Critici maken het zichzelf té makkelijk als ze de hippiemusical 'Hair' fileren omdat het achterhaald zou zijn. Dan moeten er nog veel meer klassiekers worden afgeschaft die regelmatig weer opnieuw door diverse gezelschappen worden opgevoerd. Daar zitten we inderdaad niet altijd op te wachten. Maar moet een musical worden geactualiseerd om hem aantrekkelijk te maken? Nee, laat regisseur Marcus Azzini aan jong en oud zien in deze hippe en bovendien allereerste volledig Nederlandse bewerking van 'HAIR'.
Copyright Leo van Velzen Door met videobeelden van echt hippies te beginnen is de eerste goede stap van de voorstelling gezet. Daarna nemen de jonge theatermakers het over. Ze hebben geen van allen de tijd van love, peace and happiness meegemaakt, maar ze geven er een geloofwaardige draai aan. Ze zijn blij, houden van elkaar, zitten aan elkaar en blowen. Natuurlijk komt daar naar verloop van tijd verandering in als een van de jongens, Kloot, met het leger naar de Vietnamoorlog moet.
Lsd-trip
De oorlog in Vietnam ja, geen oorlog in Irak, dat zou quatsch zijn. Dan blijft er niets meer overeind van de heerlijke oude hippietijd waarvan iedereen zich wel een (ideaal)beeld kan vormen. Maar hoe geeft Marcus Azzini deze omslag in de musical weer? Op een bijzondere manier. Je waant je samen met Kloot in een lange lsd-trip die zich vermengt met oorlog. Het toneelbeeld is prachtig. Maar hoe tof het ook is, het duurt wel echt te lang.
Copyright Leo van Velzen Hoewel de voorstelling in het algemeen erg vlot in elkaar zit dankzij de reeks liedjes, komt het verhaal traag op gang. Er wordt uitgebreid tijd vrijgemaakt om mensen die er eigenlijk amper toe doen te introduceren. Omdat bijna alle castleden constant op het toneel staan, komt het heel massaal over en krijg je weinig tijd om aan iemand te wennen. Het is vooral een kwestie van hippiesfeer snuiven (zelfs letterlijk met wierook), de mensen van nu daar weer eens mee confronteren. Vandaar ook de interactie af en toe met het publiek.
Enthousiasme
Het publiek leert gedurende de voorstelling het meest Kloot (Jorrit Ruijs ) en vriendin Sheila (Jelka van Houten) kennen. Beide prima acteurs, die best pittige scènes moeten spelen en geen makkelijke liedjes voor hun rekening nemen. Van Houten ('Turks Fruit', 'Sexual Perversity') bewijst maar weer eens heel gevoelig uit de hoek te kunnen komen en op andere momenten maf te kunnen doen. Ruijs ('Walhalla', 'Breekbaar', 'Babylon') bewijst zich het meest in zijn trip. In die intensieve minuten wordt veel van hem gevraagd. Naast dit duo springen ook Oren Schrijver, Marcel Veenendaal, Dewi Pechler en Dunya Khayame op hun manier eruit. Eén ding hebben alle spelers wel gemeen: hun enthousiasme. En aan het eind van de avond zijn ze allemaal heel puur als ze 'Laat de liefde toe' ten gehore brengen en het publiek dus nog een boodschap mee willen geven.
Copyright Leo van Velzen 'HAIR de love rock musical 1967-2007' is vertaald door Ronald Giphart. Het heeft gewaagde, brutale, duidelijke dialogen opgeleverd waar de jonge honden makkelijk mee uit de voeten kunnen. Jan Rot heeft zich op de liedjes gestort. Ga er maar aanstaan om je vingers te branden aan bijvoorbeeld 'Aquarius' of 'Let the sunshine in'. Geen kinderlijke rijmpjes, maar stoere, felle en soms intens zielige liedjes zijn het gevolg. De muziek van de band die live op het toneel speelt klinkt goed en ook de zang is prima aan te horen, nadat daar nogal wat kritiek op was na de première. De allereerste volledig Nederlandse bewerking is dus wat vertaling betreft een succes. Verder zitten er wel nog wat haken en ogen aan en duurt het geheel vooral te lang, waardoor een deel van de kracht verloren is gegaan. Maar één ding is zeker: laten we blij zijn dat Azzini het heeft geprobeerd, want het is een overweldigende happening geworden die de hippietijd weer even doet herleven.