| Artikel |
 Copyright Jacqueline van Eeden
De witte doos gaat open, er is een hele wereld binnenin. In die wereld leeft Prospero, de tovenaar, de koning van het eiland. Hij woont daar samen met zijn dochter Miranda, de luchtgeest Ariël en hun slaaf Calibaan. Twaalf jaar geleden werd Prospero verraden en verbannen door zijn broer Antonio. Sinds die tijd is Prospero aan het bedenken hoe hij zijn broer kan terugpakken. Wanneer door het noodlot het schip voor de kust van het eiland vaart laat Prospero de wind wild waaien.
Samenspel
Net als bij de ‘Hongerende Weg’ hebben vormgever Rieks Swarte en regisseuse Liesbeth Coltof de handen ineengeslagen. Samen brengen zij de jeugdtheaterbewerking ‘De Storm’, gebaseerd op ‘The Tempest’ van William Shakespeare. Het is een theaterstuk waarin gebruik wordt gemaakt van een samenspel tussen acteurs en poppen. Het is een fabelachtig verhaal. De spelers laten de poppen bewegen, maar tegelijkertijd zijn ze ook zichzelf. De emoties versterken elkaar. De pop Ariël voelt echte teleurstelling in Prospero die hem vrijheid heeft beloofd, de teleurstelling wordt vergroot door de gezichtsuitdrukking van de acteur. Drie toneelspelers spelen samen de rol van de luchtgeest. Wanneer Ariël beweegt, bespeelt een acteur Ariëls ledematen, zijn hoofd, waardoor hij elke keer net een beetje anders is.
 Copyright Jacqueline van Eeden
Dirigeren als een god
De witte doos heeft drie wanden die zijn beschreven met geheimschrift, vreemde berekeningen en tekeningen. Tijdens de voorstelling beschrijft Prospero de wanden nog meer. Aan de ene kant is de doos het eiland waar de verhalen zich afspelen, en aan de andere kant is het de gedachtewereld van Prospero. Realiteit en fantasie lopen door elkaar. Prospero dirigeert het hele verhaal; hij bepaalt wanneer iets gebeurt, daarbij roept hij de hulp van Ariël in. Prospero wordt interessant gespeeld door Peter de Graef, door zijn prachtige kostuum lijkt hij groter dan hij werkelijk is. Vooral aan het eind van het stuk wordt Prospero menselijker, en deze kleinheid en intimiteit weet De Graef goed weer te geven.
Leven in de doos
Soms lijkt het alsof de doos een levend wezen is. Alsof dreigende gedachten echt worden. De wanden veranderen van functie; soms zijn het de grenzen van het eiland, of een moeras, maar soms muren om prins Ferdinand, gespeeld door Chiem Vreeken, gevangen te houden. Zo worden de wanden plotseling doorboord met staken om Ferdinand angst aan te jagen. Als hij de staken uit de wanden trekt komen er nieuwe staken tevoorschijn. Alsof de wanden leven. Gezien de schotten zo doorboord raken tijdens het spel, rijst de vraag of het decor na elke voorstelling nieuwe wanden krijgt of dat de gaten worden dichtgeplakt en de wanden er daardoor steeds meer gehavend en uitgeleefd uitzien.
Breisels en borduursels
 Copyright Jacqueline van Eeden
Af en toe doet het spel wat rommelig aan, vooral wanneer er een toneelstuk in het toneelstuk plaatsvindt. Maar over het geheel genomen is ‘De Storm’ een plezier om naar te kijken. De voorstelling neemt je mee naar een sprookjesachtige wereld vol verrassingen en plezier. Een avontuur dat jammer genoeg voorbij was in een oogwenk.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
