Artikel

De Parade 2008

Meer dan zestig verschillende voorstellingen en omgetoverde cultuurstraten met restaurantjes waar gegeten en gedronken kan worden. Reizend theaterfestival de Parade ging op 12 juni 2008 van start. Wellicht niet op een heel gunstig moment (de opening vond plaats op de avond dat Nederland tegen Frankrijk voetbalde), maar het weerhield de Paradeliefhebbers er niet van om toch een aantal avonden langs te komen. Theater, dans, muziek, mime, films; er was weer van alles te beleven. De Parade was te vinden in Rotterdam (12 - 22 juni), Den Haag (27 juni - 6 juli), Utrecht (11 - 27 juli) en Amsterdam (1-17 augustus). In totaal kwamen er dit jaar 250.000 mensen naar de Parade, hetzelfde aantal als vorig jaar. Theaterjournaal deed regelmatig verslag.

Lees hieronder meer over de volgende voorstellingen: Ai Jij Ei * Pulp & Fictie * NIET VOEREN! * Wouter speelt wel aardig * Korte Termijn Geluk * The Young Ones II - Van de Frisse * Fantasten * Bouillabaisse * An & Ergün's samenzang * Fietsen voor Malawi * De kamer van de twee gezusters * Mourir d'aimer * Ferry & Fred's frikandellen festival * Sex, Skin and Rock & Roll * ZO komt de naakte waarheid aan haar licht * Dollywood * Shot * De Givola's * Nog Meer Goeie Grutten * Scania! * Alabama Chrome * Zin in jou * Tucht * Koud Meisje * Depressie * De Brakke Zondag * Zum Wohl * De 'G' van Gezellig? * De opheffing van Bob * Wonderen * After Dark * Open Deuren Naar Geluk * De Reus * Mon Bouillon Deux * Meerdere Kansen voor een eerste indruk * Groeten uit Den Ilp * Fools on Parade * Wie is er bang voor de dood? * Lost & Found * Hippo * Transformers * seXY chromosomen * Hand van God. Maradona * Three * Celluloid Fever: The Goddess * Cirklo.
Bekijk ook ons fotoverslag.

Amsterdam
18 augustus: Het Gala, de afsluiting van de Parade 2008

Mannen met mooie pakken aan en hoeden op en meisjes met felrode jurken en zwarte pumps betreden het Werktheater op het Paradeterrein. Bij binnenkomst krijgen we champagne en zelfs sushi! Voor het eerst mogen ook bezoekers het Gala bijwonen, maar er zijn ook genodigden, onder wie minister Plasterk. Tijdens het Gala zijn er verscheidene artiesten die tijdens wat hoogtepunten uit hun voorstellingen vertonen, onder anderen Ellen ten Damme. Haar nummer 'Durf jij', geschreven door Ilja Leonard Pfeijffer, ontroert telkens weer. Verder zijn ook Remco Vrijdag & Micha Molthoff, theatergezelschap Fantasten en Frank Lammers

met de andere 'truckers' van de partij.

Tijdens het Gala werd ook De Mus uitgereikt, de prijs voor de beste Paradevoorstelling 2008 aan anoukvandijk dc voor de dansvoorstelling 'Shot'. Uit het juryrapport: "Het voor het publiek herkenbare aantrekken en afstoten van de spelers onderling, maakt dat de toeschouwer zich niet alleen fysiek maar ook gevoelsmatig dicht bij de spelers voelt. Zelden is er op de Parade een voorstelling geweest die voor de toeschouwer zo'n confronterende werking had op allerlei vlakken."

Het duo Van Houts en De Ket traden dit jaar niet op tijdens de Parade, maar presenteerden wel het Gala. Zij maakte tijdens de afsluitende avond ook bekend hoeveel

geld het festival heeft opgehaald voor Earth Water. Dit is een organisatie die haar nettowinst die ze realiseert met de verkoop van literpakken water, afdraagt aan het waterfonds van de UNHCR en deze vervolgens direct investeert in duurzame watersystemen in gebieden waar dit het hardst nodig is. Op de Parade werd dit jaar voor het eerst geld opgehaald (bij de toiletten) voor dit goede doel, in totaal 31814, 33 euro.
Na afloop van het Gala is de sfeer op het terrein haast sprookjesachtig. Consumptiebonnen worden nog snel ingeleverd bij de ijscoman en zweefmolen. Verbroedering en afscheid zijn de kernwoorden. (Simcha Tas)

16 augustus

Theaterfestival de Parade lijkt in het afsluitende weekend in Amsterdam slachtoffer van haar eigen succes te worden. Er lopen ongelooflijk veel mensen rond. Het is absoluut een kwestie van zien en gezien worden deze zaterdagavond.

Ai Jij Ei [Zure Room]

Als ik op de voorstelling sta te wachten, verzucht acteur Collin van den Broek dat het "geen nut meer heeft om parade te maken." Op mijn vraag of dat komt doordat het slecht gaat met de kaartverkoop, begint hij te lachen. "Nee, nee! Dat bedoel ik juist niet! We hoeven niemand meer te overtuigen om te komen kijken, we zijn namelijk al helemaal uitverkocht!" En dat is niet meer dan logisch, zo blijkt. Op de prachtige muziek van Tsjaikovski wordt een waar hanengevecht uitgevoerd; allemaal om het ene kippetje te veroveren. In de voorstelling wordt helemaal niet gesproken. De acteurs lijken wel dansers, zo zwaar is het om de hele tijd als een kip te bewegen. Het is een liefdesverhaal met een bijzondere twist, met haast slapstickachtige grappen die ongekend zijn. Als het nog lukt, probeer dan kaartjes te bemachtigen. Ook al duurt het slechts vijftien minuten, het is het zéker waard! Zure Room is uitgenodigd om in 2009 een voorstelling te maken en spelen onder de vleugels van Orkater's Nieuwkomers. (Simcha Tas)
'Ai Jij Ei' is op de Parade nog te zien tot en met 17 augustus.

Pulp & Fictie [Wimie Wilhelm & gasten]

Wimie Wilhelm (bekend van tv-serie 'Baantjer' en als regisseur bij het Noord Nederlands Toneel en Orkater) komt op als presentatrice. Met haar doorrookte whiskeystem past ze goed bij de vooroordelen over literatuur. Toch is haar Marlies Dekkers-bh duidelijk zichtbaar, wat een mooi contrast vormt met de boeken om haar heen en de twee schrijvers die naast haar zitten. Denk: strenge, maar geestige schooljuf speelt een raadspel met het publiek en twee schrijvers; Thomas Verbogt en Jasper Henderson. Het geheel wordt ondersteund door de lieftallige Eva. Er worden citaten voorgelezen en vervolgens raden de schrijvers en het publiek of het pulp of fictie is. Hilariteit alom, want literatuur blijkt even vaak dezelfde clichés te bevatten als Bouquetreeksboekjes. Soms komen de teksten zelfs woordelijk overeen! Er is daarnaast nog een mooi Paradelied, gezongen door Paul de Munnik. Het publiek wordt overal bij betrokken. Kortom, het is een erg leuke, interactieve voorstelling, die zeker de moeite waard is als je graag leest. Eén klein minpuntje: het geluid was niet altijd goed, waardoor sommige grappen niet verstaanbaar waren. (Simcha Tas)
'Pulp & Fictie' is op de Parade nog te zien tot en met 17 augustus.

13 augustus
Vandaag naast de vele voorstellingen ook een speurtocht op de Parade. Halverwege de avond wordt de hoofdingang (om onduidelijke redenen) afgesloten en moet het publiek via een geïmproviseerde uitgang het terrein verlaten. Er hangen wat bordjes, maar even zoeken is het wel.

NIET VOEREN! [Vrienden van de Dansmuziek]

Het toneel ligt bezaaid met rubberen autobanden en af en toe hoor je een luide kreet. Klemens Patijn en zus Klavertje Patijn spelen twee gorilla's, in zwarte maillots met zichtbare billen. Ze eten bananen en slaan zich op de borst. "Rechtop. Ja, ik noem het kunstwerk. Rechtop." De kunstenares (Chava voor in 't Holt) heeft zich voor dit geboetseerde kunstwerk laten inspireren door de Bokito-aap die ze mee heeft genomen uit de dierentuin. Maar is de aap nog een aap of een mens geworden? Gedraagt de mens zich beter dan de aap? Na 'Weeralarm' (2007) en 'Blokjes kaas met Mosterdgas'(2005) staat Vrienden van de Dansmuziek weer op de Parade met weer een humoristische en ook intelligente voorstelling. Het gezelschap maakt zware thema's als evolutie en integratie erg behapbaar door het te ridiculiseren. Gorilla Otto weet het zelfs tot nieuwe leider van Nederland te schoppen door alleen met gegrom te reageren op vragen die hem tijdens een diner met belangrijke gasten worden gesteld. Dat zegt misschien meer over de mens dan over de aap. (Christiaan Belloni)
'NIET VOEREN!' is nog op de Parade te zien tot en met 17 augustus.

