| Artikel |
“Tante Em zal wel weer boos zijn. Ook niks nieuws.” Eén van Dorothy’s eerste teksten typeert de hele voorstelling: niks nieuws. Ondanks de vele grappen en aanstekelijke liedjes verrast de voorstelling niet. ‘De tovenaar van Oz’ is gemaakt volgens een Hofplein-concept; een bekend verhaal in een modern jasje. Dorothy is verworden tot een ongeïnteresseerde puber. De show is van prima kwaliteit, de solisten zijn sterk en de kostuums prachtig, maar ondanks dat de voorstelling claimt een familievoorstelling te zijn, weet zij alleen de kinderen mee te slepen in het verhaal.
Copyright Maarten Laupman
Natuurlijk is dat ook de belangrijkste doelgroep: de kinderen. Wat dat betreft is het stuk perfect. De kinderen herkennen de liedjes (er zitten geen zelfgeschreven nummers in de show, enkel bestaande popsongs met een bewerkte tekst), worden geboeid door de kleurige kostuums en leven mee met de rollen. Gastactrice Inge Ipenburg is ingevlogen om de vier heksen te spelen, die van het noorden, oosten, zuiden en westen. Ze is gevat, sterk en ze kan ook nog zingen. Dat blijkt in haar solosong op de muziek van ‘I will survive’, van Gloria Gaynor. Maar de andere solisten doen niet voor haar onder. Francine Uijttewaal is loepzuiver in haar rol als vogelverschrikker en ook Rik Boer, die de rol van blikkenman vertolkt, laat horen dat hij over een heerlijk rauw stemgeluid beschikt.
Donderwolk op je kostuum
De voorstelling is van professioneel niveau, zoals we dat van Hofplein gewend zijn. Toch laat het decor één en ander te wensen over. Er zijn geen changementen, we zien de hele voorstelling een soort blokkenveld met verschillende lagen, waarop spelers kunnen staan en spelen. Daarachter staat een heel groot diascherm waarop bijvoorbeeld landschappen geprojecteerd worden. Af en toe wordt de projectie vergroot, zodat deze het hele decor beslaat. Dit geeft een erg leuk effect op de blokken, maar het nadeel hiervan is dat het heel lelijke schaduwen op het diascherm oplevert en dat als spelers niet in het licht staan, de beamer-wolken gewoon over hun jurken drijven.
Alles tegelijk
Copyright Maarten Laupman Een groot compliment moet gemaakt worden voor de liveband. De drie jongens op toetsen, gitaar en bas zijn de hele show lang op het toneel. Eric Magnée, één van de spelende muzikanten nam ook het arrangeren van de bestaande nummers voor zijn rekening. Naast muziek maken, bewegen zij zich ook zingend in het decor en een enkele keer in het publiek. Daarbij moeten ze ook nog meespelen met de spelers en zijn ze ontzettend grappig. Ze veroveren direct de harten van de kinderen. Dat dit stuk zich voornamelijk op de kleinen richt, is duidelijk te merken. Ze kunnen een speurtocht door het theater maken, een kleurplaat ophangen, met spelers op de foto en er is een overvloed aan Oz-merchandise. De kinderen lachen zich een ongeluk en hier en daar vallen meelevende kreten. Voor de ouders reden genoeg om met de kinderen de voorstelling te gaan bezoeken.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|