| Artikel |
Festival Boulevard 2011
 Copyright Monica Hoogmoed
Lees hieronder meer over de volgende voorstellingen: Ginds, tussen de netels * Contouren * Autoroute du Soleil * Pee * Bagage * Kracht * Kon het altijd maar zo zijn.
Zaterdag 13 augustus
Vandaag is het de laatste keer dat we aanwezig zijn op Boulevard, voor deze editie welteverstaan. Dit gaat gepaard met een beetje tegenstrijdige gevoelens. Aan de ene kant is het jammer dat het weer voorbij is, aan de andere kant zijn we toch ook wel een beetje blij. Een theaterfestival verslaan is geweldig om te doen, maar ook best wel ingrijpend. Bij het verlaten van het festivalterrein kijken we nog één keer over de schouder. Het zal de komende tijd vreemd aandoen als we over de Parade lopen en de sporen van Boulevard verdwenen zijn. Met zeven bezochte voorstellingen, een kleine 600 km op de teller, ruim 50 uur in de weer te zijn geweest en meer dan 4000 woorden te hebben geschreven, kunnen we terugkijken op een zeer geslaagd festival.
 Copyright Monica Hoogmoed
De laatste productie die we bezoeken is ‘Ginds, tussen de netels’ van NTGent. Deze is te zien op boerderij Nieuwendijk ter hoogte van Vught. De verwachtingen zijn hoog gespannen, want van diegenen die er al geweest zijn, horen we niets anders dan lof. Dat die mond-tot-mondreclame heel goed werkt, blijkt wel: er zijn maar liefst drie pendelbussen nodig om het publiek te vervoeren. Het doet altijd weer deugt om te zien dat een voorstelling goed bezocht wordt.
Ginds, tussen de netels [NTGent]
Voor ‘Ginds, tussen de netels’ heeft schrijver Dimitri Verhulst zich laten inspireren op het verhaal ‘Bloedbruiloft’ uit 1933 van de Spanjaard Federico Garcia Lorca. Verhulst heeft er een eigen draai aan gegeven en de teksten wat meer van deze tijd gemaakt. Voor deze voorstelling krijgt het NTGent gezelschap hulp van drie acteurs uit het jonge Antwerpse theatercollectief FC Bergman. Dit blijkt een uitstekende match te zijn.
In het (fictieve) Belgisch dorpje Urtica heerst er al generaties lang een bloederige vete tussen de families Delfosse en Muermans. De reden van deze ruzie heeft te maken met een onderlinge concurrentiestrijd, afgunst en de moord op gezinshoofd Celeste Delfosse. Wanneer Cedric Delfosse in het huwelijksbootje stapt met Emelyne Muermans zou je denken dat dit een mooie gelegenheid is om de families met elkaar te verzoenen. De bruiloft verloopt aanvankelijk rustig, maar naarmate de drank rijkelijk vloeit en de bruiloftsgasten wat loslippiger worden, bloeit de hetze weer in volle glorie op. Zeker wanneer Emelynes ex-geliefde Leon Muermans op de proppen komt en zij zich ervan bewust wordt dat ze misschien wel met de verkeerde getrouwd is. Dan wordt ineens duidelijk dat “tot de dood u scheidt” wel veel sneller komt als dat menigeen zou durven denken.
 Copyright Phile Deprez
De acteurs van de voorstelling zijn goed gecast en spelen op hoog niveau. Zo zet bijvoorbeeld Chris Thys op een heel integere manier de gedistingeerde tante Nellie, de ceremoniemeester, neer. Marijke Pinoy is fenomenaal als de soms hysterische moeder en Rik Verheyen is meesterlijk als de paljas die voor DJ moet doorgaan. Maar ook de overige spelers leveren een fraai staaltje acteerwerk. ‘Ginds, tussen de netels’ is weer een mooie succesproductie van NTGent. Een toeschouwer die eerder deze week is geweest, schrijft op de website van Boulevard: “Deze voorstelling heeft je vanaf het hilarische begin tot en met het tragische einde bij de strot”. En zo is het maar net.
