| Artikel |
Festival Boulevard 2010
Tijdens het tiendaagse theaterfestival ‘Boulevard’ wordt het publiek meegevoerd op een kunstzinnige en grensverleggende ontdekkingsreis door de verbeelding. Dit jaar krijgt het publiek meer dan 60 voorstellingen, waaronder enkele premières, uit binnen- en buitenland geserveerd. Variërend van grote producties tot kleinere “tentjesvoorstellingen”. Er is voor elk wat wils.
 Copyright Monica Hoogmoed
Unieke locaties
De voorstellingen zijn niet alleen op het festivalterrein te zien, maar ook op diverse unieke locaties in de prachtige, historische binnenstad. Zo zijn er optredens in de Casinotuin, de Verkade- en Gruyterfabriek en de tuin van het gemeentekantoor. De meesten zijn op loopafstand en voor de locaties die wat verder weg liggen, zijn gratis pendelbussen ingezet. Een bijzonder detail is dat ‘Boulevard’ zich erg om het milieu bekommerd. Om zwerfafval tegen te gaan, wordt er gebruik gemaakt van ‘statiegeld glazen’ en de pendelbussen zijn elektrisch.
Theaterjournaal doet ook dit jaar weer verslag van theaterfestival ‘Boulevard’. In tegenstelling tot de voorgaande jaren zullen er ook enkele, zogenoemde, ‘tentjesvoorstellingen’ tussen zitten. Dit zijn voorstellingen die tussen de tien à dertig minuten duren. Een ideale eerste kennismaking met theater voor mensen die nog nooit een productie hebben gezien.
Vrijdag 13 augustus
Vandaag is het de laatste dag dat Theaterjournaal het festival bezoekt. Ditmaal niet op of in de buurt van het festivalplein, maar op één van de unieke locaties waar Theaterfestival Boulevard om bekend staat. Naast de tuin van het gemeentekantoor, de Casinotuin en Pand 18, zijn er ook twee fabriekshallen die als scène worden gebruikt. Leen Braspennings ‘Embrasse’ is te zien in de ‘Safe’, een oud fabriekspand dat nu dient als ruimteverhuur. De voorstelling ‘Diep, diep in het bos’ van Michelle van Daalhof gebruikt een leegstaande hal in de voormalige Gruyterfabriek. Dit soort locaties geven vaak een extra dimensie aan een voorstelling.
Diep, diep in het bos [Michelle van Daalhoff]
Iedere dag ziet ze hem langslopen als ze vanuit haar koekoekraam naar buiten kijkt. Hij intrigeert haar. Hij heeft een bepaalde uitstraling: eenzaam, verdrietig, maar vooral mannelijk. Zij is een veertienjarig meisje dat volop aan het puberen is, hij een man van middelbare leeftijd. Ze voelt zich seksueel aangetrokken tot de man en besluit naar het bos te gaan waar hij altijd wandelt. De man schrikt zich een ongeluk als hij haar, diep, diep in het bos, op de grond ziet liggen. Hij maakt haar wakker en ze zegt te zijn verdwaald. Zijn aanbod haar naar huis te brengen, wijst ze van de hand en het tweetal raakt in gesprek. Een gesprek dat een steeds diepere inhoud krijgt. De aantrekkingskracht is wederzijds en de hormonen gieren door hun lichamen. Maar het kan niet, het mag gewoon niet. Maatschappelijk en moreel gezien is het onmogelijk. Maar de verleiding is zo groot. Slagen zij erin om hun hormonen in bedwang te houden?
 Copyright Monica Hoogmoed
Met ‘Diep, diep in het bos’ snijdt regisseur Michelle van Daalhoff, winnaar van de ‘Entreeprijs 2009’ wel een heel delicaat thema aan. Seksuele verlangens tussen een meisje van veertien en een volwassen man. Als ouder moet je er niet aan denken dat je puberende dochter, eigenlijk nog een kind, valt voor een oudere, volwassen man. En zo’n man zou eigenlijk beter moeten weten. Deze voorstelling druist tegen alle gevoel voor normen en waarden in. Chapeau voor Van Daalhoff, want dit is waarschijnlijk precies wat ze heeft willen bereiken.
