Five Guys Named Moe [Ruud de Graaf Impresariaat & Mark Vijn Theaterproducties]

Een waarschuwing vooraf; ‘Five Guys Named Moe’ is een musical zonder moraal, boodschap, boeiende karakters of zelfs maar verhaallijn. De show heeft als enig doel het publiek met een brede glimlach de zaal uit te sturen. En daar slaagt de cast van deze nieuwe Mark Vijn productie uitstekend in!

Het verhaal van ‘Five Guys Named Moe’ is niet alleen flinterdun maar ook absurd. Nomax (Ivo Chundro) is door zijn vriendin verlaten en zit ’s nachts bij de radio zijn verdriet te verdrinken. Vanuit deze radio verschijnen opeens de broertjes Moe; Little, Big, Eat, No en Four-Eyed. Aan hen de taak om Nomax weer uit de put te trekken met humor, goedbedoelde adviezen en muziek. Gezamenlijk brengen ze hem er weer bovenop en aan het eind van de nacht vertrekken de Moe’s weer zoals ze gekomen zijn; door de radio.

Rhythm & blues
‘Five Guys Named Moe’ is een show vol ‘zwarte’ muziek zoals jazz en blues. Toegegeven, dat genre moet je liggen, anders wordt het een behoorlijk lange zit. Je hoeft echter geen doorgewinterde rhythm & blues liefhebber te zijn om een plezierige avond te hebben. De zes mannen op het podium weten het publiek al snel in te pakken met uitstekende dans en mooie samenzang. In hun enthousiasme zijn de acteurs niet altijd even goed verstaanbaar, waardoor liedteksten en grappen soms niet helemaal uit de verf komen. Ze weten dit met hun vrolijke spel echter goed te compenseren.

Hersenspinsels
Zowel Nomax als de gebroeders Moe zijn platte karakters, die meer op stripfiguurtjes dan op echte mensen lijken. Dit geldt echter vooral voor de vijf Moe’s; met hun kleurrijke kleding, hysterische gegiechel en aparte maniertjes lijken ze zó uit het land van Oz te zijn weggelopen. Als je iets verder kijkt blijkt echter dat iedere Moe een ander aspect van Nomax vertegenwoordigt. Op dat moment dringt ook het besef tot je door dat het geen echte mensen zijn, maar hersenspinsels van Nomax zelf.

Kleurrijk
Alle acteurs staan hun mannetje op het toneel. Degene die er echter uitspringen zijn Perry Dossett als Four-Eyed Moe, Rogier Komproe als Big Moe en Urvin Monte als Little Moe. Zij trekken de aandacht van het publiek constant als een magneet naar zich toe door hun energieke uitstraling. Jasper Taconis (Eat Moe) heeft echter ook een bijzonder moment als hij het lied ‘Vang nooit de zon in je tranen’ zingt en Ivan Cameron (No Moe) geeft een fantastische tapshow weg. Met vijf van die kleurrijke figuren om je heen lijkt de rol van Nomax een ondankbare taak, maar Ivo Chundro weet te imponeren tijdens zijn (overigens zeldzame) solo’s.

Conga line
Al snel na aanvang blijkt dat ‘Five Guys Named Moe’ een vreemde eend in de bijt is in musicalland doordat het publiek nauw bij de voorstelling wordt betrokken. Er bestaat waarschijnlijk geen andere musical waarin het publiek zó enthousiast aangemoedigd wordt mee te zingen, te klappen en te dansen (en waar weigeraars het podium op worden gesommeerd om solo te zingen). Ook zal het niet eerder gebeurd zijn dat mensen door leden van de cast uit de zaal geplukt worden om de limbo te dansen of andere kunsten te vertonen. En zo komt het dat uw recensent samen met de rest van het publiek op een gegeven moment achter de vijf Moe’s hangt om in een ‘conga line’ (in de zuidelijke provincies van Nederland ook wel gewoon ‘polonaise’ genoemd) de pauze in te luiden.

Muziektheater
Vanwege het ontbreken van een echte verhaallijn en door bovengenoemde publieksparticipatie, kan eigenlijk niet van een musical worden gesproken. De term ‘interactief muziektheater’ dekt de lading beter. De actieve rol van het publiek zorgt ervoor dat de show spannend blijft – hoewel waarschijnlijk niet iedereen even gecharmeerd zal zijn van het idee dat je ieder moment onderdeel van het stuk kan worden.

Zwoele zomeravond
Gedurende de hele voorstelling waan je je in Harlem (waarschijnlijk ’s werelds bekendste ‘zwarte’ wijk) tijdens een zwoele zomeravond. De wolkenkrabbers van Manhattan steken scherp af tegen de oranje avondlucht. Het is alsof de geur van soul food je tegemoet komt. En de zes mannen van ‘Five Guys Named Moe’ leiden je door het goedgevulde songbook van de Afro-Amerikaanse muziek. Met een brede glimlach verlaat je de zaal.