Vrijdag 12 augustus
 Copyright Monica Hoogmoed
We laten het festivalterrein voor wat het is en wandelen (stiekem toch gewapend met paraplu omdat we al te vaak natgeregend zijn) naar het Huis van het Zuiden. Daar bezoeken we de voorstelling ‘Contouren’ van Toneelgroep Cargo. Ook in de gezellige binnentuin is het een drukte van jewelste. Bezoekers zitten aan de grote picknicktafels te eten en te drinken en kinderen rennen spelend rond. Dit is echt zo’n avond dat ’s-Hertogenbosch bruist. Wat een avond zonder regen al niet kan doen.
Contouren [Toneelgroep Cargo]
 Copyright Krista van der Niet
Dat ze zich flink aan elkaar ergeren, wordt al gauw duidelijk. Er vallen harde woorden en de verwijten vliegen over tafel. Ze beledigen elkaar en vliegen elkaar nog net niet naar de keel. Wanneer de, niet al te snuggere, woordvoerder terugkomt uit de keuken met de mededeling dat er een zwarte kat in de tuin heeft zitten kakken, lijkt alles in één keer onbelangrijk. Zeker als er twijfels ontstaan of het wel om een kat gaat…
Toneelgroep Cargo is een dochtergezelschap van het Zuidelijk Toneel en bestaat voornamelijk uit jonge acteurs. Het bonte gezelschap van vanavond, bestaande uit twee Nederlandse en twee Vlaamse acteurs, zijn net een stel jonge honden die, na een week opgesloten te hebben in een bench, vrijgelaten worden op een groot grasveld waar ze heerlijk kunnen ravotten. Ze spelen vol overgave en het spelplezier straalt ervan af. De goedgeschreven tekst, herkenbare gesprekken en het enthousiasme van de spelers maken ‘Contouren’ tot een zeer geslaagde voorstelling.
 Copyright Monica Hoogmoed
De weergoden zijn Boulevard alles behalve gunstig gezind dit jaar. Met name in de avond wil de regen nog wel eens met bakken uit de hemel vallen. Gelukkig zijn er veel bezoekers die het weer dapper trotseren. Al die gekleurde paraplu’s geven het festivalterrein wat extra vrolijkheid. Ook worden er regelmatig wegwerp poncho’s uitgedeeld om te zorgen dat het publiek niet doorweekt raakt.
Toch kan het weer van groot belang zijn voor bepaalde voorstellingen. Zo is eerder deze week ‘Kracht’ van Matzer een kwartier stilgelegd vanwege lekkage en omdat de acteurs niet boven het gekletter uit konden komen. Maar ook voor ‘Autoroute du Soleil´ is het van groot belang dat het in ieder geval droog blijft. Deze productie speelt zich namelijk af in de open lucht op een braakliggend stuk terrein. Bij een flinke plensbui zou deze voorstelling, bijna letterlijk, in het water kunnen vallen. Gelukkig ging het vanavond goed. Pas na het slotapplaus kwamen de dikke regendruppels in een flink tempo uit de lucht vallen. De warme en vooral droge theaterzaal van het Koningstheater, waar we de voorstelling ‘Pee’ bezoeken, is dan ook een afwisseling die meer dan welkom is.
Autoroute du Soleil [Leen Verheyen/Krakatau]
 Copyright Rene den Engelsman
Het verhaal wordt in dialoogvorm verteld. Of kun je beter in monoloogvorm zeggen? Acteurs Krijn Hermans en Nele Vereecken praten namelijk niet met elkaar, maar vertellen beurtelings aan het publiek wat er is gebeurd. En dit doen ze op een hele indringende manier. Vereecken heeft in haar rol als moeder een heel melancholische uitstraling. Ze praat met niet al te veel emoties in haar stem en het lijkt zelfs alsof haar gevoelens afgestompt zijn. Maar als de angst uiteindelijk de overhand krijgt en ze eindelijk breekt en in, een haast hysterische, huilbui uitbarst, krijg je als toeschouwer een brok in je keel. Hermans is als vader een vrolijke vent die, uit liefde voor zijn dochter tot deze daad is gedreven, zich goed bewust is van wat hij gedaan heeft. Hij is zo overtuigend dat je gewoon sympathie voelt voor de man. Of je dat nu wilt of niet.
