| Artikel |
Regie: Martin van Waardenberg.
CABARET
Een mannetje met een rode helm loopt het podium op. Hij plugt een stekker in een stopcontact. Een snerpende pieptoon klinkt uit de boxen, de vloer begint te trillen en knipperende letters geven waarschuwingssignalen af. Alarm! De derde voorstelling van Theatergroep Oeloek is van start gegaan. In ‘De nacht van de nasmaak’ wordt het publiek in een stevige achtbaan gegooid, om daar niet meer uit te komen.
In de wereld van Oeloek loopt niets zoals verwacht. Als je je vrouw het ziekenhuis in stuurt om een wratje weg te laten halen, komt ze terug in een rolstoel en blijkt ze ook nog dood te zijn. Wanneer je per ongeluk een valse bingo hebt, word je bij wijze van straf getrakteerd op een onheilspellende striptease van een man in een witte onderbroek. En als je je grote internetliefde denkt te gaan ontmoeten, sta je ineens voor de neus van twee potige heren die hun zwaar gehandicapte zusje bij je proberen te lozen. Oeloek brengt tragikomische figuren die één ding gemeen hebben: ze worden de situaties waarin ze verkeren nooit meester.
Veel korte sketches
Copyright Coen Polack De overkoepelende thematiek is duidelijk: deze voorstelling gaat over onmacht, over het verliezen van iedere grip op de werkelijkheid. Toch is dit thema net te breed om de vele, korte sketches uit de show goed bij elkaar te binden. De dame en drie heren van Oeloek sprinten van onderwerp naar onderwerp, waarmee de rode draad nu en dan wat vertroebeld raakt. Deze komieken weten wat dynamiek is en zijn daar iets te enthousiast mee omgesprongen. De scènes zijn zo kort dat de glimlach weinig kans krijgt te transformeren naar een schaterlach. Sterker zijn de sketches die meer uitgebouwd worden. Zo drijft Jantijn Prins de hilariteit op wanneer hij van stoere motorbink transformeert in een sullige jongen die in zijn onderbroek zogenaamd sensuele dansbewegingen uitvoert achter een gordijntje.
Binnen alle perken
Onder regie van Martin van Waardenberg belandde Oeloek met haar voorstelling in de finale van Cameretten 2010, waar ze vele harten stalen. De stempel van Van Waardenberg is direct te herkennen in de absurditeit van de scènes en de fysieke slapstickmomenten. Iedere sketch biedt een fraai machtsspel tussen twee of meer personen: de zangeres en de muzikant; de man en de vrouw; de spelleider en de deelnemer, en ga zo maar door. Met slimme decorstukken, beweging, live muziek en sterke dialogen wordt iedere machtsstrijd naar het absurde getrokken. Toch wordt de extremiteit zoals we die kennen van cabaretduo Van Waardenberg en De Jong nergens aangeraakt. Oeloek is wat braaf: de humor blijft continu binnen alle perken. Dit levert een avond op vol vrolijk vermaak en een aantal sterke theatrale vondsten, maar toch: echt spannend wordt het nergens.
Nasmaak
Al met al is de nasmaak van deze avond niet slecht. Op het podium staan vier veelzijdige acteurs die goed op elkaar zijn ingespeeld en veel energie uitstralen. Hoewel de spelers bij wijlen iets te veel hun best doen om geestig te zijn, is het komische talent wel degelijk aanwezig. Grappig ben je of dat ben je niet. Zij zijn het. In de achtbaan van Oeloek zal het publiek zich niet snel vervelen. Toch zou het ritje verrijkt worden met wat meer verrassingen en risico. Met Van Waardenberg als regisseur zou dat toch zeker moeten lukken.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|