Wouter speelt wel aardig [Wouter de Jong]
Wouter de Jong speelt Wouter de Jong en wil graag laten zien wie Wouter de Jong is. De Jong is een aantal weken geleden afgestudeerd bij Toneelgroep Amsterdam met de voorstelling '90 Minuten' en staat nu met zijn voorstelling 'Wouter speelt wel aardig' op de Parade. Hij neemt de mensen mee in zijn belevingswereld met absurde verhalen over drollen die zwemmen in de menselijke darm en Satan die klaarkomt in de hel. Maar ook naar de meer persoonlijke kant van zijn bestaan. Hij wordt vaak gezien als kontenlikker en schaamt zich daar niet voor. Sterker nog, hij gaat liever zingend en lachend ten onder in de gracht dan dat hij als een zuurpruim wordt gezien. Maar zijn we meer te weten gekomen over de persoon Wouter? Ja. De Jong confronteert, laat zich gaan, maar stelt zich ook heel kwetsbaar op. Af en toe is hij gevaarlijk, soms ontroerend, maar vooral onvoorspelbaar. (Christiaan Belloni)
'Wouter speelt wel aardig' is nog op de Parade te zien tot en met 16 augustus.

11 augustus
Als er geen rijen op de Parade zijn, heeft dat zo zijn voordelen. Dan kan je namelijk sans gêne minstens twee keer in de zweefmolen!

Korte Termijn Geluk [Fransje Boelen & Elien van den Hoek]
Twee goudvissen leven samen in een kom. Alles gaat zijn gangetje en de vissen doen denken aan verveelde vrouwen in een chique winkelstraat. De vissen zijn noodgedwongen hypocrietaardig tegen elkaar, zoals vrouwen 'in het echt' soms tegen elkaar kunnen zijn. Dan komt er een indringer in de kom... Een zwarte vis! Alles wordt nu anders. Wanneer deze situatie echt vervelend voor de pittigste goudvis begint te worden, besluit ze weg te gaan. Helaas, dat gaat niet. Daarom zetten ze de situatie naar hun hand en nemen ze het leven in de kom weer zoals het komt. Met hun briljante, hilarische mimiek en hoge, kirrende geluidjes krijgen de acteurs de zaal direct mee, terwijl er nauwelijks tekst is. Er wordt zeer goed gespeeld in deze voorstelling. De vissen zijn aandoenlijk en zien er bovendien prachtig uit. Ook het decor is simpel en doeltreffend. Dit vermakelijke stuk is een absoluut hoogtepunt op de Parade. Na afloop rijst de vraag of we niet allemaal in onze eigen vissenkom leven. (Simcha Tas)
'Korte Termijn Geluk' is op de Parade nog te zien tot en met 17 augustus.

The Young Ones II - Van de Frisse [Growing up in Public]

Tijdens het 'parademaken' lopen de korpsballen al te zwalken over het terrein en acteren dat ze dronken zijn. Het ligt er dan al behoorlijk dik bovenop, waardoor het niet erg geloofwaardig is. Tijdens de voorstelling wordt voortdurend de herinnering aan good old Jiskefet opgeroepen. De acteurs spélen corpsballen, maar zijn het duidelijk niet. De tent zit bomvol. Er wordt veel gelachen, want het heeft toch iets komisch; een ranzig studentenhuis met kots op de vloer en een meisje dat constant door alle bewoners 'geneukt' wordt en bovendien laatdunkend 'Matras' genoemd wordt. De twee nieuwe bewoners van het huis, een Belg en een Duitser, heten vanaf nu consequent Dutroux en Adolf en worden uiteraard tot op het bot vernederd. Tussen neus en lippen door wordt ook nog een statement gemaakt over de Europese Unie. Maar nog steeds valt vooral op, dat de corpsballen geïmitéérd worden. Waarschijnlijk hebben de acteurs zelf ook graag naar Jiskefet gekeken... (Simcha Tas)
'The Young Ones II - Van de Frisse' is op de Parade nog te zien tot en met 12 augustus.

10 augustus
Ondanks het goede weer was er van topdrukte geen sprake vanavond op de Parade. Maar de mensen die wel waren gekomen, hebben nog van een heerlijke avondzon kunnen genieten en konden bij de meeste voorstellingen naar binnen omdat lang niet alles was uitverkocht.

Fantasten [Theatergezelschap Fantasten]

Hij (Bart Rijnink) staat onder de denkbeeldige douche en zingt uit volle borst ´Fly me to the moon´ mee, terwijl zij (Marle Brouwer) stiekem zijn kleren weggrist en ze verstopt achter de deur. Poedelnaakt schuift hij over het podium met een krukje voor zijn middel. Rijnink en Brouwer gebruiken naast een aantal voorwerpen (behalve het krukje ook een aantal houten deuren en wat houten planken) vooral hun lichamen. ´Fantasten´ is een erg fysieke voorstelling waar theaterdans en moderne mime elkaar kruisen en een geheel eigen theatervorm ontstaat. Een spel met aantrekkingskracht en vernedering, maar ook met liefde, jaloezie en rivaliteit. Aan het einde wordt er even gesproken, maar dit hakkerige gesprekje past niet in de lijn van het geheel. En dat is jammer, want de poëtische bewegingstaal die tussen de twee is ontstaan, is van schoonheid en originaliteit. (Christiaan Belloni)
´Fantasten´ is op de Parade nog te zien tot en met 14 augustus.

Bouillabaisse [St. 't Beemstervarken]

Carola heeft haar vriendinnen uitgenodigd om weer eens gezellig bij te kletsen. De hapjes gaan rond en er worden gin-tonics ingeschonken. Gezellig hebben ze het alleen niet. De vrouwen katten elkaar voortdurend af en zijn erg grof in de mond, maar grappig wordt het nooit. De onderhuidse spanning is voelbaar en mondt uiteindelijk uit in een geweldig drama. De bouillabaisse blijkt dit keer niet bereid te zijn van vis, maar van iets heel anders. De vier als vrouwen verklede mannen spelen jammer genoeg zonder emotie en voeren hun rol wel heel plichtmatig op. Dialogen zijn clichématig opgebouwd en voelen daardoor erg gestileerd aan. St 't Beemstervarken brengt met 'Bouillabaisse' een zeer matige voorstelling, die je maar beter snel kan vergeten. (Christiaan Belloni)
´Bouillabaisse´ is op de Parade nog te zien tot en met 16 augustus.

7 augustus
Ondanks de regen die de hele dag met bakken uit de lucht viel, was het 's avonds niet alleen zeer gezellig op de Parade, maar ook droog! Hippe meisjes met knalkleurige kaplaarzen aan en jongens met slippers liepen stralend over het terrein; dwars door de plassen heen. Oké, een enkele voorstelling werd afgelast omdat er te weinig kaarten waren verkocht (zoals die van Het Onvriendelijke Circus) maar verder was het qua sfeer een stralende zomeravond.

An & Ergün's samenzang [Marjan Luif & Marcel Musters]

Een grote glimlach is gegarandeerd na afloop van deze voorstelling. Velen van ons kennen Marjan Luif nog als 'Mevrouw ten Kate', van de gelijknamige VPRO-serie die onze jeugd verrijkte. Marcel Musters speelt bij Mugmetdegoudentand. Dat hij erg mooi zingt wisten we in 1996 al, door het nummer 'Zin in jou' dat hij zong. Geen wonder dus, dat de grote tent op de Parade stampvol zat. An, gespeeld door Luif, is een klagende buurvrouw. Zo'n vrouw die in elke (volks-) buurt te vinden is. Ook een type als Ergün (Musters) kom je overal tegen; een geïntegreerde Turk die erg zijn best doet, maar er toch niet echt 'bij hoort'. Ze vullen elkaar geestig aan en de nummers die ze zingen zijn even vaak grappig als ontroerend, maar elke keer prachtig gezongen. En alsof dit alles nog niet genoeg is, gaan alle vrouwen ook nog met een cadeautje naar huis. (Simcha Tas)
'An & Ergün's samenzang' is op de Parade nog te zien tot en met 12 augustus.

6 augustus
Ruim een half uur wachten in de rij om het festivalterrein te betreden drukt de sfeer een beetje, maar zodra de mensen binnen zijn, is het een en al feest. Mensen genieten in de zon, de terrassen zijn overvol en de gezelschappen maken parade voor de voorstellingen van morgen. Vanavond zijn immers bijna alle voorstelling al uitverkocht.

