| Artikel |
Copyright Hielke Zevenbergen Twee mensen, een man en een vrouw, zitten in nette pakken op oncomfortabele ijzeren bankjes. Ze wachten. Maar waarop? Een stem klinkt over het dek “Mind your step. Mind your step.” Het lijkt een wachtruimte, maar dan ouderwetser. Het is Ellis Island, het eiland waar de ‘nieuwe’ Amerikaan het land voor het eerst betreedt. Eerst moet de nieuwe Amerikaan allerlei testen doorstaan, voordat hij echt zijn voeten op het vaste land mag zetten.
‘Ellis Island’ is een poppentheaterstuk van Tg. Winterberg. Met behulp van vreemde, soms angstaanjagende poppen en aparte installaties vertellen de acteurs over de levens van immigranten. Iedereen kan Amerikaan worden, zolang je alle afschuwelijke lichamelijke onderzoeken, vaccinaties en andere narigheid doorstaat.
Uit elkaar trekken
Jonge gezinnen dromen over het leven in Amerika, maar komen het land niet samen binnen. Wanneer één dochter van het gelovige boerengezin het land niet in mag, wordt de familie uit elkaar gescheurd. Vader vertrekt met zijn zoon en één dochter naar het vaste land en moeder blijft bij haar geweigerde en twee andere dochters achter. Jonge vrijgevochten vrouwen die alleen op avontuur willen gaan mogen het land niet binnen. Ze moeten eerst getrouwd zijn, dus gaan ze naarstig op zoek naar een vrijgezel.
Tot in de kleinste details
Copyright Hielke Zevenbergen Meike van den Akker en Marlyn Coetsier belichten alle aspecten van de verwarring van de verschillende karakters tot in de kleinste details. Moeiteloos veranderen ze hun accent, ruilen ze poppen en bespreken ze de moeilijke aspecten van de immigratie van vroeger en nu. Vreugde en verdriet wisselen elkaar af, maar gelukkig overwint uiteindelijk de hoop. Het Vrijheidsbeeld staat glorieus op het toneel en zorgt ervoor dat alle groezelige immigranten veranderen in stralende en hoopvolle mensen die vol geluk kunnen beginnen aan de nieuwe start van een tweede leven.
Moeite loont
‘Ellis Island’ is geen eenvoudige voorstelling. De losse verhalen van alle personages sluiten niet altijd even nauw op elkaar aan. Maar toch is het toneelstuk een plezier om naar te kijken. Als publiek krijg je zelf ook het gevoel op een schip te zijn, de depressieve sfeer raakt je. Wanneer de Oekraïense jood voor het eerst van zijn leven een banaan eet, ben je hem heel even en bedenk je je dat een banaan nog nooit zo verrukkelijk heeft gesmaakt.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|