Het geheel wordt opgeluisterd door mooi gitaarspel en zang van het duo Jan Evenepoel en Sim van Thienen. De muzikanten en de glooiingen op het braakliggend terrein, wat dienst doet als decor, geven een extra dimensie aan het geheel. Ondanks dat je het risico loopt om compleet weggeregend te worden bij deze openluchtuitvoering, is het een voorstelling die je zeker niet mag missen.
Pee [De zon schijnt niet in uw TV/Anna van der Kruis]
 Copyright Peer van der Kruis
Het thema van de voorstelling is niet echt uniek te noemen maar wordt wel grappig gebracht. Er zit een verteller in een hoekje op het podium die het verhaal vertelt alsof hij een boek zit voor te lezen. Op het moment dat de man aan het vertellen is, bevriezen de bewegingen van de acteurs om vervolgens uit te beelden en te zeggen wat er zojuist is voorgelezen. Aan de manier van acteren krijg je een beetje het gevoel alsof je naar een klucht uit de tijd van John Lanting zit te kijken. De bewegingen zijn veelal uitbundig, soms een beetje té, en de uitspraken zitten tegen het overdreven aan. Toch stoort dit niet en past het goed bij de manier waarop ze de voorstelling doen. Daar komt bij dat zowel het publiek als de acteurs het goed naar hun zin lijken te hebben.
Wat alleen niet echt duidelijk naar voren komt, is wat er nu precies allemaal gebeurd is vroeger en waarom er zoveel haat en nijd naar elkaar toe is. Er wordt van alles geïnsinueerd maar er wordt niks hardop uitgesproken. Misschien is dat maar goed ook, want dan zou ‘Pee’ een drama worden in plaatst van de komedie wat het nu is. ‘Pee’ is een leuke en luchtige voorstelling om te zien, maar laat geen diepe indruk achter.
Woensdag 10 augustus
 Copyright Monica Hoogmoed
Frits is al jaren één van de markante persoonlijkheden van Boulevard. Ieder jaar weer is hij te vinden, in zijn felgekleurde wegwerkersbroek en kapiteinspet op, bij de locatie waar de pendelbussen vertrekken. Met zijn scheidsrechter fluitje en denderende stem dirigeert hij vanaf zijn huishoudtrapje de bezoekers naar de juiste bus. Niet altijd een makkelijke opgave omdat het soms een ware janboel kan zijn doordat niet iedereen even geduldig wacht om te horen welke bus naar welke locatie rijdt. Met zijn charmes, engelengeduld en aanstekelijke lach lukt het Frits iedere keer weer alles in goede banen te sturen. En moet je onverhoopt wachten omdat er wat vertraging is, is dat zeker geen straf. Want Frits is prima gastheer die het wachtende publiek weet te vermaken met zijn grappen en kletspraatjes. Eigenlijk is Frits al een hele belevenis om naar te kijken en luisteren.
Bagage [Polymorf/ZZZ]
Heel af en toe zie je een voorstelling waarvan je achteraf niet weet wat je ervan moet denken. ‘Bagage’ is er zo één. Als je de begeleidende tekst in de brochure leest, wordt het beschreven als een tragikomedie over een echtpaar dat rusteloos van casino naar casino reist op zoek naar het geluk. Tijdens één van die ritten overlijdt de vrouw, en de man kan geen afscheid van haar nemen. In de letterlijke zin van het woord. Hij zet zijn reis voort en neemt haar lijk, dat langzaamaan in staat van ontbinding raakt, mee op zijn tocht. De weduwnaar belandt in een illegale casino waar ouderen er rustig op los gokken om aan de ouderdom te ontsnappen. Kortom alle ingrediënten voor een serieus toneelstuk met zware thematiek en hier en daar opgevuld met cynisme en misschien wel wat galgenhumor. Tot op een bepaalde hoogte klopt dat ook wel, alleen hebben de makers er een heel spektakel van gemaakt waarvan het lijkt dat er wat planken worden misgeslagen.
