| Artikel |
Copyright Sanne Peper De voorstelling ‘De Misantroop’, ook wel ‘de Mensenhater’ genoemd, gaat over de eigenaardige man Alceste. Deze man gelooft oprecht in een wereld waarin waarheid en openhartigheid grote deugden zijn. Hij valt niet te betrappen op een kleine oneerlijkheid, zelfs een leugentje om bestwil rolt bij hem niet over de lippen. Zelfs als het hem impopulair maakt, zal hij de mensen zijn waarheid blijven vertellen. Concessies zijn hem vreemd. Hierin gaat hij zo ver dat hij van iedereen vervreemdt, ook van zijn geliefde Célimène.
Evenals in eerdere voorstellingen is het opmerkelijk te zien met welk spelenthousiasme de spelers van Toneelgroep Oostpool op de planken staan. Sanne den Hartogh maakt van Alceste een cynisch mannetje, die met gekwelde blik door het leven gaat. Den Hartogh maakt hem geloofwaardig: de onvrede staat met diepe kerven in zijn gezicht gebeiteld, het moralisme zit diep in zijn vezels. Hoe anders is Alcestes vriend Philinte, mooi gespeeld door Stefan Rokebrand, die met een glimlach op het gezicht het misprijzen van zijn vriend aanhoort. Philinte staat een stuk positiever in het leven en dat wordt goed verbeeld door Rokebrand. Hij probeert zijn vriend de mooie dingen van het leven te laten zien. Célimène wordt fraai vertolkt door Alejandra Theus. Lichtvoetig en levenslustig laat ze het hart van de beide vrienden sneller kloppen.
Principes
Copyright Sanne Peper Toneelgroep Oostpool maakt met ‘De Misantroop’ weer een parel van een voorstelling. Op heldere wijze worden twee verhalen uit de doeken gedaan. Ten eerste het liefdesverhaal van twee mensen die van elkaar houden, maar tegelijkertijd wordt er ook een pamflet geschetst dat gelezen kan worden als een aanklacht tegen de lege tijdsgeest. In de huidige, gedigitaliseerde wereld versmelten identiteiten en wordt meedoen met de massa de norm. We leven in een wereld met de vrijheid om eigen keuzes te maken, maar juist die vrijheid lijkt soms te beangstigen.
Regisseur Erik Whien laat in deze enscenering duidelijk zien dat het veel vergt van de mens om eigen keuzes te maken en achter de eigen principes te blijven staan. De starre Alceste is immers op zoek naar de waarheid en omdat hij vasthoudt aan zijn eigen principes verwijdert hij zich van de mensen om hem heen en van de maatschappij. Hij eindigt verbitterd en alleen. Toch is deze voorstelling geen pleidooi om je achter de grote massa te verschuilen, integendeel. Whien laat zien dat het kracht en volharding kost om aan eigen principes vast te houden. Hij levert hiermee weer een belangwekkende voorstelling die stof biedt tot zelfreflectie.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|