| Artikel |
Breaking the news [Orkater]
Hoe kiezen journalisten welk nieuws wij te zien krijgen op tv? Wie bepaalt de aanpak van talkshowpresentatoren? En tot wat voor mediastunts zijn politici bereid om toch maar in de publiciteit te komen? De Orkater-satire ‘Breaking the News’ stelt de wereld van de journalistiek aan de kaak.
Copyright Ben van Duin De floormanager spreekt de zaal rechtstreeks toe: de toeschouwers bij de Orkater-voorstelling ‘Breaking the News’ is zogenaamd publiek bij de tv-uitzending die zo meteen gaat beginnen. Of we willen applaudisseren als de presentator binnenkomt. Of we nu en dan hartelijk willen lachen. En alsjeblieft niet trekkebekken, want dat ziet er op tv niet uit, luidt de instructie aan de toeschouwers. Orkater-schrijvers Geert Lageveen en Leopold Witte gebruiken de setting van een actualiteiten-talkshow à la Pauw en Witteman om hun kritiek op de hijgerigheid van de televisiejournalistiek vorm te geven.
Smaakvol en spraakmakend
Geert Lageveen zelf speelt Bart van Egmond, presentator van het talkshow Nieuws van de Dag. Volgens de eindredacteur “een smaakvolle en spraakmakende talkshow die verdergaat dan de waan van de dag.” Klinkt goed, maar het is niet waar: de keuze voor onderwerpen in de talkshow hangt af van het sensatiepeil van het onderwerp. Politici vraag je alleen te gast wanneer je ze kunt provoceren tot het doen van extreme uitspraken. En de politici worden op hun beurt door hun mediatrainers gedwongen een koers te kiezen die het misschien goed doet in de peilingen, maar die niks meer te maken heeft met hun politieke principes.
Leopold Witte speelt een linkse politicus, van huis uit arts, die de politiek in is gegaan opdat de gezondheidszorg op peil zal blijven. Juist die zorg wordt tijdens talkshows natuurlijk zijn politieke Achilleshiel.
Journalistieke satire
Copyright Ben van Duin ‘Breaking the News’ is ontstaan volgens dezelfde formule als indertijd ‘Kamp Holland’ (2008) van Orkater. Voor die voorstelling bezochten schrijvers Witte en Lageveen de Nederlandse militairen in Uruzgan. Op basis van hun ervaringen maakten ze vervolgens een snoeiharde, kritische voorstelling over nut en noodzaak van de internationale rol van het Nederlandse leger. Op gelijksoortige wijze pakken Witte en Lageveen in ‘Breaking the News’ de wereld aan van talkshows en journalistiek. De schrijvers bedanken op het bijgaande programma onder anderen de redacties van NOS-journaal en RTL-nieuws, de redactie van Pauw en Witteman en een batterij verslaggevers.
Resultaat is een satire op de journalistieke talkshow die helaas een stuk minder bijtend is dan ‘Kamp Holland’ indertijd was. De personages blijven eendimensionaal en karikaturaal. De kritiek op de journalistiek is te oppervlakkig. Uit ‘Kamp Holland’ sprak empathie met de uitgezonden militairen. De programmamakers en politicus in ‘Breaking the News’ hebben hun noodlot zelf veroorzaakt. De toeschouwer leeft daardoor met geen enkel personage mee.
Sterke Susies Haarlok
Sterk in deze voorstelling is Martijn Fischer als de gewelddadige verstandelijke gehandicapte Bradley, die een mediahype wordt. Grappig is ook Sallie Harmsen als de stagiaire die zonder salaris dag en nacht in touw is voor het tv-programma. Jammer is dat Orkater een paar acteurs heeft gecast die het gemiddelde niveau niet halen. Slecht spel en houterige tekstbehandeling leiden erg af.
Copyright Ben van Duin Een lust voor oog en oor is de sterke en meeslepende Orkater-band Susies Haarlok. De vierkoppige formatie begeleidt de voorstelling vanuit een op hoge poten gebouwde jaren 50-huiskamer, gedecoreerd met huiselijke klok en geschoten en opgezette roofvogel. Twee van de vier mannelijke musici van Susies Haarlok gaan in vrouwenkleren gehuld: zo vormen de musici twee burgerlijke echtparen. Muzikaal schieten ze heen en weer van funk naar country naar jazz naar disco. Desgewenst klinken ze zelfs als een zappende tv met om de paar seconden het geluid van weer een andere zender.
Rammelende plotwendingen
Waar ‘Kamp Holland’ een hartverscheurende voorstelling was, is ‘Breaking the News’ een vrolijk feestje geworden. Schrijvers en acteurs Lageveen en Witte blijven hier vaak steken in clichématige teksten en karikaturale karakters. Er zijn wel erg veel personages en de auteurs kiezen voor plotwendingen die niet goed getimed zijn of die rammelen.
Het is de tiende voorstelling die Lageveen en Witte samen schrijven. Het leeuwendeel daarvan was sterk tot ijzersterk. Het zij hen vergeven dat er een keer een ietsje minder exemplaar tussen zit.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|