| Artikel |
‘Gif’ gaat over twee mensen die zielsveel van elkaar hebben gehouden, maar elkaar zijn verloren door een noodlottige gebeurtenis. Het blijft enige tijd gissen naar de toedracht van hun gezamenlijke ontmoeting, maar naarmate het verhaal zich ontvouwt blijkt de catastrofe immens. De man en vrouw blijken een voormalig stel dat hun zoon heeft verloren door een verkeersongeluk. Ze zijn samengekomen op de begraafplaats om tot een oplossing te komen; vanwege het gif in de grond zal het graf en het stoffelijk overschot van hun dierbare zoon moeten worden verplaatst.
Copyright Phile Deprez Het paar ziet elkaar voor het eerst weer terug sinds tien jaar en ze weten niets meer van elkaar dan hun gedeelde verleden. Ze zitten op zwart leren stoeltjes, op een houten tribune in een ontmoetingshal van de begraafplaats. Het contact verloopt stroef en onwennig. Beiden doen erg hun best om de ander niet voor het hoofd te stoten, totdat het niet meer gaat. Langzaam wordt duidelijk dat beiden te kampen hebben met veel onverwerkt leed en dat hun relatie diepe wonden heeft achtergelaten.
Pijn
Elsie de Brauw en Steven van Watermeulen spelen het voormalige echtpaar. De Brauw pakt uit met een breed scala aan emoties. Ze is op sommige momenten kwetsbaar en hulpeloos, maar op andere momenten daadkrachtig en strijdvaardig. In anderhalf uur tijd laat ze op enerverende wijze voelen wat verdriet in essentie is. Ook Steven van Watermeulen weet te imponeren. Hoewel zijn verdriet minder aan de oppervlakte ligt, is zijn pijn voelbaar. Hij oogt soms wat nors, maar ook hij is gebroken door het verlies van hun zoon. Door zijn taalbeheersing en de kleine nuanceverschillen in zijn stemgeluid weet ook Van Watermeulen van begin tot eind te boeien. De chemie tussen beiden is sterk en hun gedeelde pijn komt geloofwaardig over.
Prachtige tekst
Copyright Phile Deprez Schrijfster Lot Vekemans tekende voor de tekst van ‘Gif’. De tekst heeft een spannende opbouw en wordt beetje bij beetje van verschillende lagen ontdaan. Op krachtige wijze wordt het treurige verhaal uit de doeken gedaan. De dialogen zijn met scherpe pen geschreven. De verschillende scènes volgen elkaar op organische wijze op. De pijn en het verdriet van de twee protagonisten worden op prachtige manier omlijst door de zang van Steve Dugardin. Dugardin zingt een aantal liederen van de zestiende-eeuwse Engelse componist John Dowland. Zijn liederen weerspiegelen de melancholieke ondertoon van deze ontroerende voorstelling. Na deze voorstelling zal verdriet nooit meer hetzelfde zijn.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|