| Artikel |
Copyright Michel Porro In de eerste scène wordt de toon gezet. Hoofdrolspeler Karen legt het publiek uit waarom ze Amsterdam heeft ontvlucht en ingeruild voor het leven in een rustiek dorpje ergens in de boomrijke omgeving: vanwege de junks en de rondrazende four wheel drives die mensen van het trottoir af rijden. De ene cliché wordt gevolgd door een andere. Karen is ongelukkig en mist de drukte van de stad. En zij is niet de enige. Met haar zijn er meerdere vrouwen die allen om dezelfde redenen Amsterdam hebben verlaten. Met elkaar vormen ze een eetclub; leuke gezellige avondjes waar de mannen ook welkom zijn en waar ze zich laven aan drank en elkaar. Als dan de vriendinnen ook allemaal vreemd gaan met de vriend van hun vriendin zorgt dat voor een explosie cocktail die de vriendenclub op scherp zet. Op een avond gaat de villa van Evert in vlammen op en verdenkt iedereen elkaar.
Bos Theaterproducties maakte eerder adaptaties van bekende romans, recent bijvoorbeeld nog van ‘De avonden’ en ‘De aanslag’. Hoewel deze voorstellingen getuigden van een degelijke, saaie enscenering, kan dit niet worden gezegd van de voorstelling ‘De eetclub’. De scènes hangen als los zand aan elkaar, waardoor het verhaal aan spanning en vaart inboet. Het gevoel van suspense dat soms heel even de kop op steekt wordt echter vrij snel teniet gedaan; al ruim een half uur van te voren wordt duidelijk wie de gruwelijke daden op zijn of haar geweten heeft, waardoor het publiek niets anders rest dan de voorstelling uit te zitten. Het kan zijn dat er te weinig tijd was om tot een goed uitgedachte enscenering te komen, maar de voorstelling lijkt gedachteloos tot stand te zijn gekomen.
Oppervlakkig
Copyright Michel Porro Het resultaat is een voorstelling zonder dubbele laag of diepere betekenis. Oppervlakkigheid is het sleutelwoord, zowel in spel, verhaal als regie. Hoewel Nyncke Beekhuyzen zich nog enigszins staande weet te houden door als enige emotie aan haar personage mee te geven, slagen de overige spelers daar niet in. Tina de Bruin geeft haar rol nog wel wat glans door haar consequent lollig personage, maar zet dit soms zo dik aan dat het weer ongeloofwaardig wordt. Spelplezier is aan geen van allen af te lezen. De spelers bewegen zich in een kille ruimte met verhogingen en strakke, witte banken. Het gaat de gehakte vrouwen niet altijd even gemakkelijk af.
‘De eetclub’ is na de verfilming nu dus overgebracht naar het theater. Deze stap had beter achterwege gelaten kunnen worden, want de voorstelling is slecht uitgewerkt, oppervlakkig van vorm en inhoud en lijkt inspiratieloos tot stand te zijn gekomen.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|