 Copyright Auke Vleer
Wat betreft acteerprestaties zit de voorstelling goed in elkaar. Frits Lambrechts is helemaal in zijn element in de rol van de weduwnaar. Marlies Hamelynck speelt op sublieme wijze de overleden vrouw. Zeker op de momenten waarin zij als een soort van zombie door de zaal loopt. Haar uitdrukkingsloze gezicht en houterige manier van bewegen geven een wat luguber detail aan het verhaal. Alleen Sylvia Kristel komt wat minder goed uit de verf. Dit is eerder te wijten aan haar rol dan aan haar acteerprestaties. Kristel speelt één van de casinogasten die haar levensverhaal uit de doeken doet. Ze hangt er wat losjes bij in het verhaal en voegt weinig toe. Als dit personage niet toegevoegd zou zijn, zou je het ook niet missen.
Voor deze voorstelling zal er ongetwijfeld een doelgroep zijn die het fantastisch vindt. Maar het gros van de bezoekers van deze avond zal zich achter de oren krabben en verward door deze theaterervaring de zaal uitlopen. Gelukkig voor cast en crew zijn persoonlijke smaken nogal verschillend.
 Copyright Monica Hoogmoed
Tegen de tijd dat Theaterjournaal het festival terrein betreedt, heerst er al een gezellige drukte. Bij de verschillende tentjesvoorstellingen staan er al flinke rijen. Er is niet veel tijd om rond te kijken, want vandaag staat ‘Kracht’ van Matzer op het programma. Deze voorstelling speelt zich af op één van de unieke locaties tijdens dit festival. Boerderij Henriëttewaard is het decor waar alles zich gaat afspelen. Deze ligt in the middle of nowhere en er zijn pendelbussen ingezet die de bezoekers gratis vervoeren.
Na afloop van de voorstelling brengt Theaterjournaal nog een bezoekje aan het café van Theater aan de Parade. Daar brengt cabaretière Kiki Schippers haar ‘Boulevardlied’ ten gehore. Dit doet zij iedere avond tussen 23.00 uur en 24.00 uur en telkens op een andere locatie. Via twitter maakt zij op de dag zelf bekend waar zij ’s avonds te zien is. Voor dit lied, die iedere dag een andere tekst heeft, laat zij zich inspireren door wat er gebeurt op het festival. Bezoekers kunnen via twitter hun belevenissen doorgeven door #boulevardlied in hun berichtje te vermelden. Schippers verzamelt al deze boodschappen en verwerkt ze in haar lied, dit tot grote hilariteit van de bezoekers, zeker als ze hun belevenis terug horen.
 Copyright August Swietkowiak
Deze voorstelling is gebaseerd op de gelijknamige film van Frouke Fokkema die in 1990 de Gouden Kalf voor beste regie heeft gewonnen. In dit verhaal staat boer Bert, een magnifieke vertolking van Kees Hulst, centraal. Zijn vrouw is overleden aan een hersentumor en hij heeft moeite om met het gemis om te gaan. Hij mist de vrouw, die een extra kracht op de boerderij was en zijn zoon opvoedde, enorm. De agrariër zoekt zijn afleiding op een land- en tuinbouwbeurs in de grote stad waar hij de eenzame fotografe Roos leert Kennen. Wendell Jaspers zet op een aandoenlijke manier deze vrouw, die hunkert naar liefde en aandacht, neer. Zij herkent zijn eenzaamheid en er ontstaat een band tussen de twee. Enkele dagen later neemt de fotografe haar intrek op de boerderij. Maar of iemand die gewend is aan het stadsleven en zulke andere ideeën over liefde en het leven heeft, kan aarden op een boerderij, is nog maar de vraag.
