Giselle [Het Nationale Ballet]

Deze balletvoorstelling speelt zich af in Duitsland in het jaar 1792, de Pruikentijd. Het is verdeeld in twee aktes. Frappant genoeg is het tweede deel voor dansliefhebbers bevredigender. Wellicht komt dat doordat Igoné de Jongh in deze tweede akte wél een aanzienlijke rol heeft?

De eerste akte gaat over het meisje Giselle, gedanst door Anna Tsygankova, en een jongen, Albrecht. Ze zijn verliefd op elkaar. Hij doet zich voor als een simpele boerenjongen, maar hij is een graaf. Hilarion, een jager die bij Giselle in het dorp woont, is ook verliefd op haar. Uit jaloezie probeert hij Albrecht en Giselle uit elkaar te drijven door de ware identiteit van Albrecht te ontmaskeren. Wanneer hem dat lukt en Albrecht vervolgens doet of hij Giselle nauwelijks kent, gebeurt het: ze sterft buiten zinnen van verdriet aan een gebroken hart. De tweede akte, die na de pauze begint, is van een totaal andere orde. Alles speelt zich nu af bij het graf van Giselle, waar Hilarion waakt. Geesten van overleden jonge maagden (‘Wili’s’) dwalen daar rond en dwingen hem en Albrecht te dansen, haast zo lang tot ook hun dood er op zal volgen.

Beenwerk
Wanneer het doek opent zijn in de verte bergen en een beekje te zien. Mede door de schilderachtige, houten huizen doet het geheel ietwat ‘Bob Rossachtig’ aan. De dansers dansen mooi en laten de moeilijkste choreografieën simpel en licht lijken. Toch gaat het niet altijd helemaal synchroon, wat het geheel soms een beetje rommelig maakt. Wat daarnaast jammer is: de vrouwen dragen donkere, ondoorzichtige rokken. Hierdoor is niets te zien van het prachtige beenwerk en raakt de helft van waar ballet eigenlijk om gaat verloren. Een gemiste kans, want hoewel het verhaal voor zich spreekt en de muziek van Adolphe Adam prachtig is, komen de meeste mensen in de zaal natuurlijk voor de dansen.

Fabuleuze kostuums
Wel zijn alle kostuums in de eerste akte werkelijk fabuleus. Er worden felgekleurde stoffen getoond en ongelooflijke pruiken, waardoor de sfeer van die tijd echt tot leven komt. De mannelijke dansers hebben, in tegenstelling tot wat je zou verwachten als je aan Giselle denkt, duidelijk de hoofdrol in deze voorstelling. De een na de ander danst een solo in een nietsverhullende maillot of zelfs met blote benen.

Ongekende choreografie
Het tweede deel geeft meer bevrediging voor de echte balletliefhebbers. Het lijkt wel of de voorstelling nu pas écht begint. Er is nu geen ruimte voor zoetsappige dansen en een lieflijk, ja haast kitscherig decor. De choreografie is ongekend en er klinken bewonderende geluiden en ‘Bravo!’ vanuit de zaal wanneer de dansers een meter boven het podium een spagaat maken. Alle dansers lijken nu vleugels te krijgen. Ook zijn de jurken nu doorzichtiger, waardoor er letterlijk meer te zien is. Hoewel de achtergrond wellicht wat luguber is, zijn deze dansen uitbundig en vol passie. Het publiek is dan ook lyrisch.

Igoné de Jongh
Danseres Igoné de Jongh, die naar het schijnt behoorlijk teleurgesteld was dat ze niet de hoofdrol mocht dansen, spát zoals altijd van het podium. Normaal gesproken valt haar popperige gezichtje op, maar deze keer heeft ze een harde en gemene rol als koningin van de ‘Wili’s’, waardoor ze er compleet anders uit lijkt te zien. Haar armen, werkelijk nog dunner dan twijgjes, lijken alle bewegingen zonder een centje pijn of moeite te maken. Het lijkt of ze eindeloos lang en bovendien van elastiek zijn. De Jongh ádemt dans, sterker: ze ís dans. Ook al heeft ze dan misschien niet de hoofdrol, ze is absoluut weer de ster van het podium. Je zou Giselle er bijna door vergeten.