Goed nieuws uit Nederland [Hassan's Angels]

Aan het begin van de voorstelling ‘Goed nieuws uit Nederland’ wordt ons meteen duidelijk gemaakt hoe de zaken er momenteel voorstaan. “Het gaat helemaal verkeerd met Nederland,” vertelt Inci Lulu Pamuk, de ene helft van het duo Hassan's Angels het publiek. Om vervolgens uit de doeken te doen waaraan de maatschappij volgens haar naar de knoppen gaat: egoïsme. Toen haar oude Turkse buurvrouw in huis viel en niet meer overeind kon komen, kwam geen van de buren op het idee om een ambulance te bellen. Sneu voor de buurvrouw, maar ook voor Pamuk. Gèk wordt ze van het gejank, want de buurvrouw ligt er nog steeds.

Het is een sterk begin van een voorstelling die ons wil laten zien voor wie we werkelijk bang moeten zijn in het huidige Nederland. Inci Pamuk en Elvan Akyildiz (ouders herkennen deze kleine helft van de Angels wellicht uit Sesamstraat) voelen zich als Nederlanders van Turkse afkomst de “ambassadeurs van alle allochtonen” en willen ons de positieve kanten van de multiculturele samenleving tonen. Na de goede start wordt het echter een beetje onduidelijk waar de dames eigenlijk heen willen met hun verhaal.

Typetjes
Met behulp van pruiken, brillen, aanplaksnorren en een scala aan accenten schieten de Angels vlot van het ene typetje in het andere. We zien niet alleen twee oer-Hollandse Frans Bauerfans voorbij komen, maar ook Bep uit de Jordaan op vakantie aan de Turkse kust, twee Friezinnen die de voordelen van onthoofding bespreken (maar betwijfelen of steniging wel een geschikte straf is omdat het met dat Hollandse grint wel een erg langdurig proces wordt) en allochtone schoonmakers. Allemaal erg grappig, maar het duurt iedere keer nèt iets te lang om leuk te blijven en ook de boodschap wordt niet echt duidelijk. Met een titel als ‘Goed nieuws uit Nederland’ verwacht je stevig maatschappijkritisch cabaret, maar daarvoor blijft het allemaal teveel aan de oppervlakte. Voor een pretentieloos avondje lachen is het weer iets te serieus.

Geert Wilders
Verwijzingen naar Geert Wilders en Rita Verdonk zijn natuurlijk te verwachten in een voorstelling als deze, maar zijn te vaag om echt zoden aan de dijk te zetten. Ook een grapje over het neergestorte toestel van Turkish Airlines wordt niet geschroomd. Echt over de top is de uitzending van Al Jazeera, waarin we tips krijgen hoe we met behulp van een bommengordel onze geit kunnen pimpen. Als autochtone cabaretier zou je misschien je vingers niet durven branden aan dit soort thema’s, maar Pamuk en Akyildiz leggen met deze korte scène knap de onderbuikgevoelens van (een deel van) de Nederlandse samenleving bloot.

Onderburen
In het sterkste stuk van de avond vertelt Pamuk het publiek over haar aankomst als klein meisje in Nederland en over de lieve onderburen die voor haar als surrogaat grootouders functioneerden. Tot die fatale dag waarop de racistische zoon weer bij zijn ouders introk. Pamuk weet het verhaal zo te brengen dat je als toeschouwer ademloos op de afloop wacht – die ze ons niet vertelt. Het einde kunnen we als publiek natuurlijk zelf wel raden.

Hoofddoeken
De vraag die op de terugweg van het theater naar huis steeds boven blijft drijven is; hoeveel generaties moeten er nog overheen gaan voordat je als Nederlandse van Turkse afkomst niet meer als allochtoon, maar gewoon als jezelf op de planken kunt staan? Zonder dat er cabaret gemaakt moet worden over Turkse schoonmakers, hoofddoeken en racistische buurjongens? Die prangende vraag hebben Hassan's Angels ons vanavond in ieder geval meegegeven.