Fietsen voor Malawi [Het Syndicaathuis]

Het Syndicaathuis, ook wel bekend als het Syndicaat, brengt met 'Fietsen voor Malawi' een uiterst vermakelijke voorstelling op de Parade. Een pas verhuisd stel komt "lekker tussen de mensen" wonen in een nieuwe woonwijk. Hannes (Niek van der Horst) en zijn vriendin (Eva Zwart) zitten op het splinternieuwe dakterras. Ze zijn in de weer met de digitale camera en net als ze een mooi-weer-kiekje willen schieten, valt buurvrouw Olga (Roos Hoogland) binnen, die de sfeer volledig naar haar hand zet. De vriendin van Hannes zamelt boeken in voor Burundi, fietst voor Malawi en plant voor iedere kilometer die Hannes vliegt een nieuwe boom in de grond, maar door de ongewenste komst van Olga beseft ze dat ze veel te goed is voor deze wereld. De maatschappijkritische tekst van schrijver Nathan Vecht is scherp en vol humor en dat is knap van deze jonge schrijver. 'Fietsen voor Malawi' is hierdoor een erg leuke voorstelling geworden en zet soms zelfs aan tot nadenken. (Christiaan Belloni)
'Fietsen voor Malawi' is op de Parade nog te zien tot en met 8 augustus.

De kamer van de twee gezusters [Ballet Van Leth]

Een druk gebarende en sprekende man heft zijn handen naar het publiek en maakt een gebaar van een vogeltje dat niet weg kan vliegen. Dan volgt de dans van de twee zusters - zitten zij opgesloten? - op de ondergrond van fijne Perzische tapijtjes. De twee zussen zijn schoonheden en beheersen de Moorse dans tot in de puntjes. Ze zoeken elkaar op en wenden zich van elkaar af. De bezwete lichamen hunkeren naar liefde en willen bemind worden. Ze stralen begerig naar het publiek en de lust spat uit hun ogen. Samen dromen de zusters weg van de prins met de witgouden lokken die hen bevrijden zal uit het kasteel van Alhambra. Maar die dag zal nooit aanbreken, want zij zijn voorbestemd te trouwen met de Sultan. De zusters dansen de hele voorstelling de eenzaamheid van zich af en dat doen ze zeer goed. Als je van dans houdt, heb je aan deze voorstelling een goede. (Christiaan Belloni)
'De kamer van de twee gezusters' is op de Parade nog te zien tot en met 10 augustus.

4 augustus
Ook op een simpele maandagavond is het gezellig druk op de Parade. Of het nu komt door het avondzonnetje of de vrolijke brassband van 'Sex, Skin and Rock & Roll', de sfeer is goed.

Mourir d'aimer [Mouna Goeman Borgesius en Margo Dames]

Op de vrolijkheid en chaos van de Parade is een oase van rust te vinden. In de Cinerama-tent bezingen en bespelen de twee dames van 'Mourir d'aimer' de liefde. Margo Dames en Mouna Goeman Borgesius gaan gekleed in gekleurde petticoats en bewegen synchroon als ballerina's in een muziekdoosje. Er is echter een probleem; ze zijn rivalen van elkaar want een van de twee is de minnares van de man van de ander. Een mooi idee van regisseuse Géraldine Verhoeven. De uitwerking hiervan is echter minder goed gelukt. Het is het eigenlijk allemaal net niet. Zo zijn de Franse chansons net niet mooi gezongen (ook net niet goed verstaanbaar), zijn de bewegingen net niet mooi synchroon en de actrices net niet overtuigend. Daardoor is het helaas geen aanrader. (Veerle Corstens)
'Mourir d'aimer' is op de Parade nog te zien tot en met 8 augustus.

Ferry & Fred's frikandellen festival [Firma Maagzuur]

Het Paradepubliek mag dan welwillend zijn, het is toch een prestatie als je alle toeschouwers in polonaise én met een oprechte glimlach je tent uit weet te laten hossen. De Firma Maagzuur krijgt dit voor elkaar met hun 'fantastische frikandellen festival'. Hierin vertellen Fred en Ferry over hun afgebrande kwalitaria (een verbeterde versie van een cafetaria) en daarom zamelen ze nu geld in voor de wederopbouw. Een bijzondere rol is weggelegd voor Dikke Dennis, een bekende tatoeëerder uit de Jordaan, die gekluisterd aan een infuus van frituurvet op een stoel vooral aanwezig zit te zijn (wat al een attractie op zich is). Dan is er ook nog de ietwat sullige medewerker Twan, die buiten de Parade ook wel door het leven gaat als Denvis, de zanger van de Eindhovense garagerockband The Spades. Hij zingt geweldige persiflages van bekende nummers met altijd de frikandel in de hoofdrol. Verwacht geen diepzinnige voorstelling met ingewikkelde thema's, maar wel een uiterst grappige en bijzonder vermakelijke avond met leuke muziek. Het is daarbij vooral knap hoe deze Brabantse frikandellenbakkers ondanks het platte onderwerp te simpele grappen weten te vermijden. (Veerle Corstens)
'Ferry & Fred's frikandellen festival' is op de Parade nog te zien tot en met 9 augustus.

3 augustus
Een regenachtige avond heeft ook wel weer zijn charme. Mensen zitten dicht op elkaar gepakt op rijen bankjes onder de uitgestalde parasols te wachten en wagen snel een sprintje naar de voorstellingstent als de voorstelling begint.

Sex, Skin and Rock & Roll [The Angry Itch]
Vol overgave en passie kijkt Hedwig, knap gespeeld door Kevin Hassing, het publiek in. Ze trekt haar jurk recht, deelt knipoogjes uit en flirt een beetje. Hassing heeft de voorstelling zelf geschreven, oorspronkelijk als eindopdracht voor school. Het zijn monologen, afgewisseld met rocknummers. Hedwig zingt oppervlakkige liedjes over seks en liefde, maar met een serieuzere ondertoon. De zoektocht naar zichzelf staat centraal en ook verandering en hoe de omgeving omgaat met verandering. En brengt de gewilde verandering ook altijd het gehoopte resultaat? Die vraag wordt onderstreept door het gedicht dat de bassist voordraagt over de rups die op een dag wakker wordt als vlinder en er over droomt om weer rups te zijn. 'Sex, Skin and Rock & Roll' is een luchtige voorstelling, die even prikkelt maar niet lang blijft hangen. (Christiaan Belloni)
'Sex, Skin and Rock & Roll' is op de Parade nog te zien tot en met 7 augustus.

ZO komt de naakte waarheid aan haar licht [MTG Blont / ITs Parade Parel]

Floor van Leeuwen en Bas van Rijnsoever wonnen de ITs Parade Parel en zijn zodoende beloond met 5 voorstellingsdagen op de Parade. Waren dat er maar meer! De voorstelling 'ZO komt de naakte waarheid aan haar licht' was de afstudeervoorstelling van beide mimestudenten en verrast in alle opzichten. Het publiek wordt geconfronteerd met stellingen en moet een keuze maken tussen kanker en overbevolking of tussen eenzaamheid of massaliteit. Weifelend en schuchter volgen de antwoorden die met verf op papier worden geklad. De bezoekers voelen zich zichtbaar onzeker. Floor en Bas spelen fysiek theater. Ze zitten zelf onder de schrammen en tapen zichzelf vast aan elkaar met kleerhangers en poppen. Ook het toneelbeeld is overweldigend. Aan grote houten grafkruisen worden stukken tekst verbrand, terwijl de speelvloer dan al is besmeurd met bier en zwarte verf. Deze voorstelling is de parel op de Parade en een absolute must see. (Christiaan Belloni)
'ZO komt de naakte waarheid aan haar licht' is op de Parade nog te zien tot en met 5 augustus.

1 augustus
De vaste Paradetenten staan ook nu weer opgesteld in Amsterdam. Echt druk is het bij Sangria- en de Fonteinbar. Ook de poffertjeskraam wordt later op de avond goedbezocht. En tussen de mensen door lopen brandweermannen en een soort buitenaardse verschijning parade te maken voor hun voorstellingen.

