| Artikel |
Regie: Alex van Warmerdam.
TONEEL
De Mexicaanse Hond, het talige en absurd georiënteerde gezelschap van Alex van Warmerdam, gaat in ‘Bij het kanaal naar links’ een samenwerking aan met het Vlaamse Olympique Dramatique. Dit theatergezelschap maakt doorgaans fysieke, brutale voorstellingen waar geweld en andere heftigheden niet worden geschuwd. Tel daar acteurs bij op die bij de top van de theaterwereld horen, en je hebt een prachtige voorstelling.
Copyright Ben van Duin Regisseur en tekstschrijver Alex van Warmerdam vertelt het verhaal over twee families die al jaren met elkaar in strijd zijn. Onduidelijk is de aanleiding van hun vete, maar eigenlijk is dat ook niet interessant. De speelvloer wordt klassiek in twee helften gesplitst, waarna we twee simpele huiskamers zien. De familie Meyerbeer woont rechts op de speelvloer, de familie Bouman links. Beide families hebben een bed, een stoel, een tafel, een buiten en een binnen. Op de achterwand is een enorm blauw doek gespannen met lugubere zwarte vegen en symbolen. De twee gezinnen bestaan uit vader Arnold Meyerbeer (Aat Ceelen), moeder Christientje Meyerbeer (Annet Malherbe), dochter Angelique Meyerbeer (Eva van de Wijdeven) en zoon Machien Meyerbeer (Stijn van Opstal) aan de ene kant en vader Lou Bouman (Pierre Bokma) en zoon Lucien Bouman (Tom Dewispelaere) aan de andere kant. Zij worden gedwongen de ruzie die al jaren actief is tussen de twee families, te laten varen. Lucien Bouman ziet op een dag namelijk de mooie dochter Angelique zonnebaden. Hij wordt op slag verliefd. Hij besluit haar moeder, de aan pillen verslaafde Christientje Meyerbeer, een baan aan te bieden om op die manier in contact te komen met Angelique. Dit veroorzaakt grote stress bij de familie Meyerbeer. Zij zitten namelijk al jaren krap bij kas en kunnen het extra geld dus goed gebruiken, maar moeten heel wat overwinnen om de familie Bouman te vertrouwen. Lucien is echter de mooie dochter Angelique nog niet vergeten, en besluit Christientje, die inmiddels floreert als secretaresse van Lucien, onder druk te zetten. Vader en moeder zwichten uiteindelijk voor de hitsige Lucien, en offeren Angelique aan hem op. De lichten doven uiteindelijk onder luid tromgeroffel terwijl Angelique doodgestoken wordt door haar jaloerse broer, en de twee families een vredestoast uitbrengen.
Komedie
De zes personages in deze voorstelling zijn sterk. Allemaal hebben ze een duidelijk verloop in het verhaal, en balanceren ze voortdurend op de grens tussen realisme en absurdisme. Soms spreken ze collectief af elkaar niet te zien, om even later zomaar, door de net gesuggereerde muur heen die de twee huiskamers scheidt, met elkaar te praten. Het is prettig te ervaren dat de spelers, die overigens een subliem gevoel voor timing hebben, met een grote knipoog de voorstelling spelen. Het past goed bij de bewuste stijlbreuken en de rare wendingen die het verhaal neemt. Deze, en de typische grove en uitdagende tekst van Van Warmerdam, veroorzaken regelmatig lachsalvo’s bij het publiek en maken ‘Bij het kanaal naar links’ tot een heerlijke absurde komedie.
Waar is toch de vervreemding?
Copyright Ben van Duin Toch mist er de echte absurditeit die we van Van Warmerdam gewend zijn. Het lijkt wel alsof hij ergens halverwege is blijven steken. Er komt geen plot twist waardoor alles in ons hoofd op hol wordt gebracht, evenmin komen er wrange situaties die te pijnlijk zouden zijn om naar te blijven kijken. De bijtende humor, de rare personages en de surrealistische sfeer zijn ook in deze voorstelling duidelijk aanwezig, maar worden niet gevolgd door de vaak zo kenmerkende vervreemding. Doordat deze vervreemding niet komt, lijkt de eerdere hectiek onnodig of soms zelfs overdreven. Waarom al die stijlbreuken? Nu blijft ‘Bij het kanaal naar links’ enkel een goede komedie, met af en toe een rake poging tot absurditeit. Maar zonder dat deze absurditeit plaats maakt voor vervreemding, is er geen beklemming. En zonder beklemming is ook geen plaats voor ontroering. En dat is jammer, want dat is nou juist wat Van Warmerdam anders maakt dan ieder ander.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|