| Artikel |
Copyright Leo van Velzen Schrijver Dea Loher creëert met ‘Dieven’ een wereld waarin de personages manoeuvreren in een wereld, maar er geen onderdeel van uit maken. Twaalf personages dwalen rond in een onbekende stad en zijn op zoek naar de zin van het bestaan. Ze trachten allen op hun eigen wijze zinvolle invulling te geven aan het leven, maar slagen daar niet in. Op schrijnende wijze maakt Loher duidelijk dat het menselijk bestaan op aarde nietszeggend en onbetekenend is. De personages die zij opvoert zijn merkwaardig van aard en verhouden zich op een rare manier tot elkaar. Niemand dringt echt door tot een ander, ook niet de familieleden.
Het toneelbeeld is treffend in al zijn eenvoud. Dat het leven op aarde een lijdensweg is, wordt verbeeld door tientallen kartonnen dozen waaruit de stad is opgebouwd. In de dozen huizen de mensen die langzaam oprijzen, wat ronddwalen en weer afdalen naar hun vertrouwde, donkere plekken. De stad, die aanvankelijk ordentelijk lijkt te zijn opgebouwd, verliest langzaam haar ordening als de dozen heen en weer vliegen en uiteindelijk op een grote hoop worden gestapeld. Niet alleen de stad valt uit elkaar, maar ook de ronddolende mensen, missen binding en structuur. Ze zijn te bang om zelf te leven en bespieden elkaar. De bewoners reageren als opgejaagd wild in het bos als ze door onbekenden worden aangesproken. Zielloos en eenzaam als zij zijn, houden ze zich bezig met de dagelijkse sleur. Ze vergeten één ding. Ze vergeten te leven.
Vreemde mensen
Copyright Leo van Velzen Sylvia Poorta steelt de harten met haar rol als supermarktmeisje Monika die ervan droomt promotie te maken en gedetacheerd te worden op een vestiging in het buitenland. Haar naïeve droombeeld spat hard uiteen. Haar nutteloze pogingen om het uitzichtloze bestaan te ontvluchten, wordt prachtig verbeeld door een scène waarin ze tig keer ter aarde stort, weer opkrabbelt en weer neergaat. Schrijnend ook is de situatie van Erwin Tomason (Willy Thomas), een oude man in het bejaardentehuis. Trots vertelt hij een vrouw over zijn zoon die in het buitenland woont. Hij weet niet dat hij hiertoe in de waan wordt gelaten door zijn dochter, die hem niet kan vertellen dat zijn zoon al lang is overleden. Zelf dekt de dochter, een mooie, ingetogen rol van Fania Sorel, iedere avond de tafel voor haar denkbeeldige man en kind. Ook de andere personages zijn uiterst eigenaardig. Zo zien we Ira Davidoff, een prachtige rol van Esther Scheldwacht, die in de bruidssuite van een hotel wacht op haar man die 43 jaar geleden is verdwenen. Als ze haar levensverhaal aan een vreemde uit de doeken doet, beseft ze pas dat haar situatie eigenlijk best raar is. Weerloos heeft ze haar bestaan ondergaan, zonder te beseffen dat ze de koers van haar leven zelf in de hand heeft. De bejaarde vrouw verdient wat geld door liedjes te zingen in een bar dancing. Ze kan de opzwepende beat van de synthesizer allang niet meer kan bijbenen.
Boodschap
De spelers weten goed raad met de tekst van Loher die schuurt en beknelt. De tragische personages zijn bij vlagen ook behoorlijk grappig met hun snedige en vileine opmerkingen. Er wordt een goede balans gevonden tussen de zwarte teksten en de luchtigheid waarmee die gebracht wordt. De snel gemonteerde regie van Alize Zandwijk maakt dat de voorstelling een bepaalde vaart behoudt en dat werkt goed met de zware inhoud. De belangwekkende boodschap van Loher blijft nog lang doordreunen.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|