Dollywood [Servaes Nelissen]

Nadat het publiek al hossend het frikandellen festival heeft verlaten in de nabijgelegen tent, kan Servaes Nelissen beginnen aan zijn 'Dollywood'. Een camera scheert over het podium, waar deurmatjes in verschillende kleuren het Nederlandse polderlandschap verbeelden. Nelissen neemt ons mee naar de beautysalon Hans Bleek Clinics op het platteland, waar de integratie van grotestad-nicht Hans stuit op weerstand van de locale boerenbevolking. Nelissen blijkt een veelzijdig vakman door alle verschillende typetjes zelf te spelen. Hij schakelt waanzinnig snel en neemt met zijn frisse spel het hedendaagse integratievraagstuk en de hype over terrorisme en beveiliging kundig op de hak. Ook de mediahysterie rond het televisieprogramma 'Boer zoekt vrouw' en make-overprogramma's moeten eraan geloven. Af en toe spreekt de opgeheven vinger van Nelissen door, als een make-over van een boerin is mislukt, en hij zich wendt tot het publiek met de woorden: "Beauty is in the eye of the beholder". Hopelijk is de halflege zaal te wijten aan onwetendheid van het publiek, want 'Dollywood' is de meest intelligente voorstelling op de Parade. (Christiaan Belloni)
'Dollywood' is nog op de Parade te zien tot en met 5 augustus.

Shot [anoukvandijk dc]

Het is zo druk bij anoukvandijk dc dat mensen plaatsnemen op de kussentjes die voor de bankjes zijn uitgelegd. De dansers die in het midden van de witte dansvloer een beetje met elkaar babbelen, vallen ineens tegelijk op de grond als de lichten uitgaan en de muziek begint. Wat volgt is een zeer energieke voorstelling van moderne dans, waarin het publiek wordt meegezogen. De spelers lachen op het podium en maken zeer veel contact met elkaar en het publiek. Soms komen ze gevaarlijk dichtbij en lijkt het alsof een onoplettende toeschouwer geraakt kan worden, maar altijd is er de controle en de souplesse bij de bewegingen. Er wordt veel gevarieerd met muziek, van triphop tot onderwatermuziek, en ook met kleding en gebruiksvoorwerpen. In tegenstelling tot andere voorstellingen van deze dancecompany is de paradevoorstelling 'Shot' niet elitair en daardoor toegankelijk. Al blijft het ook wel vaag en waan je je soms in een film van David Lynch. Helemaal als in je ooghoek iemand voorbij rent met een groot zwart konijnenmasker op. (Christiaan Belloni)
'Shot' is op de Parade nog te zien tot en met 4 augustus.

De Givola's
'De Givola's' beloven het publiek bij binnenkomst een presentatie te geven over hoe je ongelukken in en rond het huis kunt voorkomen, want de meeste ziekenhuisopnamen blijken toch wel het gevolg van de kleine ongelukjes thuis. Uiteraard blijken de twee jongens zelf de grootste klungels en loopt iedere demonstratie uit op een fiasco, of er nou een deegmixer, een strijkbout of een oven wordt uitgelegd. Maar wat een energie komt er van deze twee rare mannetjes af! Ze trekken gekke bekken, hebben grote brillen op en vermaken soms ook met lollige liedjes. Geen moeilijk gedoe, maar leuke trucjes, lichte humor en ook plat. Heel erg plat. (Christiaan Belloni)
'De Givola's' is op de Parade nog te zien tot en met 7 augustus.

Utrecht
22 juli
Het Paradeterrein is de afgelopen dagen flink nat geworden waardoor hier en daar een modderpoel is ontstaan. Door het hele theaterdorp liggen daarom nu houten planken waarover de bezoekers kunnen lopen. En op deze droge dinsdagavond grijpen de mensen meteen hun kans om te eten, drinken en een voorstelling mee te pakken. Hier en daar wordt nog snel een extra voorstelling ingelast.

Nog Meer Goeie Grutten [Rob en Emiel]

Vorig jaar zat iedereen bijna op schoot bij Rob en Emiel, maar nu staat er een rechte tribune gereed voor het publiek dat massaal komt kijken naar de knappe trucs. Het magische duo heeft na het succes van vorig jaar letterlijk wat meer afstand genomen, maar de interactie met het publiek is er niet minder om. Goochelen met ballonnen en munten, gedachten lezen en getallen raden: de heren draaien hun hand er niet voor om. Zelfs als een van hen is geboeid, gebeuren er onverklaarbare dingen. Hoewel de ene truc meer indruk maakt dan de andere blijf je je steeds weer verbazen. Vooral in Australië zijn Rob en Emiel erg succesvol. In Nederland is hun populariteit toegenomen na hun deelname aan het televisieprogramma 'De Nieuwe Uri Geller'. Het is daardoor onmogelijk geworden om net zo'n intieme en vlotte show als vorig jaar neer te zetten. Door nu steeds mensen van een tribune af te laten komen, gaat de vaart er flink uit. Vingervlug blijven de heren wel, het is een vak apart. (Nathalie van Eck)
'Nog Meer Goeie Grutten' is nog te zien tijdens de Parade in Utrecht en Amsterdam.

Scania! [Ricky Koole, Beppe Costa, Bob Fosko & band]

"Met de vlam in de pijp" zal je niet horen tijdens de truckervoorstelling 'Scania', maar wel veel andere grappige liedjes die iets met het leven van een vrachtwagenchauffeur te maken hebben. Als het bankje waarop je zit heen en weer gaat, dan weet je dat er een trucker in je buurt zit die hevig zit te schuddebuiken om alle herkenbare grappen en liedjes. Maar ook voor het 'gewone' publiek is de voorstelling herkenbaar gemaakt. Hoogdravend is het niet, maar er zit wel een lijn in het verhaal. Zelfs de eenzaamheid van de vrachtwagenchauffeur (en -chauffeuses natuurlijk) komt aan de orde. De sketches, de verhalen en de live muziek zijn de perfecte mix voor deze voorstelling. Ricky Koole, Bob Fosko en Beppe Costa (alleen in Utrecht te zien, in Amsterdam neemt Frank Lammers zijn rol weer over) zijn uitstekend gecast en hebben zich goed ingeleefd. Ze zullen werkelijk niet opvallen in een café langs de snelweg. (Nathalie van Eck)
'Scania!' is nog te zien tijdens de Parade in Utrecht en Amsterdam.

15 juli
Naast het centraal station van Utrecht vallen de tenten van de Parade goed op. In het Moreelsepark worden plakjes cake uitgedeeld om mensen te lokken naar de voorstelling 'Wie is er bang voor de dood?' en als dames verkleedde mannen staan bij de ingang mensen op te wachten om hen op de voorstelling 'Bouillabaise' te wijzen die ondanks de dood van een van de acteurs gewoon doorgaat.

Alabama Chrome [Orkater - The Sadists]

Een mysterieus begin van de voorstelling wordt gevolgd door een gewelddadig entree van drie mannen. Beetje ruige types, die meteen muziek maken. 't Zaaltje trilt op z'n grondvesten. Dat is nog eens binnenkomen! De drie mannen zijn Kaspar Schellingerhout, Viktor Griffioen en Erik van der Horst en zij vormen het gezelschap The Sadists. Vorig jaar speelden ze ook op de Parade en met hulp van Orkaters' project De Nieuwkomers worden deze jonge talenten in staat gesteld om weer een voorstelling te spelen. 'Alabama Chrome' heet het en verwijst naar de Duct tape die in zuidelijke staten van de VS wordt geplakt over roestplekken op auto's. Roest zien we niet, maar wel hebben de cowboys het nodige op hun geweten. The Sadists spreken Amerikaans en zetten sommige sketches vet aan. Daarbij is ook gedacht aan het toneelbeeld, dat er soms leuk en creatief uitziet. Regisseur Aat Ceelen heeft samen met de drie acteurs laten zien hoe je ook theater kan maken. Ze pakken het publiek in met een snelle muzikale voorstelling. De Nieuwkomers zijn de toekomst. (Nathalie van Eck)
'Alabama Chrome' is nog te zien tijdens de Parade in Utrecht en Amsterdam.

Zin in jou [De Feestcommissie]

De titel doet vermoeden dat deze voorstelling om liefde of misschien zelfs seks gaat. Mis! Behalve een natte droom is de show tamelijk braaf en een beetje zweverig. Het past in ieder geval in het beleid van de Parade om wat meer serieuze in plaats van platte voorstellingen te programmeren. 'Zin in jou' gaat over wensen en dromen. De Feestcommissie probeert met behulp van herkenbare uitlatingen het publiek voor zich te winnen, maar de mensen blijven veelal in de afwachtende houding zitten. Een reeks van enigszins op zichzelf staande toneelstukjes zijn aardig bedacht, maar echt raken doen ze niet. Elisa Beuger, Thomas de Bres, Rixt Leddy, Laurens Joensen en Jeroen van Venrooij zijn voor deze voorstelling bij elkaar gebracht en al is er wel chemie, ze weten dat niet goed te gebruiken. Desondanks hoef je je niet te vervelen tijdens deze door een uitvaartverzekering gesponsorde voorstelling. De muziek fleurt de boel op en er zitten ook goede stukjes tussen. Zeker naar het eind toe weten de acteurs eindelijk het publiek te bereiken of wellicht wakker te schudden. (Nathalie van Eck)
'Zin in jou' is nog te zien tijdens de Parade in Utrecht en Amsterdam.

