| Artikel |
De eenzame weg of de egoïsten ['t Barre Land]
Copyright Fran van der Hoeven Bij binnenkomst in Frascati 2 klinkt er luide rockmuziek en zijn de spelers druk bezig met van alles en nog wat, onder andere met het opvegen van theebladeren van een mooi, oud kleed. Het blijkt een oude beproefde methode te zijn om het kleed schoon te krijgen. Een telefoon van een toeschouwer klinkt, men praat erover, het stuk begint. Of is al begonnen.
Toen Arthur Schnitzler het stuk schreef was de werktitel ‘De Egoïsten’, als zodanig werd het ook voor het eerst opgevoerd. Pas later werd de naam ‘De eenzame weg’ gebruikt. ’t Barre Land is een spelerscollectief dat de stukken van Schnitzler als tragikomedies beschouwt en ze ook dusdanig speelt. Dat geeft een bepaalde distantie van de tekst waardoor het publiek eigen gedachten op het gebeuren kan projecteren.
Ontspannen sfeer
Op dezelfde terloopse manier als de spelers bij aanvang praten over het kleed en de mobiele telefoon wordt de tekst gebracht. Er worden geen duidelijke karakters neergezet, er is geen transformatie. Men praat alleen of met een ander en de andere spelers kijken rustig toe, kleden zich uit en weer aan, zetten iets in elkaar, eten een appel, drinken water en kijken op de laptop. Het is ontspannen en rustig, de sfeer is mooi. Het decor bestaat uit een zwart houten vloer en een aan de zijkant opgehangen groenhouten schutting, die later naar beneden wordt getakeld en weer wordt opgehesen.
Copyright Fran van der Hoeven Er is veel interessants te zien de hele tijd, waardoor het gesprokene, ook vanwege die lichtvoetige tekstbehandeling, niet steeds beklijft, vooral in het begin niet. Wie is wie? Een vader, een moeder, een zoon, een dochter, dat is vrij snel duidelijk. Maar wie is die man in dat rode hemd en die man daarachter die op een gegeven moment in zijn blote billen staat? Maar de moeder is ziek en gaat dood, ook dat is duidelijk en wel vlak nadat ze heeft gezegd “ik heb het koud, ik ga wat ramen openzetten”. Dat ontroert. Daarna verft de vader een stuk van de zwarte vloer grijs, het grijs wordt wit.
Subtiele lichaamstaal
Er wordt door diverse mensen veel gepraat: een toneelspeelster, die zich uitgerangeerd voelt, praat met een ex-minnaar, een kunstenaar die de echte vader van de zoon blijkt te zijn. Hij heeft hem en zijn moeder destijds nog voor zijn geboorte in de steek gelaten, maar wil hem nu, nu hij ouder en eenzamer wordt, van de waarheid op de hoogte brengen. Erg mooi is de wijze waarop de vader, Vincent van den Berg, reageert als mensen over zijn pas geverfde vloer lopen. Zijn gepijnigde gezicht, handen die trommelen, het zichzelf afdraaien en meer van dergelijke lichaamstaal. Het is heel subtiel en uitermate geestig.
De vloer wordt later weer schoon gedweild wat een aardig stukje slapstick oplevert. Een fluitketel fluit heel lang en niemand doet iets, een toeschouwer verlaat de zaal en wordt door een van de spelers beleefd uit gelaten. Het regent heel hard en wij, het publiek en de spelers, luisteren er naar. Het is een bijzondere sfeer.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|