Euthanasie is niet meteen een thema waarvoor je heel hard naar het theater rent. Het wordt al snel pijnlijk en zo'n toneelstuk roept ongetwijfeld herinneringen op aan dierbare overledenen. De tranen van de toeschouwers vloeien dan ook rijkelijk als het moment van afscheid nemen is gekomen. Maar tot die tijd is 'De Goede Dood' vooral een toneelstuk waarover hardop kan worden gelachen.
Copyright Ben van Duin
Goede cast
In dit toneelstuk zie je alle personen op hun eigen manier met het aanstaande verlies omgaan. Het is allemaal geloofwaardig neergezet door een perfect bij elkaar passende cast. Niemand doet voor elkaar onder. Peter Tuinman als dokter en vriend giet zich vol en zit er zichtbaar mee dat hij de volgende ochtend de injecties moet toedienen. Hans Thissen als autistische broer speelt ontroerend goed. De dochter (Saskia Bonarius) probeert zich groot te houden, maar stikt van verdriet. En echtgenoot (Will van Kralingen) hobbelt overal tussendoor als een zuster die haar eigen gevoel aan de kant zet. Ze zijn stuk voor stuk interessant om naar te kijken, al worden de karakters soms wel erg vet aangezet. En de hoofdrolspeler? Die zet de zieke patiënt in z'n pyjama heel subtiel neer, zonder alle aandacht op te eisen en zich overdreven ziek aan te stellen.
Copyright Ben van Duin
'De Goede Dood' heeft de Toneel Publieksprijs 2007-2008 gewonnen.