11 juli
Twee weken in plaats van één week Parade dit jaar in Utrecht. Nieuw is ook het onderdeel 'De Nieuwskomers': jonge professionele theatermakers de gelegenheid krijgen om binnen Orkater hun eigen muziektheatervoorstelling te maken. Daarover later meer. Er zijn ook twee voorstellingen in Utrecht te zien die Theaterjournaal vorig jaar al bezocht: 'Tucht' (die werd uitgeroepen tot beste Paradevoorstelling 2007) en 'Koud Meisje'. Dit schreven we er toen over:

Tucht [Carver Special Edition]

Kennen we niet allemaal een docent die er eigenlijk verstandig aan had gedaan een ander vak te leren? Waar je om moest lachen vroeger als die door de gangen liep? Die geen orde in de klas wist te houden en waar de scholieren dus een loopje mee namen? Bram Coopmans speelt zo'n docent. Natuurlijk vergroot hij zo'n meester vele malen uit en staat hij te shaken voor de klas. Dat ruiken de leerlingen uiteraard. Er zitten maar vijf leerlingen op het toneel, maar ze kunnen herrie maken voor dertig. Ze dagen hem uit en laten hem peentjes zweten. Maar ze kunnen ook heel stil zijn en hun houding en gezichtsuitdrukking laten spreken. Ze spelen schitterend, alle zes. Regisseur Beppie Melissen heeft jonge (mime-)spelers en studenten van de mime-opleiding bij elkaar gezet en ze laten improviseren. Het resultaat mag er absoluut zijn. Deze voorstelling is herkenbaar en werkt op je lachspieren. (Nathalie van Eck)

Koud Meisje [Orkater]
Ria Marks en Paul van der Laan spelen alsof hun leven ervan afhangt. De twee vullen elkaar goed aan en dat maakt deze voorstelling een lust om naar te kijken. Op een pad van stoeptegels gaan de twee elkaar te lijf. Ze vechten het met elkaar en zichzelf uit. Die tegels blijken gaandeweg ook nog heel multifunctioneel, je kunt er van alles mee maken. Marks en Van der Laan worden op het podium bijgestaan door muzikanten Arend Niks en Mick Paauwe. De muziek zorgt - zoals wel vaker bij Orkater - voor een prachtige aanvulling bij al het fysieke geweld. Het zorgt ook voor vaart in de voorstelling, hoewel Marks en Van der Laan zelf al een enorme portie energie met zich meebrengen. Tot rust komen is er haast niet bij. Dik een half uur word je meegezogen in een bijzondere, poëtische, muzikale voorstelling. (Nathalie van Eck)

Den Haag
4 juli
Op de laatste vrijdag in Den Haag is het flink druk. Gisteravond brachten Cor Bakker en Brigitte Kaandorp onverwacht een bezoekje aan de Parade om een openluchtvoorstelling te geven. Vandaag doet de Parade in de Hofstad even niet onder voor de locaties in Utrecht en Amsterdam waar het festival nog naartoe gaat. Er wordt wel geparadeerd, maar eigenlijk zitten de meeste voorstellingen wel vol. Aan het eind van de avond is het ook dringen geblazen bij de Silent Disco.

Depressie [Teatro en De Achterbankgeneratie]

De afgelopen jaren speelden de gezelschappen teatro en De Achterbankgeneratie in een eigen knusse tent. Dit jaar spelen ze samen een voorstelling en mogen ze in een van de grootste tenten optreden die deze avond volledig uitverkoopt. Regisseur Marcus Azzini kijkt tevreden. De acteurs kijken minder blij. Ze dragen zwarte t-shirts waarop in witte letters teksten zijn gedrukt als 'Ik ben er klaar mee', 'Laat me maar even' en 'Kut Parade'. "Eigenlijk kun je denken dat dit een soort prozac is voor ons," zegt een van de acteurs. De voorstelling heet dan ook niet voor niets 'Depressie'. Maar wat is dat nou eigenlijk? Op de gebruikelijke Teatro-manier worden herkenbare dingen of mensen opgesomd waar je depri van kan worden. Maar één voorbeeld wordt vergeten: Marcus Azzini niet meer op de Parade, daar wordt je pas depressief van. Met deze voorstelling neemt de veelgeprezen regisseur na vele mooie voorstellingen afscheid van het reizend festival. Een voorstelling die overigens een stuk vrolijker is dan de titel doet vermoeden. Toch zou 'Depressie' beter tot z'n recht komen in een knussere setting. (Nathalie van Eck)
'Depressie' is nog te zien tijdens de Parade in Den Haag, Utrecht en Amsterdam.

De Brakke Zondag

"O, o Den Haag, mooie stad achter de duinen." Iedereen in de Brandtoren zingt uit volle borst mee. Dat is nog eens makkelijk scoren in de Hofstad. In Amsterdam en Utrecht gaat dat niet werken, maar daar hebben de makers rekening mee gehouden, want in elke stad is een eigen thema. In Den Haag dus Den Haag. Presentator Pieter-Bas van Wiechen van De Brakke Zondag (doorgaans te vinden in Vlaams Cultuurhuis De Brakke Grond) vertelt dat hij overweegt om naar Den Haag te verhuizen. Hij heeft een ras-Hagenees met een Ado-bal onder z'n arm uitgenodigd die hem moet overtuigen en een dichter die op veilige afstand van het Haagse publiek Van Wiechen (keurige jongen in pak) probeert over te halen om vooral niet te gaan. Ook het publiek wordt betrokken in de discussies. Het gekunstelde toneelstukje slaat de plank mis, maar verder is het tijdens de Parade in Den Haag een leuke en herkenbare voorstelling voor Hagenezen en Hagenaars (het verschil zal je worden uitgelegd). (Nathalie van Eck)
'De Brakke Zondag' is nog te zien tijdens de Parade in Den Haag, Utrecht en Amsterdam.

Zum Wohl [Suver Nuver]

Vorig jaar was de Donald Duck-voorstelling van Suver Nuver een beetje flauw. Dit jaar begint het toneelstuk 'Zum Wohl' sterker met een soort Bugs Bunny tafereel, maar als snel wordt deze tekenfilm weer losgelaten. Een paar jaar geleden maakte Suver Nuver samen met regisseur Gerardjan Rijnders de plantenkas-voorstelling 'Au Bain Marie' en dit is eigenlijk een vervolg daarop. Nu wordt geprobeerd terug te gaan naar het Paradijs waar je uit gegooid bent. Rijnders is weer verantwoordelijk voor de regie. Het levert een absurde voorstelling op met veel seks en geweld. Het speelt zich af in Oostenrijk en dat leent zich natuurlijk voor de nodige grappige verkleedpartijen. Het houten decor heeft heel wat te verduren tijdens de strijd die geleverd moet worden. Complimenten overigens aan de makers van het enorme decor. De voorstelling met Peer van den Berg, Dette Glashouwer en Henk Zwart is absoluut geen standaardvoorstelling, maar dat maakt het juist wel leuk. (Nathalie van Eck)
'Zum Wohl' is nog te zien tijdens de Parade in Den Haag, Utrecht en Amsterdam.

1 juli
Het zonnetje schijnt, dus er wordt druk geparadeerd. Mensen die in de rij staan bij de algemene kassa worden nog snel verleid om naar een bepaalde voorstelling te komen kijken. Aan belangstelling geen gebrek op deze zwoele avond. Alle tenten zitten flink vol.

De 'G' van Gezellig? [Ellen ten Damme & Band]

"Dus jullie zijn mijn vrienden, gezellig!" opent een energieke Ellen ten Damme met enig cynisme in haar stem. De grote G van gezellig is prominent aanwezig op het toneel. Er omheen staat een 5-koppige band (let op de xylofoon) die erg goed speelt en Ten Damme zelf kan er ook wat van. De vaste Paradebabe heeft haar Blondie-imitatie even in de koelkast gezet en haar Duitse repertoire ingeruild voor een Nederlandstalige show. En dat is geen straf, want dit is een van haar mooiste en beste Paradevoorstellingen. Ze begint wat voorzichtig en lui met 'Ik heb geen zin om op te staan', maar gaat daarna flitsend door met een vertaling van Amy Winehouse' liedje 'Rehab'. Zelfs als ze wordt opgenomen (er wordt ook nog wat geacteerd) dan gaat dat gepaard met de nodige muzikale klanken. Echt mooi wordt het als ze een nummer van haar nieuwe album speelt, 'Durf jij'. Ten Damme heeft muziek gemaakt op gedichten van schrijver Ilja Leonard Pfeiffer, die niets anders dan beretrots kan zijn dat deze vamp zijn teksten zo mooi en gevoelig weet te brengen. Ruim een half uur genieten met een hoofdletter G. (Nathalie van Eck)
'De 'G' van Gezellig?' is nog te zien tijdens de Parade in Utrecht en Amsterdam.