Donderdag 12 augustus
Inmiddels is het festival al zeven dagen bezig. En ook vandaag heerst er een gezellige drukte. Er wordt volop gelachen en gepraat. Diverse artiesten staan, door een microfoon, hun voorstellingen aan te kondigen en proberen het publiek over te halen een toegangsticket te kopen. Op de achtergrond klinken geluiden van voorstellingen die al bezig zijn. Alleen met het mooie weer wil het nog steeds niet echt lukken. Maar daar lijkt niemand zich om te bekommeren. Bij de voorstelling ‘Boot’ van Vincent de Rooij staat al een flinke rij. Daar sluiten we straks achteraan. Eerst is het tijd om ‘Toen we nog deden alsof de snelweg een rivier was’ van Anna van der Kruis te bezoeken.
Toen we nog deden alsof de snelweg een rivier was [Anna van der Kruis/Productiehuis Brabant]
 Copyright Anna van der Kruis
‘Toen we nog deden alsof de snelweg een rivier was’ is een zeer aangrijpende voorstelling. Schrijfster Anna van der Kruis heeft zich voor deze monoloog laten inspireren door de roman ‘Northline’ van zanger/schrijver Willy Vlautin. Eva Schram speelt de rol van de diep ongelukkige Alicia, een zwak meisje dat keihard vecht voor een beetje geluk. Dit doet ze op zo’n indrukwekkende manier dat haar verdriet haast tastbaar is. Wanneer Alicia een brief van Jimmie voorleest waarin hij schrijft dat hij haar terugwilt, breekt haar stem. Dikke tranen lopen over haar wangen waardoor haar mascara uitloopt. Op dit moment zit het publiek met een brok in de keel. Sommigen pinken zelfs een traantje weg. Een gitarist geeft een extra beladenheid aan de voorstelling door scènes aan te vullen met gevoelige klanken. De voorstelling duurt iets langer dan een uur en verveelt geen moment. Na afloop zou je het liefst het broze meisje even willen vastpakken en haar wat troostende woorden willen influisteren.
Boot [Vincent de Rooij]
 Copyright Monica Hoogmoed
De gebeurtenissen aan boord hebben iets weg van een slapstick. Soms een beetje voorspelbaar, maar wel hilarisch. De rij voor de kassa is en blijft erg lang, maar het gaat best snel. Voor het publiek dat staat te wachten is er ook genoeg te beleven. Er is namelijk, buiten de acteur om, een tweede persoon die van buiten af de voorstelling in goede banen leidt. Deze man rent continu heen en weer om de acteur attributen aan te geven, het vliegtuig te laten schudden en dingen het podium op te gooien. Tussendoor springt hij ook nog naar binnen om de aanwezigen op te zwepen. Dit is haast al een voorstelling op zich.
Zaterdag 7 augustus
Grote donkere wolken hangen onheilspellend boven ’s-Hertogenbosch en de eerste regendruppels vallen er al uit. Het is 15:30 uur als Theaterjournaal, gewapend met jas en paraplu, het festivalterrein betreedt. Sommige voorstellingen zijn al begonnen. Andere maken zich op voor de eerste ronde. Er heerst een gezellige drukte en niemand lijkt zich druk te maken om de dreigende wolken. Alle gekleurde paraplu’s met hun verschillende motieven geven het festival een kleurrijke uitstraling. Het wordt een drukke dag voor Theaterjournaal want vandaag staan er drie voorstellingen op de agenda. ‘Blikschade’ van Plankton Hotel, ‘Bladgoud’ van Solotwo Theatermakers en ‘Brief aan mijn Rechter’ van het NTGent.
Blikschade in Blik [Regard/Plankton Hotel]
 Copyright Krijn Hermans
Hermans is aandoenlijk in zijn rol. Hij spreekt rustig en bedaard en komt zelfs wat schuchter over, ook al zoekt hij wel oogcontact. Het verhaal is soms wat onduidelijk. Maar misschien is dat nu net de bedoeling, want de gedachtegangen van iemand met psychotische aandoening zijn vaak onduidelijk. De voorstelling is toegankelijk voor maximaal negen personen per keer. Ondanks dat ‘Blikschade’ daardoor wellicht de kleinste voorstelling van het festival is, is hij groot in zijn soort.
Bladgoud [Solotwo Theatermakers]
 Copyright Monica Hoogmoed
De acteur die het verhaal van ‘De Kapitein’ vertelt, is een “jonge hond” in het vak. Hij gaat zo op in zijn rol, dat het lijkt alsof hij de tocht een paar uur daarvoor zelf meegemaakt heeft. Zijn enthousiasme is erg aanstekelijk en het publiek zit zichtbaar te genieten. De voorstelling duurt een kleine tien minuten en na afloop zijn de aanwezigen een ervaring rijker. De verhalen van ‘Bladgoud’ zijn doorlopend te zien op het festivalplein en zeker een bezoekje waard.
