| Artikel |
Een avondje uit is iets anders dan een bezoek aan de kerk. Zou je denken. Maar bij 'Donkey God en het Bonus-sacrament', de voorstelling waarmee de Bloeiende Maagden thans door het land toeren, schuren de twee, op zijn zachtst gezegd, nogal langs elkaar heen.
 Copyright Maasja Ooms
Schuldbekentenis
Goed, iedereen zit. Maar wat gaan we eigenlijk beleven? Waarvoor zijn we gekomen? De meeste aanwezigen dachten waarschijnlijk naar een cabaretvoorstelling te gaan kijken en dat is ook wel zo, maar dan wel een die zeer afwijkt van de gebaande paden. De Maagden leggen het uit, probéren uit te leggen wat ze gaan doen. Maar eigenlijk is er geen woord voor, het heeft iets van een kerkdienst, maar eigenlijk is de associatie met de kerk een hele verkeerde. Dus dat moeten we maar weer gauw vergeten. De rituelen zijn echter hetzelfde, blijkt gaandeweg. Zo is er tijd voor een biecht, een schuldbekentenis. Het publiek moet met de billen bloot.: "Wie zegt wel eens te zijn klaargekomen terwijl dat niet zo is? Vingers omhoog graag!" "Wie doet er iets om de wereld te verbeteren?" "En wie schept er stiekem genoegen in dat mensen dat van hen weten? Vingers omhoog!" "Wie eet wel eens een karbonade, terwijl hij weet dat het varken uit de bio-industrie komt?"
Je kunt denken in zo'n situatie: ja, ammehoela, ik ga hier een beetje publiekelijk kenbaar maken dat... Maar dan overheerst een gevoel van schaamte, en dat is iets waar de Bloeiende Maagden korte metten mee willen maken. Van die schaamte moeten we af. "De schaamte is de schatkist", prediken ze, en "Goed en slecht bestaan niet". Na een vraag of tien kun je ook denken: en nu ben ik er even klaar mee. Ik kom hier om te ontspannen en niet om allerlei gewetensvragen op me afgevuurd te krijgen en die al dan niet middels een vinger in de lucht gezeten naast mijn echtgenoot, positief te beantwoorden.
Interactie met publiek
 Copyright Maasja Ooms
Het publiek mag naast schrijven, doneren en klappen ook nog een paar keer gaan staan, roepen (linkerbeuk tegen rechterbeuk: "Ik hou van je!"), wijn drinken (flessen en bekers worden doorgegeven) en de hand opsteken dus. En dat is de grootste zwakte van de voorstelling. Je wordt geen moment met rust gelaten als argeloze bezoeker. Het zaallicht gaat voortdurend aan, waarna je geacht wordt weer gezellig mee te doen. Dat is aan het begin van de voorstelling zo en het duurt voort tot het einde, bijna twee uur later. Dat vinden wij best veel gevraagd.
Het sterke van 'Donkey God en het Bonus-sacrament' is dat de Bloeiende Maagden het (katholieke) geloof zo op de hak nemen dat het op je lachspieren werkt. Ze maken van een liturgie een quiz, met vragen en spelletjes. Zelf zijn ze biechtvaders, die 'gelovigen' hun geheime wensen en grote dromen ontfutselen. Een rol die hen goed afgaat en die ze met verve en humor spelen. Ja, een bezoek aan de Bloeiende Maagden is vele malen leuker dan een bezoek aan de kerk.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