De opheffing van Bob [Ocobar]
Tv-presentator en cabaretie Wilfried de Jong vertelt en het publiek hangt aan zijn lippen. Heel spannend is het verhaal over Bob niet, maar het wordt wel met een bepaalde spanning voorgedragen. En vergeet daarbij niet de ondersteuning van Ocobar (bekend van Holland Sport) die steeds weer naar een nieuwe hoogtepunt toewerkt. De combinatie verhaal-muziek werkt goed. Dat bleek twee jaar geleden ook toen Ocobar samen met Daniël Boissevain de voorstelling 'Nuvolari!' maakte over de Italiaanse autocoureur. Nu is het verhaal wat simpeler, licht-erotisch zelfs en soms luguber. Inhoudelijk is het niets, maar het publiek vreet het op deze warme zomeravond; er wordt zelfs een extra voorstelling ingelast. Het verhaal is zo bizar dat je niet anders kunt dan er om lachen en blijven luisteren naar De Jong. (Nathalie van Eck)
'De opheffing van Bob' is alleen nog te zien tijdens de Parade in Den Haag.

Wonderen [Lieke Benders]

Als je voor Cinerama staat, dan zou je gezien het glitterpakje van de dame die de voorstelling 'Wonderen' aanprijst kunnen denken aan een goochelshow. Als dan binnen een brave jongen in wybertjestrui wat eten naar binnen werkt, krab je jezelf even achter de oren: wat zal dit gaan worden? Die vraag blijft lang onbeantwoord. Lieke Benders (afgestudeerd aan de Toneelacademie in Maastricht) heeft het thema wonderen breed getrokken. En zo worden magie en godsdienst verenigd. Maar voor het zover is, is een lange weg te gaan. Hier en daar wordt zelfs wat gezucht. Het is dan ook niet makkelijk om je volledig af te sluiten van de Paradegeluiden om je heen tijdens de stille momenten. Maar het magische, spookachtige en sprookjesachtige dwingen op de een of andere manier toch respect af. Het idee is leuk van deze voorstelling, maar het komt hier niet lekker uit de verf. (Nathalie van Eck)
'Wonderen' is nog te zien tijdens de Parade in Den Haag en Utrecht.

27 juni
De tenten van de Parade staan inmiddels in Den Haag, waar het festival nog ruim een week te bezoeken is. Niet alleen volwassenen kunnen genoeg nieuwe voorstellingen gaan zien, ook aan de kinderen wordt elke middag vanaf 15.00 uur gedacht. Zondag 29 juni gaat de Parade al om 14.00 uur open met extra matineevoorstellingen.

After Dark [Area 51]

In Den Haag mag het Haagse dansgezelschap Area 51 de opening verzorgen met de voorstelling 'After Dark'. Dit is de eerste productie van het nieuwe gezelschap van choreograaf David Middendorp en componist en muzikant Jeffrey Bruinsma. Deze laatste man speelt tijdens de hele voorstelling viool en Brice Soniano speelt contrabas. Twintig minuten klinken er jazzy deuntjes waarop Anouk Cappuyns haar kunsten vertoond. Ze speelt een spel met haar eigen schaduw en speelt samen met haar evenbeeld. Op de vloer worden namelijk beelden geprojecteerd. Vorig jaar wist Middendorp ook te verrassen met projecties tijdens de voorstelling 'Droomschetsen' en dit jaar gaat hij nog verder. Het ziet er fantastisch uit. Respect ook voor de danseres in kwestie die wel heel goed op haar passen moet letten, want een stap te ver en het hele beeld klopt niet meer. Hier en daar is de voorstelling wat ongrijpbaar, maar dat maakt het juist ook wel interessant. Van verveling is geen moment sprake. De staande ovatie aan het eind van deze sprankelende en originele dansvoorstelling is volkomen terecht. (Nathalie van Eck)
'After Dark' is nog te zien tijdens de Parade in Den Haag, Utrecht en Amsterdam.

Open Deuren Naar Geluk [Mondo Leone]

Vorig jaar moest Leon Giesen zijn Paradetournee aflassen na de dood van een goede vriend. Hij vertelt er kort over in zijn nieuwe voorstelling 'Open Deuren naar Geluk'. Deze show is anders dan de andere programma's waarmee hij voorgaande jaren op het festival te vinden is. Geen losse op zichzelf staande liedjes met een grappig verhaal (dag 'Hendrix Huisje'), maar één geheel (beginnend bij do en eindigend bij do). Giesen komt met zijn eigen gelukstheorie en zingt: "medicijn tegen de pijn, dat wij van voorbijgaande aard zijn". Dood, leven en vooral gelukkig staan centraal en dat maakt deze voorstelling ook meteen een stuk serieuzer dan zijn vorige shows wat vooral in het begin even wennen is. Desalniettemin blijft hij een vrolijke chaoot en loopt even van het podium om een kapo voor z'n gitaar te pakken. Ook de filmbeelden vormen nog altijd een belangrijk onderdeel van zijn voorstelling. Met korte filmpjes van het Filmmuseum maakt hij prachtige (kijk)liedjes als 'Lalala' en 'Je danst zoals je in bed bent'. De subtiele woordgrappen, de creativiteit met beeld en de fijne, doch simpele melodieën blijven de kracht van Leon Giesen. (Nathalie van Eck)
'Open Deuren Naar Geluk' is nog te zien tijdens de Parade in Den Haag, Utrecht en Amsterdam`.

De Reus [Hotel Modern]

Uit de Brandtoren klinkt hard gekreun dat over het hele Paradeterrein te horen is. Wat gebeurt daar? Als bij de kassa ook nog eens de waarschuwingssymbolen seks en niet geschikt voor mensen onder de 16 worden aangegeven, dan weet je het wel. De knusse toren is even het hol van reus Waldo, een grote viespeuk met een snor en overal vuilnis om zich heen. Hij (of eigenlijk zij, want Arlène Hoornweg is in zijn huid gekropen) zegt niet veel, maar de mimiek is duidelijk genoeg. Het Rotterdamse theatercollectief Hotel Modern staat bekend om voorstellingen met maquettekunst, poppenspel en muziek. Ook tijdens deze minivoorstelling komt er muziek en een pop aan te pas. Een Française brengt het hoofd op hol van de reus, terwijl ondertussen het bekende 'Je t'aime. moi non plus' te horen is. De kleine details zijn leuk en de uitwerking is aardig, maar van hoog niveau is de eerste Paradevoorstelling van dit gezelschap niet. (Nathalie van Eck)
'De Reus' is alleen nog te zien tijdens de Parade in Den Haag.

Rotterdam
21 juni
In Rotterdam wordt de Parade een paar keer geconfronteerd met minder bezoekers door het EK. En als er een kwartfinale wordt gespeeld, blijken de Parade-artiesten ook maar gewoon mensen en besluiten ze niet de hele avond te willen optreden waardoor een aantal voorstellingen vervalt. Her en der worden nog wat tv's aangezet en in een van de tenten is de wedstrijd zelfs op een groot scherm te volgen. Toch zijn de tribunes van de voorstellingen die wel doorgaan goed gevuld.

Mon Bouillon Deux [Kees & Eddie]

Twee mannen met hun instrumenten en een keuken. Zijn dat niet.? Ja hoor! Na hun succesvolle voorstelling 'Mon Bouillon' zijn Kees (van der Vooren) en Eddie (B. Wahr) ook dit jaar te vinden op de Parade. Wie dit muzikale en vindingrijke duo vorig jaar gemist heeft, krijgt nu een herkansing. Geïnspireerd door de keuken, speelt zich in dat stukje van het huis wederom van alles af. Vliegensvlug bereiden de heren een maaltijd en laten ze zien wat hun keuken allemaal 'kan'. Het komt in 'Mon Bouillon Deux' nog meer aan op timing. De hele voorstelling zit strak in elkaar. Ook als je de vorige show hebt gezien, zal je nog worden verrast door bijvoorbeeld een wending in het verhaal. De muziek is goed, de videobeelden leuk en het verhaal grappig. Geen straf om een half uur opgesloten te zitten met deze artiesten. (Nathalie van Eck)
'Mon Bouillon Deux' is te zien tijdens de Parade in Rotterdam, Den Haag, Utrecht en Amsterdam.