Brief aan mijn Rechter [NTGent]
 Copyright Phile Deprez
Focketyn zet op een weergaloze manier zijn personage neer. Hij grijpt de aandacht van zijn publiek en laat deze niet meer los tot het einde van de voorstelling. Met een indringende blik kijkt hij de zaal in. Hij vertelt over zijn ongelukkige leven en verwijt zijn naaste omgeving zijn gedrag. Soms lijkt Alavoine in te zien dat hijzelf verantwoordelijk is voor zijn daden. Dit is echter van korte duur want hij schuift de verantwoording vervolgens gelijk weer af op anderen. Soms spreekt Alavoine zacht, om vervolgens zijn stem flink te verheffen. Maar hij blijft altijd beheerst overkomen en straalt een bepaalde charme uit.
“Eigenlijk is het geen monoloog maar een dialoog.” vertelt Focketyn aan het eind van de voorstelling in een persoonlijk gesprekje. “Het publiek is de rechter alleen heeft ze geen hoorbare tekst.” Een uitspraak die je aan het denken zet. Het klopt wel, want tijdens de voorstelling ben je continu de man gevoelsmatig aan het veroordelen. Het ene moment voel je een grote empathie voor Alavoine en het andere moment zou je hem het liefst een flink pak rammel geven. ‘Brief aan mijn Rechter’ is echt een voorstelling die de gemoederen nog even bezighoudt.
Vrijdag 6 augustus
Bingo voor gevorderden [Mama Roux]
Bingo is een eeuwenoud spel waarbij deelnemers prijzen kunnen winnen. Voor sommigen is dit een serieus onderdeel van hun leven geworden. Zo ook voor theatergroep ‘Mama Roux’. Voordat het publiek de felroze caravan binnenstapt, krijgt ze een bingokaart als entreebewijs. Enkele mensen kijken elkaar met een vragende blik aan. “Gaan we werkelijk bingo spelen?” lijken ze te denken. Opvallend aan de bingokaart is dat de cijfers maar tot tien gaan. In de loop van de voorstelling wordt duidelijk waarom.
 Copyright Monica Hoogmoed
'Bingo voor gevorderden’ is een heerlijke, muzikale voorstelling waarin de vijf spelers beurtelings een levensverhaal vertellen, dat wordt opgevolgd door een dramatisch lied. Om de bezoekers te laten bekomen wordt er een nummertje getrokken dat van de kaart gestreept kan worden. Achter ieder getal gaat een “bingomoraal” schuil. Want het maakt niet uit hoe tragisch het leven is, je kunt altijd troost vinden in het bingospel. En uiteindelijk is iedereen een winnaar.
De spelers weten binnen no-time de aanwezigen voor zich te winnen. Het duurt dan ook niet lang voordat iedereen uitbundig meeklapt en zingt. Interactie met het publiek is een zeer sterk punt van ‘Mama Roux’. Niet zo verwonderlijk eigenlijk, want het is niet voor niets ‘meesleeptheater’. In ieder geval zal een potje bingo, na het zien van deze voorstelling, nooit meer hetzelfde zijn.
Knoxville Girl [De Bloem van de Natie]
Na een wandeling door de prachtige binnenstad van ’s-Hertogenbosch komt het publiek aan in de tuin van het gemeentekantoor en nemen de bezoekers plaats op de bankjes die op het grasveld staan. Het geluid van tjirpende krekels en kabbelend water op de achtergrond geven de entourage bijna een magische uitstraling.
 Copyright X
In ‘Knoxville Girl’ wordt niet veel gesproken. Het gaat meer om wat de heren doen dan om wat ze zeggen. Tijdens de voorstelling worden drie nummers gezongen waaruit het publiek kan opmaken wat er met het meisje gebeurd is. Daarvoor is het wel handig enige kennis van de Engelse taal te hebben, anders wordt het lastig om het verhaal te volgen. In het begin zijn de acteerprestaties niet zo sterk. De bewegingen komen nogal geforceerd over. Misschien de zenuwen omdat het de première is? Na een tiental minuten lijken de spelers wat zelfverzekerder te worden en dit komt hun spel alleen maar ten goede. Al met al is het een geslaagde voorstelling. Alleen jammer dat er weinig bankjes staan, waardoor iedereen nogal opeengepakt zit. Op de achterste rij moet je soms gaan staan om te kunnen zien wat er op het grasveld gebeurt.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
