| Artikel |
Disisit [Toneelhuis & Benjamin Verdonck & KVS]
Copyright Koen Broos Uit de flyer: ‘van ergens naar ergens anders tot aan de overkant en niet terug met een tafel wat koordjes sneeuw een huis een tak een lange sliert woorden een glas water een dode kat misschien en op het einde een echt mierennest waarin gekoterd wordt’.
Benjamin Verdonck (Antwerpen 1972) is een beeldend kunstenaar en acteur die vaak de openbare ruimte opzoekt. Eerder heeft hij boomhutten gemaakt in Brussel en Antwerpen. Hij heeft een vogelnest gebouwd op 32 meter hoogte in Brussel en dat later herhaald in Birmingham en Rotterdam. Met onder anderen Alain Platel heeft hij de voorstelling ‘Nine Finger’ gemaakt die een uitgebreide internationale tournee heeft gehad. Het stuk is ook te zien geweest op het Festival van Avignon, evenals een van zijn andere producties ‘WEWILLLIVESTORM’.
Troep
Fel licht van tl-buizen, de hele toneelvloer bezaaid met troep: kistjes, een werktafel, stellages, stoelen, schragen, kussens, dozen, planken en nog veel meer. Alles zal in de loop van de voorstelling worden gebruikt. Ook ligt er, maar dat zie je niet onmiddellijk, een lichaam gehuld in grijze dekens. Alleen de, vermoedelijk, vrouwelijke voeten steken uit. Verdonck sleept het lichaam ettelijke malen van de ene plek naar de andere. Van wie het lichaam is, of het inderdaad een vrouw is en zo ja wie, blijft tot het eind een raadsel.
Kind
Copyright Koen Broos Verdonck is een tengere verschijning gehuld in t-shirt en spijkerbroek. Hij heeft de motoriek van een kind: de manier waarop hij heen en weer draaft en soms, als hij zijn teksten zegt, een bepaalde houding aanneemt met gedraaide benen en bovenlijf. Zijn gezicht is echter geen kindergezicht, integendeel. Hij kiepert zijn bakken leeg, maakt rijen van boodschappen, zoals pakken Alpro, Toblerone en reuzezakken Whiskas of van propjes zilverpapier of leeggelopen voetballen. Hij speelt met een stuk papier aan een touwtje, een ‘dwergpincher’ (“dwergpinchers kunnen fluiten”). Hij bouwt op en weer af, speelt met boter en vindt daar dan vernuftig een mooie opbergplaats voor en weet vervolgens niet wat hij met zijn vette handen aan moet. Ondertussen praat hij: rijen woorden, woordgrapjes (“Vaticaanfluiting”), verhaaltjes, filosofietjes. Het is mooi en grappig, origineel, vindingrijk en wat hij doet vereist lef. Hij plaatst zichzelf in situaties die makkelijk slecht voor hem uit zouden kunnen pakken.
Onverwacht
En toch, na een tijdje wordt het allemaal iets teveel van hetzelfde. Weer een nieuwe woordenreeks, opnieuw iets opbouwen en dat verrassend laten eindigen of juist laten mislukken. Het begint teveel op elkaar te lijken. Maar dan komt er onverwacht een opmerking vanuit het publiek. Verdonck is verrast, hij reageert, lijkt even uit zijn ritme en dat is goed. Het maakt hem kwetsbaarder, wat hij doet en zegt wordt persoonlijker. Als er daar meer van was geweest, van dat persoonlijke, dan was dit een onweerstaanbare voorstelling. Nu is het knap, geestig, inventief, het doet je vaak glimlachen en bewonderen, maar echt raken doet het, op een of twee momenten na, niet.
Copyright Koen Broos
Taal van het hart
Het is, als je geen eerder werk van Verdonck hebt gezien, niet eenvoudig om er achter te komen wat zijn bedoeling is. Daarvoor is er te veel te zien en te horen. Waar gaat dit over? Over onze gehechtheid aan merken? Ons eendimensionale kijken en hoeveel mooier en interessanter de wereld wordt als we vanuit andere perspectieven kijken? Over het belang van vragen stellen? Waarbij de vraag belangrijker is dan het antwoord, zoals hij in een grappige scène laat zien? Verdonck schrijft zelf dat het werk dat hij tot nu toe maakte, oefeningen waren in wild om zich heen slaan en zichzelf verhouden tot de wereld om hem heen. Met deze voorstelling wil hij spreken in een taal die het hart verstaat. Verdonck is een begenadigd kunstenaar, om hem naar die taal te zien zoeken is zeer de moeite waard.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|