Die 'Frau ohne Schatten' is een prachtig vormgegeven en modern sprookje. De opera is rond 1912 gecomponeerd door Richard Strauss en geschreven door Hugo von Hofmannsthal. Het werd echter pas in 1919 voor het eerst opgevoerd, vanwege de Eerste Wereldoorlog. Het weerspiegelt de behoefte aan hoop en moed in een tijd dat heel Europa nog in shock was van de vernietigende krachten van de oorlog. 'Die Frau ohne Schatten' is een mengeling van fantasie en romantiek versus de harde werkelijkheid, een lofzang op de menselijkheid uitgevoerd door wel vijf krachtige solisten. De vrouwelijke solisten voeren duidelijk de boventoon, meesterlijk omlijst door het Nederlands Philharmonisch Orkest.
Copyright Clärchen und MatthiasBaus
Verversvrouw en de voedster
En zo maken we kennis met de verversvrouw (Evelyn Herlitzius). Zij raakt veruit het meeste door haar klaagzangen die werkelijk uit haar tenen lijken te komen. De voedster onderwerpt deze vrouw van de verver aan alle mogelijke verleidingen om haar over te kunnen halen haar schaduw af te staan. Dit leidt tot nog meer verwijdering tussen Barak en zijn vrouw, iets wat de keizerin met lede ogen aanziet. Totdat ze het uiteindelijk niet meer over haar hart kan verkrijgen de oorzaak te zijn van zoveel ellende en, onder de indruk van de goede daden van eenvoudige ziel Barak, haar eigen leven op het spel zet. Voor deze onbaatzuchtigheid wordt zij uiteindelijk beloond en de vloek wordt opgeheven.
Copyright Clärchen und MatthiasBaus
Fascinerend decor
Dit alles vindt plaats in een fascinerend decor. Het heeft in eerste instantie iets weg van de cel van een psychopaat, maar bij nader inzicht zijn de witte wanden beschilderd met symbolen van vruchtbaarheid. Slechts de mensen zijn in kleur gekleed, de geesten vallen weg tegen het decor met hun witte kledij en geschminkte gezichten, tevens gedecoreerd met zwarte vruchtbaarheidssymbolen. De decors worden veelvuldig afgewisseld. Een gele doos doet dienst als het huis van de ververs. Het totaal aan decor, kostuums en magische composities voert je makkelijk mee naar een wereld van geesten en schimmen. De warme stem van de keizer (Klaus Florian Vogt), ondersteunt door een magistraal spelend Nederlands Philharmonisch Orkest, zorgt voor de meer romantische momenten. Kortom, deze opera heeft de goede balans tussen drama en romantiek, fantasie en werkelijk om je een avond weg te voeren naar andere tijden en plaatsen.
