| Artikel |
Regie: Deborah Warner.
OPERA
‘Dido and Aeneas’ is waarschijnlijk het bekendste werk van de Engelse componist Henry Purcell. De Nederlandse Opera zet in deze coproductie met de Parijse Opéra Comique een moderne uitvoering neer. Er zijn veel toeters en bellen in deze productie, maar gelukkig zegeviert de muziek uiteindelijk toch nog. Dido’s tragische sterfscène, begeleid door een subliem koor van het Franse ensemble Les Arts Florissants, blijft onovertroffen.
Er zijn weinig Engelse opera’s. Engelsen keken liever naar toneelstukken en vonden het niet nodig dat de acteurs tussendoor in zingen uitbarstten. Henry Purcell schreef ‘Dido and Aeneas’ dan ook niet voor het grote publiek, maar in opdracht van een meisjesschool. Grappig is dan ook dat bij deze nieuwste productie een groep meisjes in kostschoolkostuum is toegevoegd. Ze rennen gillend weg telkens wanneer de heksen verschijnen die Dido (Malena Ernman) en Aeneas (Luca Pisaroni) het leven zuur willen maken.
Waardige koningin en charmante held
Copyright Ruth Walz Dido is koningin van Carthago en wordt verliefd op schipbreukeling Aeneas. Aeneas is een vluchteling uit het verwoeste Troje, prins en zoon van Venus. Maar niet iedereen juicht de hartstochtelijke liefde tussen Dido en Aeneas toe. Ondertussen smeden drie heksen een plan om de geliefden uit elkaar te halen en Aeneas uiteindelijk te laten verdrinken. De heksen maken van hun deel haast een stand-up comedy act door hun rollen bijna in het karikaturale te trekken en opzettelijk lelijk te zingen. Eén van de heksen neemt de gedaante van Mercurius aan en geeft Aeneas een goddelijk bevel om af te varen. Aeneas en zijn zeelieden bereiden hun afvaart voor nog voordat Dido is ingelicht over zijn vertrek. Dido is dan ook not amused. Zelfs wanneer Aeneas zegt toch bij haar te willen blijven, verkiest ze nog liever de dood.
Ernman overtuigt als hartstochtelijk verliefde maar waardige koningin, terwijl Pisaroni heel natuurlijk overkomt als de charmante held. Het koor leeft met hen mee vanaf de zijlijn en klinkt zowel op de vrolijke als ontroerende momenten als een klok, evenals het orkest. De solide zang, muziek en acteerprestaties doen Purcells werk eer aan.
'When I'm laid in earth'
Copyright Ruth Walz Toch is de voorstelling vooral een uitbundig visueel spektakel. Er zijn zwevende geesten, vuurvlammen, en een decor dat tot de verbeelding spreekt. Het toneel begint lieflijk met bomen en de gevel van een paleis en wordt later razendsnel omgetoverd in een haven waar de zeelieden de zeilen van hun schip hijsen. Je komt als toeschouwer ogen tekort, maar al deze verleidingen weerhouden je ervan om het drama en de schitterende muziek voldoende te ervaren. En dat in een voorstelling die hiervoor toch al weinig tijd laat, want in totaal duurt ‘Dido and Aeneas’ slechts een uur. Het stuk heeft ook helemaal geen toeters en bellen nodig, de muziek spreekt namelijk voldoende voor zich. Purcell schreef een zeer melodieuze opera, met als bekendste hoogtepunt - zowel muzikaal als emotioneel – het lied 'When I am laid in earth', gezongen door de stervende Dido. Na alle special effects komt het dramatische einde enigszins abrupt. Het is volledig aan de uitzonderlijke acteer- en zangprestaties van Ernman en het subliem ingetogen zingende koor te danken dat dit einde alsnog als een mokerslag aankomt.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|