| Artikel |
Een voorstelling met dieren hadden we al wel eens gezien. Zo zagen we eerder al hoe ‘Kikker’ tot leven kwam, hoe ‘Nijntje’ de bühne besteeg, en zagen we de hondjes ‘Woezel en Pip’ al vrolijk over het toneel denderen. Dus een dalmatiër op het toneel lijkt geen probleem. Maar hoe krijg je 101 dalmatiërs in een theater? Leopold Witte nam de uitdaging aan. Het resulteert in een middag vol verrassende vondsten, en een hele hoop honden.
 Copyright Joris van Bennekom
Han Römer maakte de bewerking van de tekst naar aanleiding van het originele boek van Dodie Smith. Het stuk zit vol geweldige woordspellingen en ook volwassen grappen. Met name de bijzondere relatie tussen mens en hond wordt erg goed beschreven. Wat snapt de mens van de hond? Maar snapt de hond ook iets van de mens?
Toneelbeeld
Het verhaal speelt zich af op vele locaties. Dit wordt opgelost door de podiumdelen die op het podium zijn neergezet, telkens met kleine details te veranderen. Zo fungeert het decor door middel van een achterdoek als huiskamer en keuken. En verandert het door de toevoeging van bomen in een bos, waarna een tafel het geheel weer omtovert tot een eetzaal. Een groot deel van de details, zoals bomen, borden, en kandelaars is uitgewerkt als houten bord. Dit maakt de decorwissels overzichtelijk en duidelijk. Alle wisselingen van decor en locatie worden uitgevoerd door de spelers zelf.
Absurdistisch poppenspel
De honden in de voorstelling zijn prachtige poppen bespeeld door zeer getalenteerde poppenspelers als Roos van Erkel (Teefje) en Thomas Höppener (Pongo). Ook complimenten voor Remco Sietsema, die op briljante wijze de kat Luitenant Tip tot leven wekt.
De poppenspelers in deze voorstelling staan tevens op toneel als acteur. Ze praten door middel van de beesten, maar ook als zichzelf. Dit werkt op sommige punten erg verwarrend voor de volwassenen, maar de kinderen lijken er geen erg in te hebben. Het is onduidelijk waarom regisseur Leopold Witte de keuze heeft gemaakt om de poppenspelers ook als persoon te laten optreden. Dit is wel iets wat vaker gebeurt in de voorstelling. Zo kan een personage ook ineens dialoog voeren met een van de spelers die op dat moment geen functie heeft in de scène, en bijvoorbeeld alleen maar op was voor een changement. Zo krijgen de honden op een gegeven moment een belangrijke aanwijzing van een man die slechts een decorstuk komt wisselen en verder geen rol heeft. Dit geeft het geheel een wat absurdistisch gevoel mee.
 Copyright Joris van Bennekom
In de voorstelling komen in totaal drie liedjes voor. De vraag is toch of dit werkelijk iets toevoegt aan de voorstelling. De liedjes zijn vooral een bevestiging van wat zich op het toneel afspeelt, en zijn daarom wat geforceerd. De nummers voelen eerder als herhaling dan dat ze het verhaal ondersteunen. Het was misschien beter geweest om of meer liedjes in te schrijven of de liedjes er in het geheel uit te laten. De nummers worden begeleid door de andere spelers, die met hun instrumenten op een hoek van het podium staan.
Een feest voor kinderen
Al met al is ‘De 101 dalmatiërs’ een zeer gezellige voorstelling. Vanuit het perspectief van een volwassene zijn er wat onduidelijkheden over bepaalde keuzes van de regisseur. Voor de kinderen is het echter zonder twijfel een zeer geslaagde middag.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
