| Artikel |
'De Eenzame Weg' is een beklag over het egoïsme van de babyboom-generatie, opvallend genoeg ruim honderd jaar geleden geschreven door Arthur Schnitzler. Hij situeerde het stuk in het kunstenaarsmilieu van Wenen, maar dit liet zich makkelijk vertalen naar de huidige tijd waarin individualisme hoogtij viert en iedereen kunstenaar van zijn of haar eigen leven lijkt te zijn. Aanleiding voor de ontmoeting tussen de spelers is de dood van Gabriele Wegrat, gespeeld door Anneke Blok die in tien minuten een diepe indruk achterlaat. Haar oude vrienden - een schrijver, een kunstenaar en een actrice - komen bijeen om herinneringen op te halen. Gaandeweg wordt duidelijk dat de door hun gekozen weg diepe sporen heeft achtergelaten.
Copyright Sanne Peper Regisseur Theu Boermans, toneel-, film- en televisieregisseur en oprichter van De Theatercompagnie, heeft het stuk niet alleen via de vormgeving gemoderniseerd. Het decor is zeker spectaculair - waarover later meer - maar de dialogen komen net zo trefzeker over. Ze raken door intensiteit en herkenbaarheid. Iedereen kan er iets uithalen voor zijn of haar eigen leven. Het stuk is geschreven tegen de achtergrond van de ontdekking van het 'ego', de onderbewuste driften, van de mens.
Eenzaam Hiermee kwam het besef dat de mens eigenlijk niet gemaakt is voor vaste structuren, conventies en andere beperkingen. Kunstenaars richtten zich alleen nog op zelfverwezenlijking, het eigen gevoel, waarbij ze niet beperkt wilden worden door relaties met anderen. Arthur Schnitzler vraagt zich echter af, of de vrijheid die men zo verheerlijkt uiteindelijk wel genoeg is of dat geluk juist te vinden is in een verbondenheid met anderen. Waar de personages uiteindelijk het meeste mee strijden is dan ook de gedachte eenzaam te sterven, met alleen hun herinneringen als gezelschap.
Derde dimensie
Copyright Sanne Peper Zoals al eerder genoemd is het decor absoluut spectaculair te noemen. Bij binnenkomst wordt meteen duidelijk waarom de voorstelling alleen in Het Compagnietheater te zien is. Het podium bestaat uit een glooiende helling, waar het publiek omheen zit. De spelers betreden de heuvel aan een van de hoge zijden en beklimmen gedurende de voorstelling de gehele baan. Zo zit het hele publiek omstebeurt eerste rang en is de voorstelling 3-dimensionaler dan een voorstelling op een conventioneel podium. Het vergt echter wel wat inspanning om de acteurs te verstaan als ze van je af praten, tegen de helling op. Maar dit is niets vergeleken bij de inspanning die gevraagd wordt van de acteurs, zeker gezien de zomerse temperaturen!
Borrelnootjes De spelers maken dan ook stuk voor stuk indruk met hun inleving en toewijding aan het stuk en aan elkaar. Ze overtuigen in hun egoïsme, angst en wanhoop, maar laten ons net zo makkelijk lachen door een zak borrelnootjes bovenaan de helling iets te enthousiast te openen. De groep is een hechte combinatie van acteurs die vast verbonden zijn aan de Theatercompagnie (Anneke Blok, Jappe Claes, Myranda Jongeling, Mike Reus en Harry van Rijthoven) en gastacteurs (Gene Bervoets, Benja Bruijning en Katja Herbers). In het volgende theaterseizoen speelt het gezelschap samen met Pierre Bokma in 'De Koopman van Venetië'.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|