Meerdere Kansen voor een eerste indruk [Art-Jan de Vries]

Wie zijn toch die hossende mensen en wat hebben ze binnen gedaan? Je vraagt het je af als je langs de Sauna in het NAi-gebouw loopt. Voorafgaand aan de voorstelling wordt niets losgelaten over de show en ook als je binnen op elkaar gepakt staat, heb je nog geen idee wat je te wachten staat terwijl je luistert naar de stem van Loes Luca. En dan is daar Art-Jan de Vries. Deze sympathieke jongen studeerde in 2007 af aan de Mime opleiding in Amsterdam. Samen met Micha Schneijderberg is hij verantwoordelijk voor de bijzondere voorstelling 'Meerdere Kansen voor een eerste indruk'. Even iets heel anders dan de andere voorstellingen die op de Parade te zien zijn. En toch past deze actieve show uitstekend op zo'n festival als deze. Je leert iets over jezelf en anderen op een grappige manier. Of je verlegen bent of heel open maakt niets uit. Al gaat het - zoals de titel al doet vermoeden - wel over een eerste indruk. Ondervind het zelf, maar wees er snel bij want de voorstelling is snel uitverkocht. (Nathalie van Eck)
'Meerdere Kansen voor een eerste indruk' is te zien tijdens de Parade in Rotterdam, Den Haag, Utrecht en Amsterdam.

Groeten uit Den Ilp [Het Theaterproletariaat/tg Casco]

Hoe groot is de tegenstelling; vorig jaar speelde Dick van den Toorn mee in de flauwe voorstelling 'Mario, ga eens opendoen, er wordt gebeld' en nu staat hij bloedserieus in een tent te doen alsof hij Anton Heyboer is. Van den Toorn kwam op het idee van een voorstelling over deze eigenaardige kunstenaar toen hij een tentoonstelling van hem bezocht. Het leverde het toneelstuk 'Groeten uit Den Ilp' op. Regisseur Don Duyns heeft de (soms best pittige) tekst geschreven. "Jezus homofiele Christus! Waarom zijn deze gasten hier?" verwelkomt Van den Toorn zijn publiek. In een soort witte stal laat hij verschillende kanten van Heyboer zien. Als hij schildert, als hij krankzinnig wordt, als hij genegenheid zoekt bij een van zijn meiden en toch weer niet. Het is steeds weer even wennen en dat maakt het zo lastig om in een half uur durende voorstelling grip te krijgen op dit figuur. Naar het eind toe wordt het mooier en beter. Waarschijnlijk komt deze voorstelling beter tot z'n recht als Don Duyns het stuk nog wat rustiger uitbreidt. (Nathalie van Eck)
'Groeten uit Den Ilp' is te zien tijdens de Parade in Rotterdam, Den Haag, Utrecht en Amsterdam.

Fools on Parade [Eric Koller]

Al touwtje springend komt Eric Koller op. Je merkt het meteen: in zijn nieuwste late night show op de Parade heeft het publiek minder inspraak. Tijdens 'Schuif es in' en 'Freaky Late Night' kon het publiek invloed uitoefenen op de scènes die Koller ging spelen. Nu staat alles vast. Dus bye bye Jan Klaassen en dag Bingo. Maar gelukkig zijn er een paar goede scènes overgebleven. Sommige zullen herkenbaar zijn, maar Koller heeft ze wel verbeterd. En als je nog nooit een vrijdag- of zaterdagavondshow van hem hebt bekeken, dan zul je je lachspieren niet onder controle kunnen houden. Eén scène komt ook terug in de andere voorstelling die Koller op de Parade speelt: 'Hippo'. Dat is enigszins jammer, maar het is geen vervelende imitatie om naar te kijken. "Als Nederland gaat verliezen, had jij toch nog een leuke avond in onze tent," klonk het voorafgaand bij de kassa van 'Fools on Parade'. En ze hebben gelijk gekregen! (Nathalie van Eck)
'Fools on Parade' is te zien tijdens de Parade in Rotterdam, Den Haag en Utrecht.

17 juni

De Parade is nog tot en met aanstaande zondag te vinden in Rotterdam. Wie al is langs geweest, kan inmiddels weer een nieuwe ronde maken omdat een aantal voorstellingen is vervangen door andere. Nieuwe ronde, nieuwe kansen en laat je verrassen.

Wie is er bang voor de dood? [Alix Adams en Kim Scheerder]

Het is natuurlijk onvermijdelijk dat de titel van deze voorstelling voorgelegd wordt aan het publiek. "Wie is er bang voor de dood?" Hier en daar gaan een paar vingers voorzichtig omhoog. Alix Adams en Kim Scheerder spelen Marie-Jeanne en Carolien van Opshoorn, twee begrafenisbegeleidsters, en zijn daar erg goed in. Ze weten het publiek op hun gemak te stellen en tegelijkertijd ook steeds weer een emotioneler treetje hoger te gaan. Je voelt een ritueel aankomen, maar eerst moeten er nog weetjes die niet iedereen wil horen worden verklapt en wordt er gezongen. Uit volle borst zingt iedereen 'Waarheen, waarvoor' van Mieke Telkamp mee. Het is een persoonlijke voorstelling waarbij contact met publiek erg belangrijk is. Om die reden is het toch wel storend dat de vrolijke noten van de andere Paradevoorstellingen doordringen in deze tent waar het om serieuze zaken gaat en mensen soms hun hart luchten. Adams en Scheerder laten zich er in ieder geval niet door afleiden en maken een prachtige voorstelling, die niemand ongeroerd zal laten. (Nathalie van Eck)
'Wie is er bang voor de dood?' is te zien tijdens de Parade in Rotterdam, Utrecht en Amsterdam.

Lost & Found [De Glazen Kin]

Overal staan koffers. En tussen de enigszins geordende chaos zitten twee mannen in magazijnkleren alle gevonden voorwerpen te labelen. Als een kind zo blij springen ze op als hen een nieuw voorwerp toekomt. Dat is dan ook het moment dat de dagelijkse werksleur wordt doorbroken en er korte, absurde en fantasierijke sketches worden opgevoerd. Daniel van den Broeke en Erik van Welzen krijgen met gemak het publiek aan het lachen. Ze zijn origineel en hebben een perfecte timing. Met de juiste muziek en lichteffecten erbij komen ze helemaal tot hun recht. Aan het eind slaan de jongens door, het punt van over de top wordt bereikt. Het kan nog net; deze theatermakers weten hoe ver ze kunnen gaan. De Glazen Kin is een relatief nieuwe Rotterdamse straat- en locatietheatergezelschap dat met deze voorstelling een mooi visitekaartje afgeeft. (Nathalie van Eck)
'Lost & Found' is te zien tijdens de Parade in Rotterdam, Utrecht en Amsterdam.

Hippo [Eric Koller]

"Ik vind jullie heel dapper. Ik had het niet verwacht. En verder ga ik er niets over zeggen want het interesseert ons toch niets," zegt Eric Koller terwijl de EK-wedstrijd Nederland tegen Roemenië net is begonnen. Hij had dus zijn geweldige voetbalsketch uit de kast kunnen trekken die hij inmiddels meerdere keren tijdens dit festival heeft vertoond, maar wellicht bewaart hij die weer voor z'n Late-Night voorstelling (elke vrijdag en zaterdag op de Parade). Om toch iets met sport te doen, komt hij op als golfballetje. Zijn mimiek is erg goed en onder begeleiding van Peter de Jong (Maxi van Mini) lijkt hij ook steeds meer te groeien. Koller laat nog wat sporten zien en wisselt dat af met komische en vooral voor iedereen herkenbare situaties, personen of dieren. Zonder te praten weet je precies wat hij bedoelt. Eenvoud is Koller en Koller is eenvoud. En dat is knap en vooral erg leuk. (Nathalie van Eck)
'Hippo' is te zien tijdens de Parade in Rotterdam, Den Haag en Utrecht.

15 juni
De groene loper rondom het Paradeterrein wordt goed gebruikt op deze zondag. Terwijl 'Ferry & Fred's frikandellen festival' behoorlijk vol zit aan het begin van de avond, kijken andere mensen nog rustig om zich heen en krijgen af en toe een flyer in de hand gedrukt van een voorstelling die ze later die avond kunnen bekijken.