Deze voorstelling speelt zich af in een stal van Boerderij Henriëttewaard. Deze locatie leent zich uitstekend als decor. Bij het betreden van de speelruimte zit het publiek al meteen in de voorstelling. De vage mestlucht die er nog hangt versterkt dit gevoel. De spelers hebben een fantastische ruimte waar ze zich kunnen uitleven en ieder hoekje en nisje wordt volop benut. Dit zorgt er wel voor dat je als toeschouwer je hoofd soms in de meest gekke bochten moet wringen om alles te kunnen zien.
Als de voorstelling net een paar minuten bezig is, barst er een flinke regenbui los. Het harde gekletter op het golfplaten dak overstemt de dialogen zo erg dat er niks meer van te verstaan is. Ook begint het op diverse plekken boven de tribune en speelvloer dusdanig te lekken dat de organisatie genoodzaakt is de voorstelling stil te leggen. Na een klein kwartiertje is de hoosbui over. Hulst geeft de aanwezigen een korte samenvatting over de eerste acte en het spel wordt vervolgd. Dit geeft toch wel een extra tintje aan deze indrukwekkende voorstelling met prima cast.
Donderdag 4 augustus
 Copyright Monica Hoogmoed
Hoopvolle woorden
Na deze hoopvolle woorden van Rombouts, die Overdam zichtbaar weten te ontroeren, is het tijd voor muziek. Kees Hulst en Wendell Jaspers, beide te zien in ‘Kracht’ zorgen voor een knallende opening samen met Wunderbaum en de band Touki Delphine, dit jaar te zien in ‘Songs at the end of the world’. De brug tussen theater en muziek is met dit spektakel geslagen. Festival Boulevard 2011 is een feit. Life is Wonderful.
Ook dit jaar kunnen de bezoekers zich verheugen op een grote diversiteit aan voorstellingen uit binnen- en buitenland op verassende locaties. Variërend van een omgebouwde SRV wagen op het festivalterrein, een leegstaande fabriekshal bij de Verkadefabriek, tot een verlaten boerderij in “the middle of nowhere”. Zo kan het publiek genieten van o.a.: NTGent/Marijke Pinoy, TG Sonja, Katinka Polderman/Roos Rebergen, Rob & Emiel en heel veel meer. Voor de locaties die wat verder van het festivalterrein liggen, rijden de vertrouwde pendelbussen op en neer. Theaterjournaal doet zeven dagen verslag en zal verschillende voorstellingen recenseren.
Kon het altijd maar zo zijn [Katinka Polderman/Roos Rebergen]
“Liedjes van en met elkaar in een krokant korstje van rebellie overgoten met een volvette polderpunksaus” is hoe Katinka Polderman deze, speciaal voor De Parade en Boulevard gemaakte, voorstelling op haar website omschrijft. Zichzelf begeleidend op toetsen, accordeon, gitaar en ‘luchtviool’ brengt ze samen met Roos Rebergen een keur aan liedjes over leven, liefde, seks, drank en alles wat daar tussenin kan liggen.
De muziek is heel mooi en rustig. De teksten zijn simpel en soms wat grof en zelf banaal. Het publiek barst dan ook regelmatig in schaterlachen uit. Vaak is dit van korte duur en valt er snel weer een intense stilte. Want deze dames hebben zo’n prachtig stemgeluid dat zo mooi bij elkaar past. Vooral als ze tweestemmig zingen zijn het ware stemkunstenaars en bezorgen ze je het kippenvel. Het is jammer dat Polderman en Rebergen niet vaker een show samen doen. Maar wie weet wat de toekomst brengt.
Het grappige aan deze muzikale voorstelling is dat het uit allemaal losse flodders bestaat. Er is geen rode draad, geen verhaal en de liedjes staat allemaal los van elkaar. De dames praten de boel wel aan elkaar, maar maken er geen samenhangend geheel van. Dit maakt het tot een simpele voorstelling die weinig inhoud heeft. Maar om met zo’n concept de zaal plat te spelen en het publiek zo te laten genieten, getuigt toch van genialiteit.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
