| Artikel |
Regie: Willy Decker.
OPERA
Copyright Klaus Lefebvre De Nederlandse Opera (DNO) brengt met ‘Die Soldaten’ een voorstelling van bijzonder grote omvang. Naast de sprekende en zingende personages komen er tientallen soldaten en figuranten aan bod en wordt het stuk van muzikale begeleiding voorzien door het Nederlands Philharmonisch Orkest onder leiding van Hartmut Haenchen. De Duitse componist Bernd Alois Zimmermann schreef de muziek voor het originele stuk van Jakob Michael Reinhold Lenz.
De muziek wekt ontroering en draagt bij aan de spanning van het verhaal. De prelude wordt daverend ingezet, de violen en cello’s strijken tegen elkaar in. De openingsscène is haast beangstigend; tientallen witgepoederde mensen staan door de ruimte verspreid, dicht tegen elkaar aan gepakt. Dan plotseling schuiven ze en masse in de hoek, alsof ze door een onzichtbare hand worden gedreven. De verschillende instrumenten botsen met elkaar waardoor een mechanische ritme ontstaat, alsof er duizenden soldaten marcheren. Haenchen zorgt ervoor dat de spanning continu aanwezig blijft en de aandachtsspanne niet inzakt. Een rustige opbouw wordt steevast afgewisseld met een krachtige climax.
Klassenverschil
Copyright Klaus Lefebvre ‘Die Soldaten’ is een opera opgebouwd uit vier akten en gaat over onderlinge verschillen tussen mensen als gevolg van karakters en klassen. De jonge Marie (de prachtige sopraan Claudia Barainsky) ontvangt een brief van de arme Solzius die zijn liefde openbaart aan Marie. Maar ook Baron Desportes zit achter Marie aan, wat Solzius niet kan hebben. Marie wordt een soldatenliefje en heeft verschillende affaires. De Baron laat zich hier laatdunkend over uit, wat hem op zijn dood komt te staan. Na de moord pleegt Solzius zelfmoord en is Marie helemaal alleen. De voorstelling laat op een beklemmende wijze zien hoe klassenverschillen en de daaruit voortvloeiende vooroordelen tot fatale gevolgen tussen mensen kunnen leiden. De pijn en het verdriet die daar uit voort komen worden in volle overtuiging en op prachtige wijze gezongen door de operazangers. De scène in de derde akte waarin gravin De la Roche Marie op ondubbelzinnige wijze te kennen geeft dat Marie haar zoon moet vergeten, is huiveringwekkend mooi. De kracht en schoonheid die van de zang van de mezzosopraan en sopraan uitgaan is bewonderenswaardig.
Toneelbeeld
Copyright Klaus Lefebvre De noodlottige constellatie van klassen tussen de personages wordt op uitzonderlijke en mooie wijze verbeeld in de kleding die ze dragen. De soldaten zijn allen gestoken in het dieprood, als ware ze ondergedompeld in het bloed dat ze rijkelijk hebben doen vloeien in hun strijd. Ook de anderen dragen onderscheidende kleding; De la Roche een oogverblindende, gele baljurk waartegen het blauwe jurkje van Marie wel heel schril afsteekt. De standsverschillen tussen beiden komt krachtig tot uitdrukking door de uiteenlopende kleuren. Als Marie het met een soldaat aanlegt, krijgt ze snel een rode hoed of muiltje toegeworpen, waardoor ze ook even tot die andere klasse toetreedt. De felgekleurde kleding steekt sterk af bij het decor, een zwarte kijkdoos die met grove witte krijtstrepen is ingekleurd. De schitterende combinatie van zwart-witte omgeving en kleurrijke personages blijkt goed te werken. Het toneelbeeld is bijzonder krachtig, helemaal als tientallen scharlakenrood gekleurde soldaten met elkaar om de tafels zitten. De prachtige zang en de aanwezige muzikale begeleiding dragen bij aan een zeer goed geheel.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|