| Artikel |
 Copyright Deen van Meer
Na ‘Raak me aan’ (2005, Louis d’Or) en ‘Ik ben weg’ (2007) is het voor Mark Rietman de derde keer dat hij bij Het Toneel Speelt de hoofdrol vertolkt in een door regisseur Ger Thijs zelfgeschreven stuk. Wederom gaat het hier om een tragikomische voorstelling waarin puntscherpe dialogen en onverwachtse confrontaties de boventoon voeren. Een genre waarin de charismatische Rietman zich in het verleden al meer dan eens heeft bewezen, zowel op toneel (‘Geslacht’) als op de televisie (‘Vuurzee’).
 Copyright Deen van Meer
Ook Thijs heeft op dit vlak reeds zijn voetsporen verdiend, met onder meer 'Het licht in de ogen'. Toch lijkt hij er dit keer niet goed raad mee te hebben geweten. Dat blijkt al uit de informatie die op voorhand voor de programmaboekjes naar de theaters is gestuurd. Hierin staat de hoofdpersoon nog als Peer vermeld, in plaats van Joep, en is diens stervende vader nog een vrouwenverslinder. Beide verhaalelementen zijn uit de uiteindelijke versie verdwenen.
Hoewel futiel doen deze details vermoeden dat Thijs in de afgelopen maanden nog flink met zijn scenario heeft geworsteld. Uit het rammelende eindresultaat maken we op dat hij hier niet helemaal is uitgekomen. ‘Een nieuw leven’ is zeker niet slecht, maar een extra ronde met de rode pen had geen kwaad gekund. Nu gaat het stuk aan een teveel aan clichés (een zakenman met midlifecrisis, een kirrende kinderboekenschrijfster als minnares) en een overvloed aan dialoog ten onder.
 Copyright Deen van Meer
Dat ligt zeker niet aan de acteurs. Met name Rietman excelleert in zijn rol als vijftiger in crisis. Ook Paul Hoes - als vergevingsgezinde, stervende vader -zet een meer dan sterke rol neer. Dat geldt niet voor Oda Spelbos en Fockeline Ouwerkerk, als respectievelijk de vrouw en minnares van Joep. Hun karakters zijn evenwel zo weinig uitgediept dat de actrices zelf weinig te verwijten valt. Vooral Ouwerkerk lijkt niet meer te mogen doen dan kittig over het podium te hossen en bevallig op een bedbank liggen.
Dralende charlatan
Naar het einde toe begint het steeds meer te storen dat Joep niets aan zijn pijnlijke situatie doet. Dat hij van een charmante bon vivant verandert in een vervelende drentelaar wanneer hij zijn zin niet krijgt, weten we dan wel. Scenarioschrijver Ger Thijs lijkt op het laatst niet meer te hebben geweten wat hij met het verhaal aan moest. Wat begon als een vlot stuk over een charmante vijftiger, verandert halverwege in een slepend relaas over een dralende charlatan. Zelfs het sterke acteerwerk kan niet voorkomen dat de spanningsboog hierdoor volledig inzakt. Wanneer het halfslachtige einde toch nog plotseling invalt, overheerst dan ook vooral de opluchting.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