Transformers [Remco Vrijdag & Micha Molthoff]

In half Amerikaans, half Nederlands wordt het publiek (de bevolking van Uruzgan) welkom geheten door militairen Remko Vrijdag en Micha Molthoff. Het is tijd voor de "bonte evening", laten ze weten en duiken meteen op hun veldbedden om een dialoog tussen Bert en Ernie op te voeren. Daarna volgend nog meer grappige imitaties, afgewisseld met gesprekken over bekende Nederlanders en muzikale onderbrekingen. Vooral het Johan Cruijff-lied is sterk. Verder moet je de voorstelling vooral vergelijken met het niveau van een bonte avond. Puur vermaak dus. Molthoff is de meest muzikale van de twee; hij heeft dan ook bij het Concertgebouworkest gespeeld. Verder werkte hij samen met Herman van Veen en Frank Groothof. Remko Vrijdag heeft ook een muzikale achtergrond als liedjeszanger, maar hij is vooral bekend als Vliegende Panter. Samen houden ze met gemak een half uur lang de aandacht van het publiek vast. (Nathalie van Eck)
'Transformers' is te zien tijdens de Parade in Rotterdam en Amsterdam.

seXY chromosomen [team seXY]

"De evolutie van het leven is ondenkbaar zonder seks", wordt in een documentaireachtig filmpje uitgelegd aan het Paradepubliek. Er volgt een verhaal over chromosomen (je hebt er 23) en genen. Het filmpje zou het goed doen tijdens biologieles. Het publiek zit op ronde, doorzichtige ballen (eitjes?) in afwachting van de zaadcellen X en Y. De dialoog tussen X en Y is matig, maar wat voor een interessant gesprek zouden ze met elkaar kunnen voeren? Het hoogtepunt is dan ook als ze in actie komen. In combinatie met het filmpje, geregisseerd door Willem Weemhoff, is het een mooie voorstelling geworden die zelfs meerdere malen door dezelfde mensen wordt bezocht. Ook de merchandise, een t-shirt met de letters X en Y, doet het goed. Volg de witte zaadjes (niet te missen) op het terrein naar de XY tent. (Nathalie van Eck)
'seXY chromosomen' is te zien tijdens de Parade in Rotterdam, Den Haag, Utrecht en Amsterdam.

Hand van God. Maradona [Donatella Civile]

Diego Armando Maradona. Op een groot groen veld omringd door een witte tribune in een zaal van de NAI vertelt actrice Donatella Civile gepassioneerd over deze topvoetballer. In Argentijns voetbaltenue dreunt ze feitjes op. Ze speelt in op herkenbare momenten in de voetbalwereld en laat op grappige wijze de frustraties zien als ze een wedstrijd op televisie bekijkt. "Hoeveel WK's kan je hart eigenlijk aan?" vraagt ze zich hardop af. Dan wordt het plotseling wat persoonlijker. Maradona zou haar vader zijn. Ze zoekt hem op, terwijl een camera met haar meeloopt en het publiek haar gezicht overal goed kan bekijken via de projectieschermen. Privé-situaties worden vermengd met voetbal; het is erg goed bedacht. Donatella Civile zit een paar keer tegen het randje van ontroeren aan, maar door de heel steriele omgeving blijft deze solovoorstelling afstandelijk. Civile doet erg haar best en weet in haar eentje goed hoe ze het publiek moet bespelen, maar het wordt niet de dromerige voorstelling die het had kunnen worden. (Nathalie van Eck)
'Hand van God. Maradona' is alleen te zien tijdens de Parade in Rotterdam.

13 juni
Een week eerder dan voorgaande jaren zijn de tenten opgezet in Rotterdam, zodat het festival een week langer in Utrecht kan blijven. Maar dat is niet het enige vreemde aan deze editie in de Maasstad. Als je in de buurt van het festivalterrein bent, zie je meteen al een gigantische stellage staan: de Paradetraverse. Het biedt op vijf meter hoogte een mooi uitzicht op het terrein en vormt de verbinding tussen de stad en het Museumpark. Je kan er gratis overheen lopen en af en toe vertellen architecten en kunstenaars er 'Publieke Geheimen'.

Three [Conny Janssen Danst]
Conny Janssen Danst is voor het vijfde jaar te vinden op de Parade. Het Rotterdamse dansgezelschap weet steeds weer te verrassen met sterke choreografieën, ook dit jaar. Maarten Hunink, Martijn Kappers en Nao Tokuhashi spelen samen in 'Three'. Deze voorstelling hebben ze al op andere plekken gespeeld en het is terecht dat ze er nu ook mee op de Parade staan. In een klein halfuurtje 'vechten' twee mannen om de Japanse vrouw; drie is teveel. Ze dagen elkaar uit, dansen in duo's en met z'n drieën tegelijk op muziek van Bach en Cage. Het is een stoere dans, heel strak getimed en kent soms onvoorspelbare wendingen. De bewegingen zijn vloeiend en evenwicht bewaren is voor de dansers niet moeilijk. De een doet niet onder voor de ander, dit trio is erg goed op elkaar ingespeeld. (Nathalie van Eck)
'Three' is alleen te zien tijdens de Parade in Rotterdam.

Celluloid Fever: The Goddess [EAST47]

Zitten is er niet bij in de Blauwe Hemel. In deze tent zijn zes projectieschermen opgehangen waarop beelden worden vertoond die als een carrousel om je heen draaien. Je zou er duizelig van kunnen worden, maar dat is niet de bedoeling. Je focust je uiteindelijk toch op het stralend middelpunt: Monique van Haasteren. Al bij binnenkomst zingt ze haar publiek toe, onder begeleiding van de band Coparck. Als de voorstelling begint wordt ze geïntroduceerd als Rita Haysworth. Deze bekende actrice en seksbom overleed in 1987. Haasteren laat een deel van het leven van deze diva zien aan de hand van verschillende plekken waar het publiek zich dan ook in bevindt, zoals een drukke nachtclub bijvoorbeeld. Ontsnappen is onmogelijk, al weet een aantal mensen toch tijdens de voorstelling de uitgang te vinden (wat Van Haasteren natuurlijk niet onopgemerkt voorbij laat gaan). Je wordt volledig meegezogen in het verhaal en de beelden. Met een beklemmend gevoel volg je de neurotische trekjes van Haysworth. De jonge regisseurs Arjen Hosper en Martijn Vorstenbosch hebben een mooie combinatie bedacht van film, muziek en theater. Het klopt aan alle kanten. Van Haasteren speelt en zingt de sterren van de hemel, zij is een ware diva. (Nathalie van Eck)

'Celluloid Fever: The Goddess' is te zien tijdens de Parade in Rotterdam, Den Haag, Utrecht en Amsterdam.

Cirklo [Dansgroep Krisztina de Châtel]

Het circustheater is in Rotterdam even het domein van dansgroep Krisztina de Châtel. In de piste treden een twirlster, twee islamitische bedelmonniken (derwisjen) en vier dansers op. De voorstelling begint met de vier dansers op de grond en Europees Kampioen Twirling, Sabina Hoogendijk. Deze laatste weet met haar balletachtergrond in combinatie met de handigheid waarmee ze haar majorettestok laat bewegen flinke energie los te maken. Een flitsend begin van deze dansvoorstelling. Daarna wordt het even onduidelijk waar de voorstelling naartoe gaat, maar als de twee derwisjen opstaan en hun plek in de voorstelling innemen, neemt de spiritualiteit duidelijk de overhand. De muziek en de soefigedichten zijn van toegevoegde waarde en de Nederlands-Turkse broers Tahsin en Oruç Sürücü kunnen op doodse stilte van het publiek rekenen als ze vele minuten in de rondte staan te draaien. Voor hen is dat een vorm van meditatie en gebed en daar is het publiek getuigen van. De langere versie van deze voorstelling kon eerder nog op wat kritiek rekenen van journalisten, maar deze kortere Paradeversie is erg vlot en verrassend. (Nathalie van Eck)

'Cirklo' is alleen te zien tijdens de Parade in Rotterdam.

Bekijk ook ons fotoverslag.

Artikel informatie

Redacteur:	Chris Belloni, Nathalie van Eck, Simcha Tas, Veerle Corstens
Speelperiode:	tot en met 17-08-2008
Website:	http://www.deparade.nl

Artikelen

meer artikelen...

Advertentie

redacteuren

gezocht

In première
11-09	Festival 5D
15-09	De Wijze Kater
16-09	Zwanen-zang
17-09	Axis Festival
18-09	Dorp / Het verhaal van een vooruitzicht
18-09	Steen Papier Schaar
19-09	Kortjakje
meer premières...

Nieuws

Zes theatercursussen te volgen in Stadsschouwburg Amsterdam 09-09-2010
SP stelt kamervragen over verdwijnen kleinkunst van radio 2 09-09-2010
Sanja Mitrovic wint BNG theaterprijs 2010 08-09-2010
Prijs van de Kritiek 2010 naar M-Lab 07-09-2010
Frascati maakt programmering Frascati Internationaal: Tender Fall bekend 06-09-2010
Jeroen Spitzenberger wint Guido de Moorprijs 2010 06-09-2010
Nieuwe lichting acteurs van ArtEZ Toneelschool hernemen 'Blue Remembered Hills' 03-09-2010
Hans Kemna wint ACT-Award 2010 02-09-2010

meer nieuws...

Advertenties