| Artikel |
Copyright Jan Versweyveld Het hoofd is gebogen, de rug gekromd. Harpagon lijkt verslagen, maar hij zint op een list. Hoe kan hij zijn omgeving zo manipuleren dat hij hen geld ontfutselt op een zo normaal mogelijk ogende manier? Het lijkt de dagtaak die Harpagon het meest bezigt; het in stand houden van zijn enorme rijkdom. Hij wantrouwt iedereen om zich heen. Het personeel is slechts uit op zijn geld en moet goed in de gaten worden gehouden. Zelfs zoon Cléante en dochter Élise worden op een weegschaaltje gewogen en beoordeeld in waarde, hen wordt iedere vorm van liefde ontzegt. Het enige dat telt is geld en het maken van nog meer geld.
Toneelgroep Amsterdam brengt met ‘De Vrek’ een eeuwenoude komedie van de zeventiende-eeuwse Franse schrijver Molière. Het stuk, ooit bedoeld om de mens te laten zien dat geld corrumpeert en aanzet tot lelijk gedrag, blijkt nog angstwekkend actueel. In de enscenering van regisseur Ivo van Hove is vader Harpagon een keiharde businessman, die geld verkiest boven familiebelang. De bovenmatige aanwezigheid van geld maakt de vader een grimmig en intens vervelende man die het levensgeluk van zijn bloedeigen kinderen van minder belang vindt.
Komedie
Copyright Jan Versweyveld Hans Kesting speelt de rol van de vrek Harpagon. Het is geen rol waarin hij zich kan etaleren vanwege de eendimensionale vlakheid van het personage. Hoewel de bulderende stem Harpagon wat gezag meegeeft maakt Kesting van hem vooral een meelijwekkend, en haast zachtaardig, figuur, iets wat Molière niet zo bedoeld kan hebben. Ook de andere personages komen niet geheel uit de verf en lopen hysterisch rond in het huis, op de vlucht voor vader. De enige die zich onderscheidt is Marieke Heebink in de rol van koppelaarster. Ze weet met een fijnbesnaarde mimiek en minutieuze timing de (uiteraard in de soep lopende) koppelacties uit te voeren. In de schaarse scènes dat Heebink op het toneel aanwezig is, voelt ‘De Vrek’ aan als een komedie. Verder balanceert het tussen tragedie en komedie en is het uiteindelijk van beiden te weinig.
Modern
Midden in de voorstelling spoort Harpagon allen aan het rommelige huis op te ruimen. In een grote gouden zak wordt de rommel niet opgeruimd, maar verplaatst. Deze beeldspraak zal vast een bedoeling hebben, maar het wordt niet goed uitgewerkt. Zo zijn er ook bepaalde keuzes in het toneelbeeld, die vragen oproepen. Het bijzonder moderne toneelbeeld wordt gedomineerd door Apples, Ipads en mobiele telefoons. De verwijzing naar het heden is evident, maar de toegevoegde waarde van alle moderne apparatuur bij deze voorstelling blijft een mysterie. Toneelgroep Amsterdam lijkt de laatste jaren voor een multimediale aanpak te kiezen in al haar voorstellingen, wat soms goed uitpakt. ‘De Vrek’ toont echter dat vorm niet genoeg is om een steekhoudende voorstelling te maken. Inhoud, visie en een dramaturgische onderbouwing zijn hiervoor ook echt nodig.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|