| Artikel |
Copyright Deen van Meer Het Toneel Speelt brengt normaal gesproken oud Nederlands repertoire op de planken, maar de voorstelling ‘Expats’ breekt deze traditie. Schrijver Peter van de Witte, helft van het cabaretduo Droog Brood, schreef voor Het Toneel Speelt een fonkelnieuwe tekst over een groep bevriende, verveelde expats die hun tijd doorbrengt op een compound in Beijing, China. Deze expats, jonge en succesvolle dertigers, babbelen veel, maar zeggen weinig. Ze praten over grote wereldse zaken, maar niemand luistert naar een ander. Ze zijn vooral bezig met zichzelf en het nastreven van persoonlijk geluk. Hun oeverloze gewauwel wordt plots onderbroken als zich een kind in een mand aandient in de tuin. Wat nu te doen? Het is aan hen om dan de juiste keuze te maken.
Journalist Mark, gespeeld door Daan Schuurmans, windt zich enorm op over de scheve machtsverhoudingen in de wereld, maar zijn quasi verontwaardiging lijkt eerder het gevolg van een mislukte carrière en een laag zelfbeeld. Zijn vriendin Ellen, neergezet door Lies Visschedijk, is een soort neurotisch aanhangsel dat dient als stortbak voor zijn frustraties en uitbarstingen. Ook het andere stel, Thomas en Barber, hebben een relatie die bestaat uit wederzijds onbegrip en ongerealiseerde verlangens. Thomas (Maarten Heijmans) is de snelle zakenman die de bediende met ferme vingerknippen laat weten van bier en hapjes te willen worden voorzien. Fockeline Ouwerkerk speelt de hysterische Barber op zo’n ongeloofwaardig aanstellerige manier dat de sympathie direct bij aanvang tot het nulpunt is gedaald. Haar gescheld en geschreeuw maken dat ze daar ook niet meer bovenuit stijgt. Alleen Fabian Jansen weet als regeringsfunctionaris Pim sympathie op te wekken met zijn bulderende en aanstekelijke lach. Hij geeft op overtuigende wijze invulling aan zijn rol en dat kan niet van iedereen worden gezegd. De andere personages worden enorm uitvergroot, maar krijgen geen enkele diepgang.
Maatschappijkritisch
Copyright Deen van Meer ‘Expats’ kan gezien worden als een maatschappijkritisch stuk, dat aanzet tot enige zelfreflectie van de generatie waarvoor en waarover het stuk geschreven is: dertigers. Althans, dit zal Van der Witte ongetwijfeld in zijn achterhoofd hebben gehad bij het schrijven van de tekst. Dit is echter totaal niet het geval, daarvoor zijn de dialogen te nietszeggend en te clichématig geschreven. Zo wordt Barber gereduceerd tot iemand die alles “a-relaxed” en “kankerslecht” vindt. Misschien vindt Van de Witte dit exemplarisch voor de besproken generatie, ik kan me hier geenszins in vinden. Met name de Engelstalige scènes met de Amerikaanse expat zijn bedroevend ongeloofwaardig geschreven en wekken irritatie op. Belangwekkende gespreksonderwerpen dienen zich wel degelijk aan, maar worden ontluisterend snel van tafel geveegd door de vervelende zelfingenomen personages. Is de voorstelling hiermee een compleet verloren avond? Dat niet. Er kan ook zeker heel wat worden gelachen. De personages gaan elkaar te lijf in een zwartgallige en cynische tekst wat heus ook tot komische taferelen leidt. Maar daarmee kan niet worden gezegd dat ‘Expats’ een goede voorstelling is. Daarvoor is het stuk te weinigzeggend en inhoudsloos en daarmee onherkenbaar voor de generatie waarvoor het is geschreven.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|