| Artikel |
 Copyright Reyer Boxem
‘Hamlet’, rond 1600 geschreven door William Shakespeare: het bekende verhaal van de Deense prins die ontdekt dat zijn vader is vermoord door de nieuwe echtgenoot van zijn moeder, Hamlets oom Claudius, en die vervolgens, terwijl hij veinst dat hij gek is geworden, blijft twijfelen over wat hij moet doen. Het stuk wordt nu vertoond bij het Noord Nederlands Toneel onder regie van Ola Mafaalani.
Grote verbeeldingskracht
Het toneelbeeld is de hele voorstelling door magnifiek. Hier zijn een ongelooflijke verbeeldingskracht en fantasie aan het werk. Vooral de sublieme belichting speelt een grote rol. De scène waarbij Hamlet de geest van zijn vermoorde vader ontmoet (altijd weer spannend hoe de regisseur dat oplost) is een wonder van genialiteit en simpelheid: een totaal donker toneel, twee mensen die met lichtjes lopen, daarbij struikelen en “au, verdomme” zeggen. En dan: Hamlet die zichzelf in viervoud weerspiegeld ziet. Weerspiegeling speelt sowieso een grote rol evenals rook: de grote stellages met glanzend plastic beplakt worden geregeld gevuld met gele, groene of witte rook. Als mensen zich willen verbergen gaan ze daar naar binnen, de rookgordijnen in.
Liefde en waanzin
 Copyright Reyer Boxem
Mooie vondsten
De acteurs zijn ondergeschikt aan het beeld, daardoor is niet al het acteren even interessant. Er wordt geleden en gesmacht, maar het raakt niet. Echter niet waar het Edo Brunner en Joke Tjalsma betreft. Tjalsma heeft een dubbelrol, zij speelt Polonius en na diens dood verandert ze in een psychiatrisch verpleegkundige. Zij spreekt met een droge rust en een uitstekende timing, waardoor Shakespeares tekst bij haar volkomen tot zijn recht komt. De bekende “woorden, woorden, woorden” scène tussen Polonius en Hamlet, waarbij Hamlet het boek tegen zijn gezicht geplakt houdt, is een juweeltje. Echter, een van de mooiste vondsten in deze voorstelling is de toneelspelersscène, waarin Hamlet tracht zijn oom uit de tent te lokken. Hamlet is de regisseur; Claudius, Polonius en Rosencrantz/Guildenstern zijn de spelers. Het is een prachtig geestig moment waarbij iedereen echt sprankelt en ontwapent. Een andere bijzondere vondst is het kostuum van de geile Claudius (Wil van der Meer): hij loopt rond met een voorgebonden dildo.
Gekkenhuis
De moord op Polonius is het keerpunt. Volgens Shakespeare wordt Hamlet naar Engeland gestuurd, maar hier wordt hij in een isoleercel opgesloten. Eigenlijk worden het vierde en vijfde bedrijf niet gespeeld, slechts zijdelings aangestipt. We zitten in het gekkenhuis. Wat de, al enige tijd broedende, vraag oproept of we daar niet al steeds zaten. Of we niet naar een aantal geesteszieken zaten te kijken, die dachten dat ze een Deense prins waren, een Deense broedermoordenaar, een Deense minister enzovoort. Waar meestal Hamlets gemoedstoestand een raadsel is, is hier het hele stuk een raadsel. Was dit echt of was iedereen krankzinnig? Een dergelijke insteek zou een mooie verklaring zijn voor het gekunstelde acteren van een aantal van de spelers. En voor de running gag: de moeite die iedereen heeft met het uitspreken van het woord ‘geest’. Wat het antwoord ook moge zijn, de eindscène is bijzonder mooi. Alle stellages zijn weg, er is ruimte, er is dans en er is prachtig zwierend licht.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
