De Muzikale Helden [De Kleine Komedie]

Muziek staat in een traditie, en zangers zijn beïnvloed door alle muziek die ze ooit gehoord hebben. Dat laten zeer diverse zangers zien in de voorstelling ‘De Muzikale Helden’, geregisseerd door Kees Prins. Country, gospel en franse chansons komen voorbij op deze avond die een initiatief is van Paul de Munnik en de Kleine Komedie.

Op het podium van de Kleine Komedie in Amsterdam staan vanavond zeven Nederlandse zangers. Van oud (Rick de Leeuw) tot jong (Tjeerd Bomhof van Voicst) en van gearriveerd (Paul de Munnik) tot net nieuw in het vak (Janne Schra). Edsilia Rombley, allang niet meer alleen bekend van het Soundmixshow en Eurovisie songfestival, staat op het podium naast Giovanca die na een carrière als achtergrondzangeres nu solo succes heeft. Zij worden aangevuld met actrice en zangeres Ricky Koole.

Inspirerende liedjes en gevoelige anekdotes
De zangers zingen niet uit hun eigen repertoire maar brengen liedjes die hen inspireerden. Er worden anekdotes verteld over liedjes als ´Hey´ van de Pixies of ´Little Girl Blue´ van Janis Joplin. Het zijn geen openbaringen waarin de zanger vertelt wanneer hij of zij het inzicht kreeg om zanger te worden, maar kleine verhalen die vaak mooi en ontroerend zijn. Bijvoorbeeld het liedje dat Giovanca herinnert aan het moment dat ze voor het eerst ontdekte dat ze zwart was. Of Rick de Leeuw, de stoere zanger van de Tröckener Kecks, die een ingetogen anekdote vertelt over het liedje dat hem herinnert aan de begrafenis van zijn moeder. Geestig is het bij Janne Schra: “mijn ouders hadden best veel platen vond ik, een stuk of tien.” Logisch dat die muziek goed is blijven hangen bij de zangeres van Room Eleven. Het nummer ´C´est Si Bon´ van Eartha Kitt heeft ze zoveel gehoord in haar jeugd dat ze het nu met bijzonder veel gevoel ten gehore kan brengen.

Invloeden van voorgangers
Deze bonte groep zangers wordt geïntroduceerd door Leo Blokhuis. Hij staat genietend te kijken naar alle optredens en geeft tussendoor een college over muziek. En dit is het enige punt waar het mis gaat in deze voorstelling. Waar de zangers juist persoonlijke herinneringen vertellen uit hun jeugd, laat Blokhuis horen waar zijn grote held Bob Dylan zijn invloed uit haalt. Hij laat voorbeelden horen van muziek waar Dylan naar luisterde waardoor je duidelijk de invloeden van zijn voorgangers hoort. De technische benadering van Blokhuis komt niet overeen met de persoonlijke benadering van de rest van het ensemble en dit maakt dat de voorstelling helaas geen geheel vormt.

Blijft staan dat er getalenteerde zangers op een podium staan met prachtige diverse oude nummers onder het motto ‘te zingen wat ik kan en te zijn wat ik zing’ zoals Blokhuis aan het begin van de avond het aankondigde. Met als gevolg dat je bij het applaus bedenkt dat we in onze handjes mogen knijpen dat we in Nederland zulke goede zangers hebben.