Festival Boulevard 2009

Op 7 augustus werd Theaterfestival Boulevard feestelijk geopend. Dit jaar alweer voor de 25e keer. Tot en met 16 augustus wordt er dan ook flink uitgepakt met veel nationale- en internationale voorstellingen. Tijdens het festival kunnen de bezoekers kiezen uit ruim 260 voorstellingen waarvan er vijfentwintig in première gaan. Dit jaar zijn er opvallend veel Vlaamse producties. NTGent, Compagnie Cecilia, en het Toneelhuis zijn enkele klinkende Vlaamse gezelschappen die te zien zijn. Uiteraard is er ook een groot aanbod van Brabantse producties van onder andere: Productiehuis Brabant, Hotel Witlox, Afslag Eindhoven en Theater Artemis.

De aan de voet van de Sint Janskathedraal gelegen Parade is omgetoverd tot een bruisend festivalplein. Hier wordt het publiek getrakteerd op straattheater, workshops en aan het einde van iedere dag een heuse ‘Late Night Show’. De Scalawand ‘La Scala sotto le Stelle’, een kopie van de Scala in Milaan, is een echte blikvanger. De wand is gevuld met de poppen die Johan Simons (artistiek leider van NTGent) in zijn voorstelling ‘Vergeten Straat’ heeft gebruikt.

De voorstellingen zijn verdeeld over tweeëntwintig uitzonderlijke locaties, variërend van luxe theaterzalen tot leegstaande fabriekshallen. Vanaf het festivalplein de Parade rijden gratis pendelbussen af en aan om de bezoekers op tijd bij de locaties te krijgen die wat verder weg liggen. Toch is een wandeling zeker de moeite waard. ‘s-Hertogenbosch heeft namelijk een prachtige historische binnenstad met vele bezienswaardigheden.

8 augustus
Inmiddels is Festival Boulevard in volle gang. Duizenden mensen hebben hun gang naar het theaterfestival gemaakt en er heerst een gezellige drukte in de binnenstad en op het festivalplein. De dikke bewolking die er 's ochtends nog hing, heeft plaats gemaakt voor een strakblauwe lucht en de zon schijnt volop. De Scalawand krijgt veel bewondering van de toeschouwers. Aan de kassa bij het theater aan de Parade staat een flinke rij bezoekers die nog een kaartje voor de verschillende voorstellingen probeert te bemachtigen.

Alfa [Hotel Witlox in coproductie met Stella Den Haag & Drieons]
De oorlog is net uitgebroken en een soldaat staat op wacht. Alles en iedereen om hem heen is in rep en roer en slaat op de vlucht. Zelf zou hij ook liever niets anders doen dan vluchten. Maar als hij dat doet, weet hij dat hij de doodstraf kan krijgen. Zijn twijfel verlamt hem en hij herinnert zich situaties waarin hij ook wilde vluchten, maar verlamd was van angst.

‘Alfa’ is een monoloog, gebaseerd op het gelijknamige boek uit 1963 van Ivo Michiels. Het publiek wordt meegevoerd in het labyrint van gedachtestromen en de aaneenschakeling van hersenspinsels van de soldaat. Doordat het vertelperspectief sterk wisselt tussen de eerste en derde persoonsvorm is de monoloog niet altijd even makkelijk te volgen. Ook is het niet altijd duidelijk of iets al gebeurd is of mogelijk kan gebeuren.

Herman van de Wijdeven zet de soldaat op een indrukwekkende manier neer. Met een gekwelde blik kijkt hij soms nietszeggend voor zich uit. Op het moment dat hij over een trieste situatie spreekt, staan de tranen in zijn ogen. Hij gaat echt op in zijn rol. Tijdens de monoloog wordt hij door Laetitia van Krieken begeleid op piano. De muziek is een aangename toevoeging aan het geheel.

‘Alfa’ is een voorstelling die een grote concentratie van het publiek vergt. Als je afgeleid raakt, ben je het verhaal kwijt. Maar de aanwezigen krijgen niet de kans om afgeleid te raken, daarvoor is het schouwspel te boeiend. Als toeschouwer wil je toch weten hoe het afloopt. ‘Alfa’ blijft na afloop nog wel een tijdje in je hoofd hangen.

"Welkom! Wat fijn dat je gekomen bent.”, “Jee, dat is lang geleden, je bent geen spat veranderd!” Met deze woorden heet jubilaris Rob van Gestel het publiek welkom. Nee, geen theaterzaal met een podium en een tribune maar een heuse feestzaal met gezellige tafeltjes en stoelen. Op de tafels staan diverse taarten die er smakelijk uitzien. Helaas zijn ze niet echt.

Van Gestel viert zijn zilveren jubileum en het publiek is te gast tijdens dit feest. Glunderend loopt de jubilaris, gekleed in een mooi kostuum met een feestelijke corsage op, door de zaal. Hij schudt de ‘gasten’ hartelijk de hand en deelt hier en daar een zoen uit. Op zijn gemak maakt hij een praatje met de aanwezigen; “Is je vrouw er niet bij?”, “Hoe gaat het met je? Ben je nog op vakantie geweest?”. Sommige mensen kijken elkaar vragend aan: is de voorstelling al begonnen?

Als iedereen een plaatsje heeft gevonden, begint de acteur, die in werkelijkheid ook vijfentwintig jaar in acteervak zit, herinneringen op te halen. Verhalen uit zijn jeugd, de rollen die hij gespeeld heeft en zijn korte carrière als misdienaar. Tussendoor wordt hij onderbroken door verschillende videoboodschappen. Mensen die niet op het feestje aanwezig kunnen zijn, wensen hem via de video veel geluk.

In het begin zijn de boodschappen nog lovend maar al gauw verandert de toon ervan. Als zijn dochter herinneringen ophaalt, trekt ze de conclusie dat ze hem eigenlijk maar heel weinig gezien heeft in haar leven. Als ze vraagt wanneer hij weer eens langskomt en of hij wel gelukkig is, begint Van Gestel zijn stropdas los te knopen. Dit is toch niet de soort toespraakjes die hij verwacht had.

'Hulde' is een voorstelling die het publiek de indruk geeft dat ze echt te gast is op een jubileumfeestje. Er is haast geen grens tussen werkelijkheid en theater. De leuke interactie tussen de acteur en de aanwezigen maakt het tot een zeer geslaagde voorstelling. Hulde aan ‘Hulde’!