| Artikel |
Er is direct een ongemakkelijk gevoel bij binnenkomst. In een verstilde ruimte op het toneel zit een triest figuur. Hij lijkt eenzaam en niet op zijn plek. Dan pakt hij zijn telefoon en horen we allemaal zijn voicemail. Terwijl we luisteren, staat de man op en snuift enkele lijntjes cocaïne van het kopieerapparaat. Een laatste wanhoopsdaad: de bank is failliet.
‘De ondergang van’ is een toneelstuk in een toneelstuk. Het publiek krijgt inzicht in hoe het achter de schermen van een omgevallen bank er aan toe gaat en kijkt tegelijkertijd naar personeel dat alsof doorwerkt. Het stuk laat zien hoe het eraan toe zou kunnen gaan; misschien wel hoe het is gegaan bij de DSB bank.
Kopieerhok
Copyright Ben van Duin De medewerkers rennen rond als kip zonder kop; ze werken door, niet wetende wat er te gebeuren staat. Iedereen is onrustig, behalve de kopieerjuffrouw. Zij heeft de meest centrale rol. Haar plek is midden op het toneel, opgesloten tussen vaal grijze muren, half doorzichtig waardoor ze precies hoort wat er gaande is, maar er geen deel aan kan nemen. De enkele keer dat een andere medewerker binnenkomt lijkt het alsof deze de kopieerjuffrouw niet eens kan zien. De juffrouw, gespeeld door Mariana Aparicio Torres, heeft geen tekst maar wel een meesterlijke mimiek. Haar gelaatsuitdrukking geeft alle onmacht, vreugde, verdriet weer die andere medewerkers zichzelf niet toestaan ook te voelen.
Verwarring
In het toneelstuk, geschreven door Joeri Vos, spreken de spelers vaak in vaktermen. Financiële termen wisselen elkaar af met gesprekken over LinkedIn en andere netwerkmogelijkheden. Gesprekken stokken, worden middenin afgebroken of een medewerker schiet plotseling uit zijn slof. Van kuddedier naar opgewonden standje in luttele seconden om daarna weer verder te rennen met nutteloze papieren in de hand. Een meisje achter de balie neemt de constant rinkelende telefoon op en poeiert cliënten af met nietszeggendheden. Je hoort het ongemak in haar stem, maar tegelijkertijd lijkt het ook alsof ze geniet van haar macht. Zij weet meer dan de mensen aan de andere kant van de telefoon, en zij weten niet dat zij eigenlijk ook niets weet.
Samen of alleen?
Copyright Ben van Duin Eindelijk wordt voor iedereen duidelijk wat er is gebeurd. De directeur geeft een persconferentie. Het is duidelijk dat hij niet weet wat hij moet zeggen. Dan kijkt hij in de camera en zegt “Bij onze bank zijn dingen niet goed gegaan. Wellicht voelt u zich verraden en misleid... dat bent u ook. Sorry.” De pers wil de directeur interviewen, maar die maakt zich uit de voeten. Dan wordt een werknemer aangesproken, een onzekere jongen. Voor de eerste keer lijkt een werknemer echte emotie te tonen, hij praat over een heel gewoon meisje dat altijd alles kopieert, waar moet zij nu heen? Wat moet zij nu doen? Aan het eind van de dag worden de deuren voor de laatste keer op slot gedaan, het kopieermeisje is nog altijd in haar hok. Alleen.
Deze onrustige, ongemakkelijke dag met verward personeel is perfect geregisseerd door Isil Vos. De muren rondom het kopieerhok zijn van een kaasdoek-achtige stof, waardoor iedereen elkaar schimmig ziet. Het maakt dat het publiek zich een onderdeel van het personeel voelt. Niemand weet waar hij aan toe is, en iedereen wil duidelijkheid. De dialogen die in werkelijkheid nergens over gaan zijn geestig en gevat; ze maken de ondergang luchtig. Het ongemakkelijke en zorgelijke gevoel zijn tegelijkertijd aanwezig. Wat gaat er gebeuren, waar zijn we aan toe en wat komt er hierna?
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|