatste is er ook in jeugdvoorstellingen ruimte.
De koning is de baas
Copyright Pepijn Lutgerink Het derde en laatste stuk is van Duda Paiva. In tegenstelling tot de anderen maakt Paiva gebruik van een dansende pop en een wat oudere danseres. Zijn dansstuk ‘King’ is het spannendst om naar te kijken. De hebberigheid van de koning en de charmante verschijning van de vruchtbaarheid, in de vorm van een lichtvoetige boom, is mooi. Ook boeiend is het feit dat de koning de baas lijkt te zijn over zijn bespeler Andreas La Monica, net zoals Paiva zelf aangeeft in het introductiefilmpje: de pop heeft alle touwtjes in handen.
‘Hatchlings’ staat voor een pas uitgekomen ei en terwijl een jong eendje of kuikentje schattig is om naar te kijken, viel deze voorstelling voor het merendeel tegen. Het is absoluut de moeite waard om het stuk van Duda Paiva te zien, maar de andere twee choreografen hebben nog veel te leren over het maken van dansvoorstellingen voor een jong publiek.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|